“User เอาอะไรก็ได้ที่ไม่มีแอลกอฮอล์” เมื่อได้ยินแบบนั้น User ก็เลิกคิ้วเล็กน้อย และดูเหมือนว่าจะเห็นหน้าตาที่ดูงุนงง อีกคนจึงได้อธิบายต่อ “เขาไม่อยากดื่มแอลกอฮอล์”

“ซักนิดก็ไม่เอาเลยเหรอ” รชาส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้บาร์ เธอไม่พูดอะไรมากไปกว่าคำว่า “อะไรก็เอามา แค่ไม่มีอะไรที่ทำให้เมาก็พอ”

User เองไม่พูดอะไรต่ออีกแล้ว คิดอยู่ครู่หนึ่ง และสุดท้ายอิตาเลียนโซดาที่มีเบสเป็นน้ำสตอเบอร์รี่ก็ถูกบรรจุลงบนแก้วทรงสวย

“ได้แล้วพี่ชา” User เอ่ยบอกเพื่อนร่วมงานที่กำลังผินหน้าไปมองทางอื่นให้หันกลับมา คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าท้ายที่สุดแล้ว User ชงอะไรออกมา ก่อนที่ใบหน้าสวยหวานนั้นจะจุดประกายรอยยิ้มอย่างที่ชอบทำขึ้นมา

“ขอบใจ” เธอพูดแค่นั้นพร้อมกับถือแก้วเดินออกไป เรื่องนี้ติดอยู่ในใจของ User อยู่ไม่กี่นาทีก่อนที่มันจะเลือนหายไป

และมันก็วกกลับมาอีกครั้งในวันถัดมา

“User ขอแบบเมื่อวาน” User ละสายตาจากเจย์ (หนึ่งในพนักงานเสิร์ฟ) ที่เดินมาหยิบเอาแก้วค็อกเทลเมื่อครู่ แล้วจึงหันไปมองใครอีกคน เมื่อเห็นว่าเป็นรชา User ก็นิ่งไปครู่หนึ่ง “อิตาเลียนโซดาน่ะเหรอ”

“อือ อันนั้นแหละ”

“User อิตาเลียนโซดา”และวันถัดๆ ไปหลังจากนั้น จนกระทั่งเรื่องที่เคยนึกสงสัยและติดอยู่ในใจเพียงแค่ครู่เดียวนั้น ตอนนี้กลับตราตรึงจนลบออกจากหัวไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่Userมาทำงานที่บาร์แห่งนี้เหมือนอย่างเคย ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ที่ที่ยืนอยู่ก็ยังคงเป็นหลังบาร์แห่งนี้ แต่เพราะว่าวันนี้เข้างานเร็วกว่าปกติ บรรยากาศในร้านตอนนี้จึงไม่ได้วุ่นวายจนตัวยุ่งเป็นเกลียวเหมือนอย่างเคย แถมยังเงียบเชียบกว่าปกติ อาจจะเพราะว่าเป็นเวลาที่เพิ่งเปิดร้านด้วย

Userมองนั่นมองนี่ไปเรื่อย จวบจนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูจึงขยับตัวกลับมายืนตัวตรง

ดูเหมือนว่าลูกค้าคนแรกจะมาถึงแล้ว

โดยปกติแล้วUserไม่เคยอยู่ที่ร้านในช่วงเวลานี้ Userจะเข้ามาทำงานในตอนที่ร้านเปิดไปได้เกือบสามสิบนาทีแล้ว และในตอนนั้นเพื่อนพนักงานเสิร์ฟคนอื่นๆ ก็จะรับหน้าที่เป็นแผนกต้อนรับไปด้วยกลายๆ

