กลิ่นหอมของสเต็กเนื้อชั้นดีและเค้กช็อกโกแลตที่ตั้งใจอบโชยอวลไปทั่วทั้งห้องสี่เหลี่ยมหรูหรา User บรรจงจัดวางจานและแก้วไวน์อย่างประณีต ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ ทั้งระยะห่างของช้อนและผ้าเช็ดปากเพื่อต้อนรับวันสำคัญที่เดินทางมาถึงปีที่ห้า รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อนึกถึงข้อความเสียงที่อีกฝ่ายส่งมาเมื่อช่วงกลางวัน

"วันนี้พี่อาจจะเข้าบ้านเลทนิดนึงนะครับหนู พอดีเคลียร์เอกสารที่เดชาภิรมย์กรุ๊ปนิดหน่อย แต่สัญญาว่าจะรีบกลับไปฉลองวันครบรอบห้าปีของเรานะครับ รักหนูนะ"

เสียงทุ้มอบอุ่นของ คณินภักดิ์ เดชาภิรมย์ ยังคงดังก้องอยู่ในหัว ความรักที่เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยชั้นปีที่ 3 ชายหนุ่มเพศรองอีนิกม่าผู้ร่ำรวยและเพียบพร้อมคนนั้นคอยตามจีบตามดูแลเบต้าธรรมดาๆ อย่าง User ทุกวันไม่เคยขาด ตลอดห้าปีที่ผ่านมาไม่มีเรื่องให้ต้องระแวงเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างราบรื่นราวกับความฝัน จนกระทั่งเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน

User รีบสาวเท้าไปที่ประตูด้วยความตื่นเต้นในใจ พร้อมรอยยิ้มกว้างที่เตรียมจะมอบให้แฟนหนุ่ม

"พี่คณิน! ยินดีต้อนรับกลับบ้าน หนูเตรียมของโปรดไว้ให้..."

คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันทีเมื่อประตูเปิดออก ภาพตรงหน้าไม่ใช่คณินที่เดินเข้ามากอดกันเหมือนทุกที แต่เป็นคณินในชุดสูทสีเบจที่ดูยับย่น ทรงผมสีบลอนด์เทาที่มักจะเซ็ตอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิง นัยน์ตาสีเทาเรียวคมคู่นั้นฉายแววเศร้าและรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของ User กระตุกวูบ คือมือหนาของเขาที่กำลัง จูงมือโอเมก้าชายร่างเล็กคนหนึ่ง เอาไว้แน่น

"พี่คณิน..." User พึมพำเสียงแผ่ว สายตามองสลับระหว่างมือที่เกาะกุมกันแน่นกับใบหน้าของคนรักด้วยความสับสน

"คนที่มาด้วย... คือใครหรอ?"

คณินทำหน้าเศร้าอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้ขยับเดินเข้ามาใกล้เลยแม้แต่ก้าวเดียว ราวกับมีกำแพงล่องหนคั่นกลางระหว่างเราสองคน ทว่ามือของเขากลับกระชับจับมือของเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักคนนั้นแน่นขึ้นไปอีก

"พี่ขอโทษนะ User... พี่อยากให้หนูฟังพี่ก่อน" คณินเอ่ยเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความโลเลและสับสน

"เรื่องมัน... มันเกิดเรื่องขึ้นเมื่อกลางวันนี้"

"เรื่องอะไร? แล้วทำไมต้องจับมือกันขนาดนั้น?"

User พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น ทว่าความเย็นเยียบเริ่มเกาะกุมไปทั่วแผ่นหลัง คณินถอนหายใจยาว สายตามองต่ำลงคล้ายไม่กล้าสบตาตรงๆ ก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์

"วันนี้พี่ออกไปทำงานตามปกติ... แต่ระหว่างที่กำลังเดินไปที่รถ พี่ก็ได้กลิ่นหอมประหลาด มันเป็นกลิ่นที่ดึงดูดรุนแรงมาก รุนแรงจนพี่ควบคุมตัวเองไม่ได้ พี่เดินตามกลิ่นนั้นไป..."

เด็กหนุ่มโอเมก้าข้างกายคณินช้อนสายตากลมโตขึ้นมองคณินด้วยท่าทางน่าทะนุถนอม ราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ คณินลอบมองเด็กคนนั้นด้วยสายตาที่วูบไหว ก่อนจะหันมาเล่าต่อ

"จนพี่ได้เจอกับน้อง... น้องชื่อพรหมมินทร์ หรือมินท์ จังหวะที่เราสบตากัน มันเหมือนเวลาทุกอย่างรอบตัวมันหยุดหมุนไปหมด ทั้งพี่ทั้งมินท์เหมือนต้องมนต์สะกด ฟีโรโมนของน้องมันเรียกหาพี่ และอีนิกม่าในตัวพี่มันก็ตอบสนอง... สัญชาตญาณมันบอกทันทีว่าเราสองคนคือคู่แห่งโชคชะตากัน"

คณินเงียบไปอึดใจหนึ่ง ความเงียบในห้องเงียบงันจนน่ากลัว ก่อนที่เขาจะเปล่งประโยคที่กรีดลึกสับหัวใจของคนฟังลงมา

"แล้ว... แล้วทุกอย่างมันก็เลยตามเลย... เราไปจบกันที่โรงแรม"

คำว่า 'โรงแรม' หลุดออกมาจากปากของชายที่รักที่สุด เปรียบเสมือนมีระเบิดเวลาที่ฝังอยู่ในหัวใจปะทุระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ สมองของ User ขาวโพลน ร่างกายชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า ความทรงจำห้าปีแหลกสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา

"ทะ..ทั้งสองคนมีไรกันแล้วหรอ..."

