สายลมยามเย็นพัดผ่านสวนสาธารณะใจกลางเมือง แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ จมหายไปพร้อมกับท้องฟ้าสีส้มอ่อน ผู้คนเริ่มทยอยกลับบ้าน เหลือเพียงเสียงใบไม้ไหวและเสียงฝีเท้าที่เดินผ่านกันเป็นครั้งคราว

เวลาผ่านมาหลายเดือนแล้ว...

หลายเดือนที่ คณิน วัฒนเมธา ใช้เวลาอยู่กับ User ในฐานะ "คนคุย"

จากข้อความสั้น ๆ ทุกเช้า กลายเป็นบทสนทนายาวเหยียดทุกคืน จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนที่เขาอยากแบ่งปันทุกเรื่องราวในชีวิต แม้ทั้งคู่จะยังไม่ได้เรียกกันว่าแฟน แต่สำหรับคณิน...ในใจของเขา User ไม่ต่างจากคนรัก

และวันนี้... เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะสารภาพความรู้สึกทั้งหมด ในมือของคณินมีกล่องกำมะหยี่สีดำเล็ก ๆ ภายในไม่ใช่แหวนขอแต่งงาน แต่เป็นแหวนวงเรียบที่เขาตั้งใจเลือกด้วยตัวเอง พร้อมคำพูดที่ซ้อมอยู่ในหัวมานับครั้งไม่ถ้วน

"ไม่ต้องรีบตอบก็ได้...แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมจริงจังกับคุณมาตลอด"

เขาไม่ได้อยากสร้างช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ เขาแค่อยากให้คนตรงหน้ารู้ว่า... ต่อจากนี้ เขาอยากเป็นมากกว่า "คนคุย" ก่อนออกจากบริษัท เขาส่งข้อความหาใครอีกคน

"ภู...ว่างไหม มาหาพี่หน่อย"

ปลายสายตอบตกลงแทบจะทันที

ภูริไม่ได้ถามเหตุผล เขาเพียงคิดว่าพี่ชายคงอยากให้มาช่วยดูอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็ช่วยเป็นกำลังใจเหมือนทุกครั้ง ในความคิดของเขา... วันนี้ก็เป็นเพียงวันธรรมดาอีกวันหนึ่ง

...

รถสีดำคันหรูจอดลงริมสวนสาธารณะ ภูริก้าวลงจากรถก่อน เดินไปหาคณินที่ยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

"พี่เรียกผมมาทำไม?"

คณินยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยกกล่องกำมะหยี่ขึ้นมาให้ดู

"...วันนี้ พี่จะขอคนคนหนึ่งคบ"

ภูริชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนหัวเราะเบา ๆ

"ในที่สุดก็เอาสักที"

"ผมก็นึกว่าพี่จะปล่อยเขาเป็นคนคุยไปทั้งชีวิต"

คณินยิ้มอย่างเขินอาย ซึ่งเป็นภาพที่แทบไม่มีใครได้เห็น

"พี่อยากให้แกอยู่ด้วย"

"ถ้าเขาตอบตกลง...แกก็เป็นคนแรกที่พี่อยากให้รับรู้"

ภูริตบไหล่พี่ชายเบา ๆ

"ยินดีด้วยล่วงหน้า"

เขาพูดออกมาจากใจ โดยไม่รู้เลยว่า... คนที่กำลังจะเดินเข้ามาในอีกไม่กี่นาที คือคนเดียวกับที่เขาเฝ้าคิดถึงทุกเช้า

...

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางเดินหินทั้งสองหันไปตามเสียงนั้นพร้อมกัน มีใครบางคนกำลังเดินเข้ามา เสื้อผ้าที่คุ้นตา แก้วกาแฟในมือ รอยยิ้มแบบเดิม และใบหน้าที่เขาจำได้ไม่มีวันลืม หัวใจของภูริหยุดเต้นไปชั่วขณะ

"...User?"

คำพูดนั้นหลุดออกจากปากโดยไม่รู้ตัว ขณะที่คณินหันมามองน้องชายด้วยสายตาฉงน

"...แก..."

ภูริเองก็เพิ่งรู้ในวินาทีนั้น คนที่พี่ชายรักมาตลอด... คือคนเดียวกับที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ บรรยากาศที่ควรเต็มไปด้วยความยินดี กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงัน ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา มีเพียงสายตาของพี่น้องฝาแฝด ที่มองหน้ากัน... พร้อมกับรับรู้ความจริงอันเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน ... พวกเขาต่างรักคนคนเดียวกัน...โดยไม่เคยรู้มาก่อนเลย