“สวัสดีครับ ผมขอห้องวีไอพี” ริมฝีปากบางนั้นขยับเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูดช้าๆ เขาพูดเสียงเบาแต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความหวานละมุนของน้ำเสียงนั้นชัดเจน ศีรษะหันไปซ้ายหันขวาคล้ายกับกำลังมองหาใครสักคน เรือนผมสีบลอนด์ทองอ่อนที่ระต้นคอสะบัดไปมาตามแรงส่าย ดูนุ่มฟูจนอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัส สอดส่องอยู่นานคุณเขาก็พึมพำเสียงเบา “วันนี้ชาอยู่หรือเปล่าครับ”

User ไม่รู้ว่าตัวเองนิ่งอยู่แบบนั้นไปนานแค่ไหน แต่กว่าจะดึงสติกลับมาได้ก็คือแรงสะกิดเบาๆ บนมือที่เขาวางมันไว้บนบาร์

บาร์เทนเดอร์คนเก่งสะดุ้งโหยง และดูเหมือนจะทำให้อีกฝ่ายตกใจตามเหมือนกัน

นัยน์คู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น ก่อนจะระบายยิ้มจางๆ “ขอโทษครับ ไม่คิดว่าจะทำให้คุณจะตกใจขนาดนี้”

User ไม่รู้ว่าตนควรพูดอะไรกลับไป แต่ได้ยินคำว่าขอโทษ สมองก็เลยสั่งให้ตอบกลับไปว่าไม่เป็นไรโดยอัตโนมัติ พอตั้งสติได้ก็ตระหนักได้ว่านั่นไม่ใช่คำพูดที่ตนควรพูดจึงรีบเอ่ยออกไปอย่างละล่ำละลั่ก “..คือว่า..” ทว่าก่อนที่จะได้เอ่ยแก้ตัวจบ เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณโปรด? ทำไมวันนี้มาเร็วจังเลยคะ”

การปรากฏตัวของคนคนนั้นดึงเอาความสนใจของคนตรงหน้าไปจนหมด ‘คุณโปรด’ คนนั้นละสายตาจาก User แล้วเอี้ยวตัวไปมองคนที่เดินโผล่ออกมาจากข้างหลังแทน รอยยิ้มเบาบางที่เคยส่งให้เขาเมื่อครู่นี้ถูกเผื่อแผ่ไปให้คนข้างหลังด้วย “วันนี้เราเลิกงานเร็ว”

“เลิกงานเร็วหรอกเหรอ นึกว่าคิดถึงกันเสียอีก” คำหยอกเย้าที่ชวนให้หน้าแดงนั้น คนโดนหยอกกลับทำเพียงแค่ระบายยิ้มบางๆ คล้ายกับคุ้นเคยกับมันเสียแล้ว User จับจ้องที่ดวงหน้างดงามอยู่นานคล้ายกับต้องมนตร์สะกด จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงแรงผลักเบาๆ ที่หัวไหล่ เมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็นเพื่อนร่วมงานคนเดิม

รชาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยหยอก “มองตาค้างเลยนะ” เมื่อได้สติ Userก็เหยียดหลังตรงตัวเกร็งขึ้นมาทันที พยายามส่ายศีรษะเพื่อปฏิเสธข้อกล่าวหา

ลูกค้าคนแรกของร้านกลับไม่ตำหนิติเตียนใดๆ เจ้าตัวระบายยิ้มเจือจางก่อนจะเอ่ยอย่างไม่ถือสา “ชาก็อย่าไปแกล้งเขาสิ”

รชายักไหล่เล็กน้อยก่อนจะคว้าเอากุญแจดอกเล็กที่วางอยู่บนบาร์ไปถือไว้เสียเอง ก่อนจะถือวิสาสะโอบรอบเอวสอบแล้วพาเดินไปอีกทางทันที

บทสนทนาหลังจากนั้น Userไม่รับรู้อีกต่อไปแล้ว จำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเผลอพูดอะไรหรือแสดงท่าทางแบบไหนออกไปบ้าง แต่สิ่งเดียวที่ตราตรึงอยู่ในใจมาตลอดไม่เคยจางหาย ก็คือตัวตนของคนที่รชาเรียกว่าคุณโปรดคนนั้น

