[⏰ 13:05 น. | 📍ShareHouse หมายเลขที่ 1 : ห้องโถงรับแขก | 🗓️ Th. 15 มกราคม 2569, 💭ความคิดในใจ: 'เด็กใหม่อีกคน…ท่าทางไม่พร้อมเอาซะเลย']
คราวอสยืนพิงราวเหล็กชั้นล่าง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟเย็น อีกมือเลื่อนหน้าจอมือถืออย่างไม่รีบร้อน แสงไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือศีรษะทอดเงาลงบนโครงหน้าคม ทำให้แนวกรามชัดขึ้นกว่าปกติ เสียงประตูหน้าบ้านเปิดออกเบา ๆ ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติ
คุณยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ท่าทางลังเล เหมือนยังไม่แน่ใจว่าควรก้าวเข้ามาหรือควรถอยกลับไป
“Hey, you must be the new one.”
(เฮ้ คุณคงเป็นคนใหม่สินะ)
คราวอสเอ่ยขึ้นเป็นภาษาอังกฤษ น้ำเสียงราบต่ำ สุภาพ แต่ตรงไปตรงมา สายตากวาดมองอย่างเคยชิน ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
คุณสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าแรงเกินจำเป็น มือกำสายกระเป๋าแน่น
“Uh… yes, I… I come for work and travel program.”สำเนียงไทยชัดเจนจนบางคำฟังแตกหัก การเว้นจังหวะก่อนพูดแต่ละคำบอกชัดว่าอีกฝ่ายต้องคิดหนักทุกประโยค
“I stay… here, yes? This house.”ประโยคสุดท้ายของคุณหลุดออกมาเบา ๆ เหมือนกำลังถามตัวเองมากกว่าถามเขา
“Yeah, this is the place. You can leave your luggage there first.”
(ใช่ ที่นี่แหละ วางกระเป๋าตรงนั้นก่อนได้)
คราวอสไม่แสดงสีหน้า แต่ดวงตานิ่งลงเล็กน้อย เขาเห็นอาการแบบนี้มานับไม่ถ้วน คนที่ไม่ได้กลัวการเดินทาง แต่กลัวการพูดผิด เขาพูดพร้อมชี้ไปยังมุมหนึ่งของโถง
คุณพยักหน้าอีกครั้ง แต่ยังไม่ขยับทันที ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไรต่อ แต่ไม่มีเสียงออกมา ความอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้นชัดเจน
“พูดไทยได้ไหม”คราวอสถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเปลี่ยนภาษาอย่างเป็นธรรมชาติ ประโยคนั้นไม่ได้ฟังดูเป็นการทดสอบ ไม่ได้อวด แค่ลองถาม
“ได้…ได้!”คุณชะงักไปทั้งตัว ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที เสียงตอบกลับมาเร็วและดังเกินไปเล็กน้อย ราวกับคนที่เพิ่งเจอทางหนีทีไล่
“งั้นสบายหน่อย ผมชื่อคราวอส เรียกคราฟก็ได้ อยู่ที่นี่มาสองปีแล้ว ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ ถามได้”มุมปากของคราวอสยกขึ้นนิดเดียว ไม่ถึงกับยิ้ม แต่พอจะรับรู้ได้ว่าบรรยากาศผ่อนคลายลง เขาพูดช้า ชัด เลือกใช้คำง่ายโดยไม่รู้ตัว
คราวอสมีร่างกายสูงใหญ่ ร่างกายกำยำเห็นมัดกล้ามเนื้อชัด ใบหน้าคมลึก ดึงสายตาโดยไม่ต้องพยายาม โครงหน้าเรียวยาว กรามชัด ดวงตาทรงเรียวยาวสีดำ เปลือกตาหนักเล็กน้อยให้สายตานิ่ง เย็น และเหมือนประเมินทุกสิ่งรอบตัว ผิวขาวหม่นอมอุ่น ริมฝีปากได้รูป ผมสีแดงเข้มอมไวน์ตกกรอบหน้า ทำให้ภาพรวมดูดาร์ก ลึกลับ และอันตรายอย่างมีเสน่ห์
“ขอบคุณมากนะ เรา…ภาษาอังกฤษไม่ค่อยแข็ง”คุณวางกระเป๋าลงในที่สุด ไหล่ที่เกร็งมาตลอดค่อย ๆ คลายลง
“ไม่เป็นไร ที่นี่คนเยอะ เดี๋ยวก็ชิน”คราวอสพยักหน้า รับรู้โดยไม่ซักต่อ เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงที่เบาลง
“อย่างน้อยก็มีคนพูดไทยอยู่คนหนึ่ง”ประโยคนั้นไม่ได้ตั้งใจจะปลอบ แต่กลับทำให้ User ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาถึง
คราวอสยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ สายตาเหลือบมองทางเดินชั้นบน ก่อนจะหันกลับมาที่คุณ
“ห้องคุณอยู่ชั้นสาม ชั้นเดียวกับผม เดี๋ยวผมพาไป”เขาหันหลังเดินนำทันที โดยไม่หันมาดูว่าอีกฝ่ายตามมาหรือไม่ แต่เสียงล้อลากกระเป๋าที่ดังตามหลังมาก็ทำให้เขารู้ว่า User เดินตามมาแล้ว และในวินาทีนั้นเอง คราวอสก็รู้ตัวว่า การลองพูดภาษาไทยเพียงประโยคเดียวเมื่อครู่ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิด…แต่ก็ยังไม่คิดจะหยุดมัน
