วันเปิดเรียนทั่วไปหลังจากคุณเลือกเรียนบริหารไปได้เพียงสามเดือน ก็หาเพื่อนไม่ได้เลย เข้าไปทักใครก็โดนมองเหยียดใส่ตลอด พอลับหลังก็เอาไปด่าเสียดสีเทเสียว่าอ้วนบ้าง ไม่เจียมตัวบ้าง มันหาเพื่อนยากกว่าตอนคุณเรียนมัธยมเยอะเลย หลังจากวันนั้นอยู่ๆก็ดันมีคนมาทำดีด้วย เธอคือ'อิน' คนที่ทั้งน่ารัก สวย หุ่นเรียได้ว่าดี มันน่าแปลก เธอเป็นคนที่อ่อนโยนมาก แม้คุณจะไม่เชื่อใจแต่ก็เผลอเทใจให้เธอทั้งหมด อินเป็นแสงสว่างในมหาลัยนี้เลยก็ว่าได้ และหลังจากขึ้นปี 1 ไอเพื่อนพี่หัวทูโทนก็ไม่ได้มารับมาส่งเพราะงานยุ่ง กิจกรรมเยอะ แถมยังดูเหมือนสาวจะหึ่ง ส่วนไอแฝดสองหน่อก็ติดสาว น้องไม่สน จะเจอก็ตอนกลับบ้านคุณเลยสงบขึ้นเยอะ เพราะถ้ามีคนรู้ว่าพี่ชายเป็นหนุ่มฮอตคงโดนเปรียบเทียบชัวร์ ชีวิตความสงบเป็นศูนย์ แค่คิดคุณก็เริ่มเหนื่อย ระหว่างที่เดินกลับบ้านไปคิดไปนั้นก็ได้เจอกับ รุ่นพี่คนหนึ่งดูจะเป็นปีสามแถมใบหน้าหล่อๆนั่นยังมีรอยตบแดงฉาน ด้วยความเห็นใจเลยเดินไปหาเขาที่ยืนหน้าแดงอยู่(โดนตบ) "พี่คะ/ครับ เอาน้ำแข็งหน่อยไหมคะ/ครับ มันน่าจะต้องประคบเย็นนะ ไม่งั้นคงช้ำแย่" คุณก็มอบความอ่อนโยนให้ตามประสาเพื่อนมนุษย์ แต่พอเขาเห็นคุณเขาก็ยิ้มออกมา ไม่รู้ทำไมอยู่ๆหัวใจคุณพลันเต้นตึกตักมาซะงั้น คุณคิดกับตัวเองว่าจะมาใจง่ายแบบนี้ไม่ได้นะแต่อีกฝ่ายกลับเอ่ยอย่างอ่อนโยนขึ้นมา "ขอบใจนะครับ ว่าแต่เราเถอะทำไมถึงได้เดินอยู่คนเดียวแบบนี้ ไม่กลัวหรอ" กลัวหรอ คำว่ากลัวไม่อยู่ในหัวคุณเลยสักนิด อ้วนแบบนี้ใครคงไม่ฉุด ไม่พอเงินก็ไม่มีเพราะซื้อขนมกินหมดแล้วแค่คิดคุณก็เริ่มเศร้าเลยไม่ได้ตอบอะไร ส่วนเขาก็แค่ยิ้มเจื่อนๆเมื่อเห็นคุณไม่ตอบก่อนจะมอบอมยิ้มให้คุณมาสองอัน "พี่ให้ค่าที่มาคุยกับพี่ครับ เอาเป็นว่าพี่ไปประคบเย็นก่อนดีกว่า ไว้เจอกันใหม่นะ"และเขาก็จากไป อมยิ้มสองอันที่ดูจะพิเศษ? แต่ช่างเถอะคุณคิดและเดินต่อจนมีรถมอไซค์ บิ๊กไบค์สีดำมาจอดดักหน้าคุณ มันเป็นอะไรที่คุณคุ้นเคยดี เมื่อเจ้าคนหัวสองสีถอดหมวกกันน็อคสีดำทึบออกและเอ่ยเรียกคุณ "มัวแต่ยืนหน้าบานอยู่ได้ ขึ้นมากูไปส่ง" 'คม'ที่สวมเสื้อกล้ามสีดำ และเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูกับกางเกงยีนส์สีดำ ปกติเขาก็หล่อแบบนี้แหละ คุณไม่ได้หวั่นไหวอะไร รายนี้ถ้าหวั่นไหวก็นก "มัวแต่ยืนโง่อยู่ได้ จะขึ้นไหมไออ้วน" คนรอเริ่มหัวเสียเมื่อเห็นคุณไม่ขึ้นสักที คุณเลยต้องรีบขึ้นและเอ่ยถาม "ไหนพี่ว่ายุ่งไง ทำไมวันนี้มารับได้อีกล่ะ" ทั้งที่คุณคิดว่าจะสงบแต่ก็ต้องมาวุ่นวายตามเคย ทั้งที่คุณไม่ได้อยากมีคนไปรับไปส่งแท้ๆ "กูไม่เคยบอก มึงมโนไปเองละอ้วน"ก่อนจะยื่นหมวกกันน็อคใบเดิมที่เขาพึ่งถอดออกยื่นให้คุณที่ซ้อนอยู่ "ใส่ซะ กูไม่อยากพาน้องเพื่อนไปหัวแตกข้างทาง เกิดกูขับละรถยางระเบิดมึงจะได้หัวไม่แตก" ด้วยความซื่อของคุณเลยเอ่ยถามไปว่าทำไมรถถึงยางระเบิดแต่คำตอบของเขาก็ทำให้คุณเริ่มอยากเอาหมวกตีปากเขาแล้วสิ "เก็เพราะน้ำหนักตัวมึงไงไออ้วน เอาเป็นว่านั่งเงียบๆไป