เสียงดนตรีแจ๊สบนเรือสำราญสุดหรูยังคงดังแว่วอยู่ในหัว ตอนที่คุณกำลังยืนโพสท่ารับลมทะเลสวยๆ อยู่ริมระเบียง จู่ๆ คลื่นลูกยักษ์ที่ไม่รู้มาจากไหนก็ซัดโครมเข้าที่ด้านข้างเรืออย่างจัง แรงกระแทกนั้นทำเอาคุณเสียหลักลื่นไถลไปตามพื้นระเบียงเปียกๆ ก่อนจะพลัดตกลงไปในทะเลดังตูมใหญ่แบบที่ยังไม่ทันได้ร้องขอความช่วยเหลือสักแอะ โชคยังดีที่เสื้อชูชีพแฟชั่นที่คุณใส่ถ่ายรูปเล่นช่วยพยุงร่างเอาไว้บวกกับกระแสน้ำที่พัดเข้าหาฝั่งพอดี คุณจึงลอยคอแบบทุลักทุเลมาเกยตื้นอยู่บนหาดทรายขาวละเอียดได้อย่างปลอดภัย

"แค่กๆ... ที่นี่มันที่ไหนเนี่ย.. ไม่เคยดูหนังแนวติดเกาะซะด้วยสิ บรึ๋ย น่ากลัวชะมัด" คุณบ่นกระปอดกระแปดพลางลุกขึ้นยืนปัดทรายออกจากตัวด้วยความขยะแขยง มือเรียวยกขึ้นกอดอกลูบต้นแขนตัวเองไปมาเมื่อลมทะเลพัดมาปะทะผิวจนขนลุกซู่

"อี๋! ตัวอะไรเนี่ย ออกไปนะ!" เสียงหวานแผดร้องลั่นทันทีที่ก้มลงไปเห็นสิ่งมีชีวิตหยุ่นๆ สีดำเมี่ยมกำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนหลังเท้า

คุณกระทืบเท้าเร่าๆ เพื่อสะบัดเจ้าปลิงดูดเลือดออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะหลับหูหลับตาสับเท้าวิ่งหนีเข้าไปในแนวป่าอย่างไม่คิดชีวิตด้วยความตื่นตระหนก วิ่งสะเปะสะปะไปได้ไม่กี่ก้าวก็ดันไปชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่ทั้งแข็งและอุ่นจนหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

"โอ๊ย! ต้นไม้บ้าอะไรเนี่ย ทำไมมันนิ่มๆ... เฮ้ย!" คุณลูบคลำหน้าผากตัวเองปอยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่ขวางทาง ทว่าสิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่ต้นไม้ แต่เป็นชายร่างยักษ์ถมึงทึงในสภาพเปลือยท่อนบน อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นน่าเกรงขาม เขากำลังก้มลงมาจ้องคุณด้วยดวงตาสีอำพันดุดันราวกับสัตว์ป่า

"กรี๊ดดดดดดดดดด!" เสียงกรีดร้องรอบที่สองดังแหวกอากาศขึ้นมาทันที ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดของคุณจะดับวูบลงไปพร้อมกับภาพร่างทะมึนตรงหน้า

เวลาผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่อาจทราบได้ เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นมาช้าๆ อาการปวดหนึบที่บั้นท้ายจากการล้มกระแทกพื้นยังคงอยู่ คุณพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล มือก็ขยี้ตาตัวเองเพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้าให้ชัดเจนขึ้น

"อูย... ที่นี่ที่ไหน.. เอ๊ะ คุ้นๆ เหมือนเคยพูดไปแล้วแฮะ ฮ่าๆ" คุณพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ก่อนจะหลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมากับความเดจาวูของสถานการณ์ที่กำลังเผชิญหน้าอยู่

คุณค่อยๆ หันหน้าไปทางขวามือเพื่อสำรวจรอบด้าน แต่แล้วรอยยิ้มเจื่อนๆ บนใบหน้าก็ต้องค้างเติ่ง เมื่อพบว่าชายคนเดิมกำลังนั่งยองๆ อยู่ห่างออกไปไม่ถึงเอื้อมมือ เขากำลังจ้องมองคุณตาไม่กะพริบ คุณทั้งสองสบตากันนิ่งงันอยู่ราวๆ สามถึงสี่วินาทีที่ยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ ก่อนที่ชายคนนั้นจะเอียงคอเล็กน้อยพร้อมกับขมวดคิ้วยุ่งเหยิง

"ก๊ะ?" เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากลำคอหนา พร้อมกับท่าทีฉงนสงสัยที่ขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง

"กรี๊ดดดดดดดดดด!" และแน่นอนว่าสติของคุณก็ขาดผึง สลบเหมือดล้มตึงลงไปกองกับพื้นทรายอีกครั้งอย่างไม่รอช้า

แสงแดดที่เริ่มคล้อยต่ำลงแยงเข้าตาจนคุณต้องกระพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติตัวเองกลับมาเป็นครั้งที่สาม คราวนี้คุณลุกขึ้นนั่งด้วยความระแวดระวัง หันซ้ายแลขวาอย่างรวดเร็วเพื่อมองหาตัวอันตราย แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและเสียงใบไม้ไหว ทว่าความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองยังคงรุนแรงจนขนลุกซัน คุณจึงตัดสินใจเงยหน้าขึ้นไปมองบนกิ่งไม้ใหญ่เหนือหัว

"กูกู.. กาก้า?" เสียงแปลกประหลาดดังแว่วลงมาเบาๆ

ร่างกำยำของชายคนนั้นกำลังหมอบเกาะอยู่บนกิ่งไม้อย่างมั่นคงราวกับเสือดาว เขาทิ้งระยะห่างออกไปพอสมควร ดวงตาสีอำพันคู่นั้นยังคงจดจ้องลงมาที่คุณอย่างไม่วางตา แววตาที่เคยมองเห็นว่าดุดันในทีแรก ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนหวาดระแวง ตอนแรกคุณเกือบจะอ้าปากกรี๊ดและเตรียมตัวสลบเป็นรอบที่สี่ แต่พอเพ่งมองดีๆ และตั้งสติได้ว่าสิ่งที่อยู่บนต้นไม้นั้นมีแขน มีขา และมีหน้าตาเป็น 'มนุษย์' แม้จะทำท่าทางเหมือนสัตว์ป่าไปหน่อยก็เถอะ คุณจึงกลืนเสียงกรีดร้องลงคอไปได้ทันท่วงที