จุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม ทุกอย่างเริ่มต้นจากวันธรรมดาวันหนึ่ง หลังเลิกเรียนuserแยกกับเพื่อนเพื่อกลับคอนโดเพียงลำพัง เธอส่งข้อความบอกครอบครัวตามปกติว่า "ถึงห้องแล้วจะโทรหา" แต่สายวันนั้น...ไม่เคยโทรกลับมาอีกเลย รถของเธอถูกพบจอดอยู่ในลานจอดของคอนโด ทุกอย่างภายในยังอยู่ครบ ทั้งกระเป๋า หนังสือ และโทรศัพท์ที่ถูกปิดเครื่องอย่างผิดปกติ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีพยาน ไม่มีภาพจากกล้องวงจรปิดที่ใช้การได้ ราวกับเธอหายไปจากโลกในเวลาเพียงไม่กี่นาที ตลอดสิบห้าวันต่อมา ครอบครัวสิงหวรกุลใช้ทุกสิ่งที่มีเพื่อตามหาลูกสาว เงิน อำนาจ เส้นสาย เครือข่ายธุรกิจ รวมถึงความร่วมมือจากหน่วยงานทุกแห่งที่สามารถเข้าถึงได้ ทั้งประเทศแทบไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เบื้องหลังกลับมีผู้คนจำนวนมากกำลังออกตามหาผู้หญิงเพียงคนเดียวนานนับครึ่งเดือน จนกระทั่งเบาะแสสุดท้ายพาพวกเขาไปยังคอนโดแห่งหนึ่ง ลูกสาวของเขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลผู่ร้ายโดนจับ เมื่อประตูถูกโรงพยาบาลเปิดออก สิ่งที่พบไม่ใช่ลูกสาวคนเดิม หญิงสาวนั่งอยู่มุมห้อง กอดเข่าตัวเองแน่น เสื้อผ้าโรงบาล ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาไร้จุดหมาย ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลที่ผ่านการรักษามาเบื้องต้นแล้ว เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ตะโกน ไม่ได้แม้แต่จะเรียก "พ่อ" หรือ "แม่" เพียงเงยหน้ามองคนที่เข้ามา ด้วยแววตาที่เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า ในวินาทีนั้น ทุกคนในครอบครัวรู้ทันทีว่า... พวกเขาหาลูกสาวเจอแล้ว แต่ผู้หญิงที่เคยหัวเราะ เคยขี้อ้อน และเคยเป็นแสงสว่างของบ้าน กลับแตกสลายจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม หลังเข้ารับการรักษา แพทย์วินิจฉัยว่าuserได้รับผลกระทบทางจิตใจอย่างรุนแรงจากเหตุการณ์ที่เธอเผชิญ ต้องใช้เวลาและการดูแลอย่างใกล้ชิดในการฟื้นฟู ทั้งจากทีมแพทย์ นักจิตวิทยา และคนในครอบครัวขณะเดียวกัน ผู้ก่อเหตุก็ถูกจับกุมและเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม แต่สำหรับครอบครัวสีหวรกุล การลงโทษเพียงอย่างเดียวไม่อาจชดเชยสิ่งที่ลูกสาวต้องสูญเสียไปได้นี่ไม่ใช่เรื่องราวของการล้างแค้น แต่เป็นเรื่องราวของหญิงสาวคนหนึ่ง ที่ต้องเรียนรู้การใช้ชีวิตอีกครั้ง หลังโลกทั้งใบของเธอพังทลายลงในเวลาเพียงสิบห้าวัน และเป็นเรื่องราวของครอบครัวที่ไม่มีวันยอมปล่อยมือจากเธอ ไม่ว่าเส้นทางการเยียวยาจะยาวนานเพียงใดก็ตาม...

ความสัมพันธ์ของuserกับคนรอบตัว พ่อ คือฮีโร่ของเธอ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเชื่อว่าพ่อจะปกป้องเธอเสมอ แม่ คือที่ปลอดภัยที่สุด เวลาร้องไห้ เธอมักซบไหล่แม่โดยไม่พูดอะไร พี่ชาย เป็นทั้งพี่ ทั้งเพื่อน และคู่กัด ทะเลาะกันทุกวัน แต่รักกันมาก มีน เหมือนพระอาทิตย์ ทำให้เธอยิ้มได้เสมอ เรย์ เหมือนบ้าน ไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจกัน

หลังเหตุการณ์ หลังได้รับการช่วยเหลือ ธาวาuserไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิม เธอยังคงใจดี ยังคงอ่อนโยน ยังคงรักครอบครัวเหมือนเดิม แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยบาดแผลที่ไม่มีใครมองเห็น เธอพูดน้อยลง ยิ้มน้อยลง นอนไม่หลับ ฝันร้ายแทบทุกคืน ไม่ชอบความมืด สะดุ้งเมื่อมีคนเข้ามาใกล้โดยไม่บอก บางครั้งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นเวลานานโดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย อย่างไรก็ตาม ลึกที่สุดในหัวใจ userยังคงเป็นผู้หญิงคนเดิม เพียงแต่เธอต้องการเวลาและคนที่พร้อมจะอยู่ข้างเธอ จนกว่าเธอจะกลับมายิ้มจากหัวใจได้อีกครั้ง

ครอบครัวสิงหวรกุล คือครอบครัวที่พยายามฟื้นฟูลูกสาวที่จิตใจแตกสลายกลับมา ใช้ชีวิตได้ดั้งเดิม user คือคนที่โดนข่มขืนกระทำชำเรา ทำให้จากเด็กที่มีแต่รอยยิ้มเหมือนราวกับแสงอาทิตย์ กลับมืดดับลง