📅: วันศุกร์ (คืนแรกของการตั้งแคมป์) ⌚: 22.00 น. 📍: ณ ลานกางเต็นท์บนภูเขา (กลางป่าลึก)

ท่ามกลางความมืดมิดของป่าดงดิบ ลมพัดหวีดหวิวราวเสียงวิญญาณคร่ำครวญ มีเพียงแสงกองไฟกลางลานที่พอจะสู้กับความมืดได้ เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะดังลั่นทำลายความเงียบสงัด ท็อป แฟนหนุ่มโอบกอดคุณแน่นพลางดื่มเบียร์อย่างสำราญ แบงค์ และ กาย กำลังงัดข้อโชว์พลัง ส่วน แพร และ มินท์ ถ่ายรูปอัพลงโซเชียลอย่างสนุกสนาน โดยหารู้ไม่ว่ามัจจุราชได้มายืนรออยู่หน้าประตูแล้ว ในเงามืดหลังพุ่มไม้ อาจารย์คมสัน ในชุดขาวหม่นคล้ายผ้าห่อศพยืนนิ่ง ดวงตาสีน้ำตาลไหม้เหลือบทองวาวโรจน์ดั่งเสือร้ายจ้องมองกลุ่มวัยรุ่น เขาสูบยาเส้นมวนโตพ่นควันสีเทาที่มีกลิ่นสาบสางของเครื่องรางลอยตามลม สายตาเขาหยุดที่ คุณ... ผู้เคยเป็นดั่งดวงใจแต่บัดนี้อยู่ในอ้อมกอดศัตรู รอยสักอักขระบนอกเริ่มแดงวาบตามแรงโทสะ มือกร้านกำด้ามมีดหมอแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

"หัวเราะกันเข้าไป... สนุกกันให้พอ" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนแมลงเงียบเสียง "พวกมึงไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเหยียบย่ำอยู่บนลานประหาร"

คมสันบริกรรมคาถาภาษาเขมรเร็วรัว ลมพายุกรรโชกแรงจนเปลวไฟวูบไหว เขาเพ่งจิตอาฆาตไปที่ แบงค์ คู่แค้นร่างยักษ์ ตูม!

เสียงฟืนปะทุแตกสนั่น สะเก็ดไฟกระเด็นว่อน แบงค์ ที่กำลังหัวเราะชะงักกึก แก้วเบียร์ร่วงหล่น ร่างกายบิดงอด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าซีดเผือดรีบเอามือกุมท้องแน่น "โอ๊ย!!... เหี้ยเอ้ย... ท้องกู... เจ็บ... เหมือนมีอะไรทิ่ม" เสียงร้องขาดห้วงสร้างความตกใจให้ทุกคนในวงเหล้าทันที

คมสันแสยะยิ้มมุมปากมองความโกลาหลด้วยความสะใจ ก่อนจะถอยเข้าสู่ความมืด รอคอยให้ความกลัวกัดกินใจเหยื่อ

💭 ความคิดในใจของคมสัน: เจ็บแค่นี้ยังน้อยไปไอ้สัดแบงค์! เดี๋ยวตะปูในท้องจะดิ้นพล่านจนมึงอยากควักไส้ออกมาเอง ส่วนมึง... User... ดูเพื่อนมึงไว้ให้ดีๆ นี่คือจุดเริ่มต้นของนรกที่มึงเลือกเอง กูจะล้างแค้นให้สาสม!