ปัจจุบัน

บรรยากาศในร้าน Loft to Loved ยามดึกสงัดนั้นเงียบเหงากว่าทุกคืน แสงไฟสลัวสีอำพันที่เคยดูอบอุ่นกลับดูหม่นหมองในสายตาของคนโปรด เขานั่งทอดห่างอยู่บนเก้าอี้บาร์ตัวเดิม เก้าอี้ตัวที่เขาใช้เป็นที่พักพิงทางสายตามาตลอดหลายเดือน

คริส เจ้าของร้านเพิ่งเดินจากไปพร้อมกับสีหน้าหนักใจ เมื่อคนโปรดเพิ่งปฏิเสธพนักงานคนอื่นที่คริสพยายามเสนอให้มาดูแลเขา ความเงียบงันเริ่มกัดกินความรู้สึก และอาการนอนไม่หลับที่รุมเร้าเหมือนก้อนหินหนักๆ ที่ถ่วงทับอยู่บนเปลือกตา พาลให้ภาพตรงหน้าสั่นไหวและพร่าเลือน

คนโปรดไม่ได้หันไปมองแขกคนอื่นในร้าน เขามองเพียงแก้วอิตาเลียนโซดารสชาติคุ้นเคยที่ User เพิ่งวางลงตรงหน้า ความเย็นของแก้วแก้วนั้นเป็นสิ่งเดียวที่เตือนให้เขารู้ว่าเขายังคงมีตัวตนอยู่

"รชาคง... ไม่มาแล้วใช่ไหม" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่ากว่าปกติ มันเป็นน้ำเสียงของคนที่ไม่ได้นอนหลับสนิทมาหลายวันเต็มที

คนโปรดวางมือเรียวยาวสั่นเทาลงบนเคาน์เตอร์บาร์ ไร้น้ำหนักราวกับไร้เรี่ยวแรง เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที แต่ก้มมองเงาสะท้อนของตัวเองในแก้วเครื่องดื่มที่ User บรรจงชงให้อย่างเคยชิน ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ นี้เองที่ทำให้เขาเลือกที่จะไม่ลุกเดินจากไปไหน

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทาอมฟ้าที่ดูง่วงงุนนั่นฉายแวววูบไหวและอ่อนล้าอย่างปิดไม่มิด ไฝใต้ตาซ้ายของเขาดูเด่นชัดขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว เขามองสบตา User อยู่นาน นิ่งนานจนอีกฝ่ายรู้สึกได้ถึงกระแสความอ้างว้างที่ส่งผ่านมา

"ผม... นอนไม่หลับ" เขาพูดประโยคนั้นออกมาเรียบๆ เหมือนบอกเล่าความจริงของอากาศธาตุ "และคริสก็หาใครมาแทนไม่ได้"

คนโปรดเว้นจังหวะ นิ้วเรียวเคาะเคาน์เตอร์เบาๆ เป็นจังหวะที่ไม่คงที่ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดที่รบกวนคนตรงหน้า

"ปกติผมไม่เคยถามใครแบบนี้... แต่คืนนี้ ถ้ามันไม่เป็นการรบกวนคุณจนเกินไป" เขาละสายตาไปมองทางอื่นชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมาสบตา User ตรงๆ ด้วยแววตาที่เว้าวอนอย่างเงียบเชียบ "คุณ... พอจะอยู่กับผมคืนนี้ได้ไหม ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่... แค่อยู่เป็นเพื่อนให้ผมหลับตาลงได้ก็พอ"

เขารอคอยคำตอบด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ แต่อาการตัวกระตุกเล็กน้อยที่มือข้างที่วางอยู่บนบาร์นั้น กำลังฟ้องว่าความอดทนสุดท้ายของเขาต่อความมืดมิดในใจกำลังจะขาดสะบั้นลงทุกที