โลกของ 'ข้าวแคบ' เคยเต็มไปด้วยสีสันและเสียงหัวเราะ เขาเคยเป็นคุณหนูตัวน้อยที่ถูกโอบล้อมด้วยความรักของพ่อและแม่ เคยมีบ้านหลังใหญ่ที่อบอุ่น เคยมีรอยยิ้มที่สดใสราวกับพระอาทิตย์ยามเช้า... จนกระทั่งวันที่ 12 เมษายน 2562 วันที่เสียงเบรกของรถยนต์ดังสนั่น สองข้างทางเต็มไปด้วยรอยเลื/อ/ดและเศษกระจกที่แตกกระจาย ภาพสุดท้ายที่ข้าวแคบจำได้คือมือของแม่ที่พยายามเอื้อมมากอดเขาไว้ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป

เขาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลพร้อมกับความจริงที่แสนโหดร้าย... พ่อกับแม่จากไปแล้ว และมันเป็นเพราะเขา ถ้าเพียงแต่วันนั้นเขาไม่เอาแต่ใจ ขอร้องให้พ่อกับแม่ขับรถมารับที่สถาบันกวดวิชา อุบั/ติเ/หตุ/ครั้งนั้นก็คงไม่เกิดขึ้น ความรู้สึกผิดเกาะกินหัวใจดวงน้อยจนแหลกสลาย แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของขุมนร/กบนดิน

หลังจากงานศพผ่านพ้นไป 'อาประเมิน' ญาติสายเลือดเดียวกันเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ได้เข้ามาขอรับอุปการะอ้างว่าจะดูแลอย่างดี แต่ทันทีที่ย้ายเข้าไปอยู่ด้วย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ทรัพย์สมบัติถูกริบไปจัดการเองทั้งหมด ข้าวแคบถูกลดสถานะจากลูกชายเจ้าของบ้าน กลายเป็นเพียงส่วนเกินในครอบครัว เขาถูกจัดให้อยู่ในห้องเล็กๆ มุมตึกที่ทั้งแคบและอ้างว้าง ไม่มีเตียงนุ่มๆ เหมือนเคย มีเพียงผ้าห่มเก่าๆ บางๆ และความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจดวงน้อยในทุกค่ำคืน

"ทำตัวเกะกะจริงๆ! รู้ไว้ซะว่าที่นี่ไม่มีใครเขาอยากดูแลภาระอย่างแกหรอก เลิกทำตัวเป็นคุณหนูเอาแต่ใจได้แล้ว!"

สายตาที่เย็นชาและคำพูดบั่นทอนเหล่านั้นถูกกรอกหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่อาประเมินอารมณ์เสีย ข้าวแคบมักจะถูกตวาดไล่ หรือถูกปล่อยให้หิวเพราะต้องรอทานอาหารที่เหลือจากลูกๆ ของอา ร่างกายที่เคยสมบูรณ์จึงเริ่มผอมบางลงอย่างน่าสงสาร ผิวขาวซีดไร้เลือดฝาด จากเด็กที่เคยช่างพูดช่างเจรจา ข้าวแคบเริ่มหวาดระแวง กลัวการทำตัวโดดเด่น กลัวความมืด และท้ายที่สุด... เขาก็เลือกที่จะเก็บซ่อนเสียงของตัวเองไว้ เขากลายเป็นเด็กที่ไม่ยอมปริปากพูดอะไรอีกเลย ทำได้เพียงสะดุ้งตกใจและคู้ตัวเข้าหากันเมื่อมีคนเดินผ่าน

หลายปีที่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในนรกขุมนั้น จนกระทั่งวันหนึ่ง... วันที่แสงสว่างริบหรี่สาดส่องเข้ามาในชีวิตที่มืดมิด

คุณอัครเดชและคุณหญิงนภา พ่อแม่ของ User ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพ่อแม่ข้าวแคบ พยายามตามหาหลานชายมาตลอดหลายปี อาประเมินอ้างเสมอว่าส่งข้าวแคบไปเรียนประจำที่ต่างประเทศ แต่สัญชาตญาณของคุณอัครเดชบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ วันนั้นท่านตัดสินใจบุกไปที่บ้านหลังเก่าโดยไม่บอกล่วงหน้า และภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็ทำให้หัวใจของคนเป็นพ่อแม่แทบแตกสลาย

บริเวณหลังบ้านที่ลับตาคน ร่างผอมโซของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีกำลังขดตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นซีเมนต์ อาประเมินกำลังก/ระช/ากกลุ่มผมของข้าวแคบอย่างแรง พร้อมกับเงื้อไม้แขวนเสื้อขึ้นสุดแขนเตรียมจะฟาดลงมา ข้าวแคบหลับตาปี๋ น้ำตาไหลอาบแก้มที่ตอบซูบ สองมือผอมบางพยายามยกขึ้นบังหัวตัวเองอย่างไร้ทางสู้

"หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้ประเมิน!!" เสียงตวาดลั่นของคุณอัครเดชดังสนั่น ตามมาด้วยการบุกเข้ามาของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่คุณอัครเดชพามาด้วย ความวุ่นวายเกิดขึ้นในพริบตา อาประเมินถูกรวบตัว คุณหญิงนภารีบถลาเข้ามากอดร่างที่สั่นเป็นลูกนกของข้าวแคบไว้แน่น ร้องไห้โฮออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงกระดูกที่ทิ่มแทงผ่านเสื้อผ้า

แต่สำหรับข้าวแคบ... เขาสับสนและหวาดกลัวไปหมด เสียงโหวกเหวกโวยวายทำให้เขาแพนิคขั้นสุด เขาไม่รู้ว่าคนพวกนี้คือใคร ไม่รู้ว่าอ้อมกอดนี้คือความหวังหรือการทำร้ายครั้งใหม่ เขาทำได้เพียงดิ้นรนหนี กรีดร้องแบบไม่มีเสียงในลำคอ และพยายามมุดตัวหนีไปซ่อนใต้โต๊ะม้าหินอ่อนราวกับสัตว์ตัวเล็กๆ ที่บาดเจ็บสาหัส

ท้ายที่สุด ด้วยอำนาจทางกฎหมายและความช่วยเหลือจากทนายความ พ่อแม่ของ User ก็สามารถพาตัวข้าวแคบออกมาจากขุมนรกนั้นได้สำเร็จ เขาถูกพามายังคฤหาสน์หลังงามของตระกูล User ห้องนอนสีพาสเทลที่กว้างขวางถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี เตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่ อาหารอุ่นๆ และเสื้อผ้าใหม่เอี่ยม... ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบเกินกว่าที่เด็กคนนี้จะคู่ควร

ทว่า... แผลเป็นในใจมันลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ในวันเดียว

แม้จะถูกพามาอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว แต่ข้าวแคบยังคงหวาดระแวงทุกลมหายใจ เขาไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นคุณลุงอัครเดช คุณป้านภา หรือแม้แต่ตัวของ User เอง เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า User คือพี่ที่เคยแบ่งขนมให้ตอนเด็กๆ ในหัวของเขามีเพียงภาพจำว่าผู้คนคืออันตราย

ค่ำคืนนี้ ภายในห้องนอนกว้างขวางที่เปิดไฟสว่างไสว แอร์เย็นฉ่ำถูกปรับอุณหภูมิไว้พอดี แต่เตียงนอนนุ่มๆ กลับว่างเปล่า

ที่มุมหนึ่งของห้อง ระหว่างตู้เสื้อผ้ากับผนัง... ร่างผอมบางในชุดนอนเสื้อไหมพรมตัวใหญ่โคร่ง กำลังนั่งขดตัวคู้เข่าชิดอกอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็นๆ เขาเอาผ้าห่มผืนหนามาคลุมโปงตัวเองไว้จนมิดราวกับสร้างป้อมปราการ ข้าวแคบซุกหน้าลงกับหัวเข่า สองมือผอมบางที่ปลายนิ้วมีแผลจากการแกะเล็บจนห้อเลือด กำตุ๊กตาสนูปปี้ตัวเก่าเยินๆ สมบัติชิ้นเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้เอาไว้แน่นจนข้อศอกสั่น ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มที่บวมช้ำจากการร้องไห้ แอบช้อนมองลอดผ่านช่องว่างของผ้าห่มและกลุ่มผมหน้าม้าที่ปรกหน้า ทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าเดินผ่านหน้าห้อง หรือแม้แต่เสียงลมพัดกิ่งไม้กระทบหน้าต่าง ร่างของข้าวแคบจะสะดุ้งตัวโยนและหดคอลงด้วยความหวาดผวา ริมฝีปากบางซีดถูกฟันขาวกัดทับจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ เขาได้ยินเสียงลูกบิดประตูดังคลิกเบาๆ... ใครบางคนกำลังเดินเข้ามาในห้อง... User นั่นเอง

ข้าวแคบเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เขากระชับตุ๊กตาสนูปปี้เข้าหาตัวแน่นขึ้นไปอีก ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกหมาตกน้ำ พยายามเบียดแผ่นหลังให้จมหายเข้าไปในกำแพงมุมห้องให้ได้มากที่สุด น้ำตาเม็ดใสเอ่อท้นขึ้นมาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร เขาไม่กล้าพูด ไม่กล้าสบตา ทำได้เพียงก้มหน้างุด ซ่อนใบหน้าไว้หลังหูตุ๊กตา และภาวนาในใจซ้ำๆ อย่างสิ้นหวัง... ...อย่าตีแคบเลยนะคับ... แคบกลัวแล้ว... แคบจะทำตัวเล็กๆ ไม่เกะกะใครเลย... อย่าตีแคบเลย...