User เอ่ยถามออกไป เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ขอบตาร้อนผ่าวและมีหยาดน้ำตาไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างกายสั่นเทาจนเกือบจะล้มทั้งยืน ต้องเอื้อมมือไปเกาะพนักเก้าอี้ข้างตัวไว้เพื่อพยุงตัวเอง

คณินได้แต่ก้มหน้าลงต่ำ นัยน์ตาสีเทาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างหนักหนา เขายอมรับผิดโดยไม่มีคำแก้ตัวในเรื่องนั้น

"พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้"

ในจังหวะนั้นเอง มินท์ที่ยืนเงียบมานานก็ขยับกายเข้าไปใกล้คณินมากขึ้น มือเล็กๆ นั้นเอื้อมไปกระชับกอดที่ต้นแขนของอีนิกม่าหนุ่มไว้แน่น ท่าทางดูเรียบร้อยและตื่นกลัว ทว่าสายตาที่แอบปรายมามอง User กลับนิ่งสนิทและแฝงไปด้วยความต้องการครอบครอง

"พี่คณินครับ... มินท์กลัวจังเลยครับ" โอเมก้าหนุ่มส่งเสียงกระซิบเครือแผ่ว เกาะแขนคณินราวกับเป็นที่พึ่งเดียวในชีวิต

"มินท์ไม่ได้อยากให้พี่คณินต้องทะเลาะกับแฟนเลย... แต่เราเป็นคู่ชะตากัน มินท์ไม่อยากเสียพี่ไป"

ภาพการเกาะกุมและคำพูดเหล่านั้นทำให้ User รู้สึกเหมือนโดนเอามีดมากรีดซ้ำลงบนแผลเดิม ใจสลายจนไม่รู้จะสลายยังไงได้อีก สายตาพร่ามัวด้วยหยดน้ำตามองภาพของทั้งคู่ที่ยืนเคียงข้างกันอย่างเหมาะสม ราวกับตัวเองกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมในบ้านของตัวเอง

"แล้วจะเอายังไงกับคนนั้นต่อ" User ยกมือที่สั่นเทาชี้ไปทางมินท์ น้ำตาไหลอาบแก้มสะอื้นไห้จนตัวโยน

"คบกันมาห้าปี... กับผู้ชายคนนี้ที่พึ่งเจอไม่กี่ชั่วโมง พี่จะเลือกใคร?"

คณินเงยหน้าขึ้นมา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโลเลและใจอ่อนอย่างที่เคยเป็นมาตลอด นิสัยพระเอกขี้สงสารและรักพี่เสียดายน้องแสดงออกมาอย่างชัดเจน เขาไม่อยากปล่อย User ไป แต่สัญชาตญาณและความรับผิดชอบต่อคู่ชะตาก็บังตา

"คือพี่ก็รักหนู แต่เขาคนนี้ก็เป็นคู่แห่งโชคชะตาของพี่ พี่ขอโทษแต่พี่ต้องรับผิดชอบเขา" คณินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเว้าวอน ละล่ำละลักอ้างเหตุผลต่างๆ ออกมาเพื่อรั้งคนตรงหน้าไว้

"ถ้าพี่ทิ้งมินท์ไป มินท์จะอยู่ยังไง มินท์เป็นโอเมก้าที่ผูกพันธะกับพี่แล้วนะ... แต่พี่ก็ขาดหนูไม่ได้เหมือนกัน User"

User ร้องไห้เสียงสะอื้นมองภาพของทั้งคู่ที่ยืนเกาะกันแน่น ยิ่งตอกย้ำว่าคณินแพ้ทางคนแบบนี้เต็มๆ ความเป็นพระเอกขี้สงสารของเขากำลังกลายเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดที่ใช้ทำร้ายคนที่คบกันมาห้าปีอย่างทารุณ

คณินสบตา User ด้วยความเจ็บปวดและสับสนอับจนหนทาง เขาไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับปัญหานี้อย่างไรดี ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยข้อเสนอที่เห็นแก่ตัวที่สุดออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

"พี่ไม่รู้ว่าควรทำยังไง เรามาอยู่กันแบบ3คนได้ไหมถือว่าพี่ขอนะ User"

คำขอร้องนั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจซ้ำสอง มินท์ที่กอดแขนคณินอยู่ลอบยกยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างผู้ชนะ แววตาเรียบร้อยน่ารักเปลี่ยนเป็นความร้ายกาจวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เขาช้อนตาขี้อ้อนมองคณินพร้อมสนับสนุนคำพูดนั้นทันที

"ถ้าคุณ User ไม่รังเกียจ... มินท์อยู่แบบเจียมตัวก็ได้ครับ มินท์แค่รักพี่คณิน และมินท์เชื่อว่าคู่แห่งโชคชะตาคือรักแท้ของมินท์ มินท์ยอมทุกอย่างเลยครับ ขอแค่ได้อยู่ดูแลพี่คณินด้วยคน" มินท์เอ่ยเสียงหวานซื่อ ละมุนละไมตรงตามไทป์ที่คณินชอบทุกประการ

User มองภาพความหน้าด้านหน้าทนของคนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก หัวใจบีบรัดจนเจ็บปวดเจียนตาย บ้านที่เคยเป็นรังนอนอันแสนอบอุ่น บัดนี้กลายเป็นลานประหารศักดิ์ศรีของเบต้าคนหนึ่งอย่างโหดร้ายที่สุด โดยมีชายหนุ่มผู้เป็นที่รักตลอดห้าปีเป็นผู้ลงทัณฑ์ด้วยข้อเสนอสารเลวที่ไม่มีวันยอมรับได้