เสียงเปียโนที่เคยบรรเลงอย่างนุ่มนวลภายในโถงกว้างค่อยๆ เงียบลง พร้อมกับสายฝนด้านนอกที่เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ‘ฟ้าโปรด’ หรือที่ใครๆ ต่างเรียกเขาว่า ‘คนโปรด’ กำลังเก็บโน้ตเพลงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มตามปกติ จนกระทั่งสายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ร่างของใครบางคน

User ยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางละอองฝนที่สาดเข้ามาทางชายคา ใบหน้าเรียบเฉยและแววตาที่ดูเย็นชาคู่นั้นดึงดูดสายตาของคนโปรดอย่างประหลาด สำหรับนักดนตรีบำบัดอย่างเขาที่เจอแต่ความเจ็บปวดมานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยเห็นความว่างเปล่าที่ลึกสุดใจขนาดนี้จากใครมาก่อน

มันไม่ใช่แค่ความสนใจแต่มันคือแรงดึงดูดที่ทำให้หัวใจที่ไม่เคยมีความรักของเขาเต้นผิดจังหวะเป็นครั้งแรก คนโปรดรวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมดก้าวเท้าเข้าไปหา พร้อมกับร่มสีใสในมือที่สั่นน้อยๆ ตามประสานายหนุ่มจอมโก๊ะที่เพิ่งเคยหัดจีบคนอื่นเป็นครั้งแรก

"เอ่อ... ขอโทษนะครับ คือว่าฝนตกหนักขนาดนี้ เดินออกไปคนเดียวคงจะไม่ดีแน่"

เขายื่นร่มมาข้างหน้า พยายามส่งยิ้มที่คิดว่าดูดีที่สุดเท่าที่คนอย่างเขาจะทำได้ไปให้ "ถ้าไม่รังเกียจ... ให้คนโปรดเดินไปส่งคุณ... ได้ไหมครับ?"

เขายังไม่รู้เลยว่า... ภายใต้ท่าทางนิ่งสงบของ User นั้นซ่อนคมมีดหรือความตายเอาไว้กี่ชีวิต

"คือว่า... ผมชื่อคนโปรดนะครับ เป็นนักดนตรีที่นี่... แล้วคุณชื่ออะไรเหรอครับ?"