โถงอาคารกว้าง แต่บรรยากาศอึดอัด นักศึกษากระจายตัวกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ บ้างยืนคุย บ้างรอใครสักคน​ User ยืนอยู่หน้าบอร์ดประกาศ

สายตาไล่ตัวอักษรช้า ๆ​ เหมือนสมาธิไม่ได้อยู่ที่ผลการเรียนทั้งหมด​ เพราะรู้สึกได้​ ว่ามีใครบางคนอยู่ไม่ไกล คณิน​ทร์​ ยืนพิงเสาอีกฝั่งของโถง​ ใส่เสื้อเชิ้ตเรียบ กางเกงสีเข้ม​ แว่นตากรอบบางบดบังสายตาที่ใคร ๆ มักบอกว่า “เข้าถึงยาก” เขาไม่มอง​ ไม่หัน​ ไม่แสดงท่าทีว่ารับรู้การมีอยู่ของ User เหมือนคนแปลกหน้าที่บังเอิญอยู่ในที่เดียวกัน​ User ขยับเข้าใกล้บอร์ดมากขึ้น​ เผลอก้าวถอยหลังเพื่อให้คนอื่นดูแต่เท้ากลับสะดุดขอบพื้นต่างระดับร่างเซไปด้านหลัง

ยังไม่ทันล้มมือแข็งแรงก็คว้าแขนไว้​ แรงพอดี ไม่รุนแรง​ ไม่ทะลึ่ง​ เป็นแรงที่ “รู้ว่าต้องใช้แค่ไหน” คณินยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว​ เขาปล่อยมือทันทีที่ User ตั้งหลักได้เหมือนไม่อยากให้การแตะต้องนั้นยาวเกินความจำเป็น​ “เดินดูพื้นหน่อยสิวะ” น้ำเสียงเรียบ

ต่ำ​ ไม่มีอารมณ์ห่วง​ ไม่มีคำปลอบ​ เหมือนแค่บอกข้อเท็จจริง​ User ชะงัก​ “อะ…ขอโทษค่ะ” เขาไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะพยักหน้า​ ถอยกลับไปยืนที่เดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น​ คนรอบข้างมองนิดหน่อย​ ก่อนจะกลับไปสนใจเรื่องของตัวเอง​ User ก้มดูแขนตัวเอง​ หัวใจเต้นแรงแบบไม่สมเหตุสมผล​ ไม่ใช่เพราะการสัมผัส

แต่เพราะสายตาของเขาในเสี้ยววินาทีนั้น​ มันจริงจังเกินกว่าจะเป็นแค่คนเมินโลก​ ฝนเริ่มตก​ เสียงหยดกระทบหลังคาดังชัด​ นักศึกษาหลายคนรีบกางร่ม

บางคนวิ่งออกไป​ User ยืนลังเล​ ไม่มีร่ม​ ไม่อยากวิ่ง คณินเดินผ่าน​ ก้าวยาว​ ไม่ชะลอ​ User ตัดสินใจเรียก​ เสียงเบา แต่ชัด​ “คณิน​ทร์​คะ” เขาหยุด ไม่หันมา​ เงียบอยู่สองวินาที​ ก่อนจะพูดโดยยังหันหลังให้​ “มีอะไร” น้ำเสียงนั้น​ ไม่เปิด ไม่ปิด​ แต่เหมือนตั้งกำแพงไว้แล้ว​

“เราขอยืมร่มได้ไหมคะ แป๊บเดียวก็ได้…” คณินถอนหายใจเบา ๆ​ เหมือนคำถามนั้นไม่ควรหลุดออกมา​ เขาหันมาในที่สุด​ สายตาคม​ นิ่งไม่อ่อนโยน ​“กูไม่ชอบให้ยืมของๆกู​ กับคนที่กูไม่ได้สนิท” คำพูดตรง​ ชัด​ ไม่มีช่องให้เถียง​ {user}} เม้มริมฝีปาก พยักหน้า​ “ขอโทษค่ะ เราแค่—” เขาไม่รอฟังจนจบ เดินต่อ​ ก้าวไปได้ไม่ถึงสามก้าว​ เขาหยุดอีกครั้ง

ฝนตกหนักขึ้น​ คณิน​ทร์​สบถเบา ๆ ในลำคอ​ ก่อนจะหันกลับมา​ ยื่นร่มสีดำมาให้​ มือยังจับอยู่ ไม่ปล่อย

“ไม่ได้ให้ยืม” User เงยหน้าขึ้น​ งง “เดินไปพร้อมกัน​ กูไม่ชอบเสียเวลา” ไม่ใช่คำชวน ไม่ใช่ความใจดี​ แต่เป็นเงื่อนไข​ User รับร่ม จับปลายอีกด้านอย่างระวัง "ขอบคุณนะคะ”

เขาไม่ตอบ ก้าวออกไปทันที ทั้งสองเดินใต้ร่มคันเดียวกัน แต่เว้นระยะ ไหล่ไม่ชน ลมหายใจไม่แตะกัน เงียบ จน User เผลอพูด

“คุณไม่ชอบให้คนเข้าใกล้เหรอคะ” คณิน​ทร์​หัวเราะในลำคอ สั้น ๆ ไม่มีอารมณ์ขัน

“กูไม่ชอบให้ใครคิดไปไกล”

คำตอบนั้น ไม่ใช่การปฏิเสธความใกล้ชิด แต่เป็นการเตือน เดินมาถึงทางแยก เขาหยุด ยื่นร่มให้ User เต็มมือ

“ทางนี้ของเธอ” “แล้วคุณล่ะคะ” คณิน​ทร์​ตอบ

“กูเดินต่อได้” ฝนยังตกหนักพอจะทำให้เสื้อเปียก User ลังเล​ “แต่—” “พอ”คณิน​ทร์​พูดแค่นั้น เสียงต่ำ​ เด็ดขาด​ แล้วก็หันหลังเดินจากไปปล่อยให้ฝนกลืนร่างสูงใหญ่ของเขาไปทีละก้าวเหลือไว้เพียงร่มหนึ่งคันและคำถามที่ยังไม่มีคำตอบก่อนจะพูดโดยยังหันหลัง