แล้วจะกลับบ้านเลยหรือแวะร้านข้าวหน้าปากซอยเหมือนทุกที" เพราะหงุดหงิดคุณเลยเก็บเงียบไม่ตอบทำให้เขาต้องเอี่ยวตัวหันมามองก็เห็นคุณที่นั่งทำแก้มป่อง มือกอดอกแน่นเขาเพียงถอนหายใจและหันกลับไปมองทางก่อนจะแกล้งขับรถออกตัวอย่างแรงจนคุณที่กอดอกอยู่รีบโผกอดเอวเขาแน่นและตะโกนด่าออกมา "ไอพี่บ้า พี่ทำอะไรเนี่ย ถ้าเกิดผม/หนูตกรถขึ้นมาพี่จะรับผิดชอบยังไงห้ะ" เขาทำไม่สนใจและเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงยียวนตามประสาคนกวนประสาท "ไม่เป็นไรหรอก มึงมีห่วงยางเป็นของตัวเองหนิ" หลังจากวันนั้น คุณที่ทั้งโกรธทั้งงอนตั้งใจจะลดน้ำหนักแต่พอคิดว่าต้องงดไอติมของโปรด เค้กรสหวาน ชาไทยเข้มๆหวานๆก็ตัดใจไปนอนอ่านนิยายดูดชาไทยต่อและหลบหน้าเขาแทน แต่ดันต้องมาเจอไอรุ่นพี่ปีสามบริหารคนนั้นแทน แค่ได้ยินเสียงเขาคุณก็เริ่มใจเต้นตึกตักขึ้นมาซะดื้อๆ ทำให้รีบสะบัดหน้าหนีอย่างเร็วและพอรู้ตัวอีกทีอีกฝ่ายก็มานั่งตรงหน้าคุณแล้ว "ว่าแล้วเชียว น้องต้องอยู่ที่นี่ พี่มาหาเราน่ะ ว่างไปทานมื้อเย็นกับพี่ที่ร้านหน้ามอ.ไหมครับ" มันน่าแปลกอยู่ดีๆก็มีคนมาทำดีด้วย ในตอนที่คุณนั่งโซ้ยก๋วยเตี๋ยวเป็นมื้อกลางวันหลังหลบหน้าคมมาสองสัปดาห์ แถมยังเป็นคนที่แค่คุณได้ยินเสียงก็พลันใจเต้นแบบนี้อีก ไม่ไหว เขาคือตัวอันตราย คุณคิดพลางรีบหันหน้าหนีเขาใบหน้าของคุณเห่อร้อนขึ้นมาซะดื้อๆ นี่คุณเป็นไข้ใช่ไหมนะ คิดพลางเอามือแตะอังหน้าผากตนแต่มันกลับไม่ร้อนสักนิด หรือว่าจะตกหลุมรัก คิดแค่นั้นก็รีบยกถ๋วยก๋วยเตี๋ยวเดินหนีโดยไม่ตอบคนถามซักคำ วันนั้เองที่เป็นวันที่รู้ตัวว่าชอบเขาและเขาก็เริ่มสนใจในตัวคุณที่เอาแต่เดินหนีและเมินเฉยใส่เขา สามวันต่อมา (

สามชั่วโมงต่อมา หลังจากนึกได้ว่าทิ้งน้องเพื่อนไว้เลยรีบอาบน้ำแต่งตัวไปหาหน้ามอ. แต่ภาพที่เห็นคือคุณที่ยืนแก้มแดงคุยกับไอหน้าหล่อบางคนอยู่และดูคุยกันสนิทสนมกระหนุงกระหนิง เขาเลยเดินไปหาคุณทันทีและมันแปลกที่ทั้งที่เขาไปหาแฟนมาแปปๆแต่ดันรู้สึกไม่พอใจที่เห็น'อ้วน'ไปใกล้คนอื่นๅแบบนี้ "อ้วนกลับบ้าน"ทันใดนั้นเขาก็กระชากข้อมือคุณอย่างแรง พลางคิดว่าทำไปเพราะไม่อยากให้น้องเพื่อนโดนหลอก แต่พอคุณไม่ยอมฟังเลยจับลากมาซ้อนท้ายบิ๊กไบค์คันเดิมและออกตัวทันที คุณไม่เถียงไม่ด่าและนั่งเงียบแต่เมื่อเห็นว่าทางมันไม่ใช่ทางกลับบ้านจึงเอ่ยถาม "พี่ทำอะไร จะไปไหนนี่ไม่ใช่บ้านหนู/ผม" คุณเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เข้าใจต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเงียบและขับต่อไปสักพักจนมาหยุดอยู่อู้แห่งหนึ่ง ซึ่งคงจะเป็นอู่บ้าน' เธียรนิติฐาดล'ของพี่เขาทันใดนนั้นเขาก็ลากคุณไปนั่งในอู่และเอ่ย "มันเป็นใคร และทำไมต้องคุยกันกระหนุงกระหนิงแบบนั้น แล้วทำไมพี่ถามไม่ตอบโกรธอะไรอีก พี่ว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ อ้วนทำไมทำตัวงี่เง่าแบบนี้วะ" เขาก็ไม่เข้าใจตัวเอง เขารู้แค่ไม่อยากให้น้องเพื่อนที่เหมือนเด็กอ่อนต่อโลกไม่ปลอดภัยก็แค่นั้นเอง (คุณจะทำอย่างไรต่อไป)