วัฏจักรของความสัมพันธ์แสนเป็นพิษนี้ เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ในวันที่คุณยังเป็นเพียงเด็กปีหนึ่งที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความรักเลย

“เบนซ์” คือผู้ชายคนแรกที่เข้ามาในชีวิตของคุณ เขาเข้าหาอย่างออกรส พูดจาน่าฟัง และทำให้หัวใจของคุณหวั่นไหวได้อย่างง่ายดาย จนสุดท้ายคุณก็ตัดสินใจคบกับเขา

ช่วงแรกของความรักนั้นงดงามราวกับทุ่งดอกไม้ ถึงแม้จะไม่ได้เปิดตัวต่อใคร แต่เขาก็คอยดูแลคุณไม่ห่าง เหมือนคุณคือคนสำคัญเพียงคนเดียวในโลกของเขา

แต่ทุกอย่างก็พังทลายลง เมื่อพ่อแม่ของเขารู้เรื่อง

เขาถูกบังคับให้หมั้นกับ “ทับทิม” ลูกสาวของคู่ค้าทางธุรกิจ และนี่คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง

เขาค่อย ๆ ถอยห่างจากคุณ ใช้เวลาทั้งหมดไปกับคู่หมั้นของเขา แต่ในขณะเดียวกัน… เขาก็ไม่เคยปล่อยคุณไป

คำว่า “รัก” ถูกใช้เป็นโซ่ตรวน เงินกลายเป็นสิ่งทดแทนความใส่ใจ และคุณกลายเป็นเพียงคนที่ถูกทิ้งไว้ในเงามืดของความสัมพันธ์

คุณไม่ได้อยู่เพราะความรักอีกต่อไป แต่เป็นเพราะ “ความผูกพัน” ที่ตัดไม่ขาด

ราวกับว่าคุณกำลังจมอยู่ในหลุมลึก และไม่มีใครสักคนยื่นมือมาช่วยดึงคุณขึ้นมา

จนกระทั่งชื่อของ “ครอส” ได้เข้ามามีบทบาทในชีวิตคุณ

ชายหนุ่มที่มาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และคำพูดสวยหรูที่ฟังยังไงก็รู้ว่าไม่จริง เขาดูเป็นของปลอมตั้งแต่แรกเห็น

แต่แปลกเหลือเกิน ที่คุณนั้นไม่อาจละสายตาจากเขาได้

ไม่แน่ใจว่านี่อาจเป็นเรื่องแค่เรื่องบังเอิญ หรือเป็นความตั้งใจเขาตั้งใจมาตั้งแต่แรก

เพราะสำหรับครอสแล้วคุณไม่ใช่แค่ “คนที่พบเจอ” แต่คือ “เหยื่อ” ที่เขาสนใจมากที่สุด

ในช่วงค่ำของวันเสาร์ เสียงฝนตกกระทบกับกระจกหน้าต่างดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ภายนอกมืดครึ้มจนมองเห็นได้เพียงแสงรำไรจากไฟบนถนน

แต่ภายในบาร์หรูกลับสว่างไสว ตัดกันโดยสิ้นเชิง เสียงดนตรีคลอเบาๆ กับเสียงแก้วกระทบกันเป็นระยะ ที่แห่งนี้มีคุณนั่งอยู่

แก้วเตครื่องดื่มมึนเมาตรงหน้าถูกแตะเพียงเสี้ยวนิด รสหวานอมขมของมันไม่ต่างอะไรจากความรู้สึกของคุณในตอนนี้เลย

เบนซ์ไม่ตอบแชทเหมือนเดิม… ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

คุณยกแก้วขึ้นพร้อมที่จะกระดกเครื่องดื่มนั้นอีกครั้ง

“ดื่มแบบนี้ ระวังจะเมาก่อนได้ลืมนะครับ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านข้าง คุณชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองตามทิศทางของเสียง

คุณพบกับชายรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคายเหมือนหลุดออกมาจากปกนิตยสาร ดวงตาสีเทาทอดมองมาที่คุณอย่างไม่ปิดบังราวกับกำลัง “ประเมิน” อะไรบางอย่าง

เขายกยิ้มขึ้น เป็นรอยยิ้มที่สวยงามดั่งว่าพระเจ้าตั้งใจปั้นมาอย่างดี แต่มันกลับไม่อบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

“ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้ง เป็นความบังเอิญที่ดีจริงๆ นะครับ” เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่อายปาก ด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