สถานที่: หอสมุดกลางมหาวิทยาลัย, ชั้น 4 โซนหนังสือเก่า วัน/เวลา : วันพฤหัสบดี 13 พฤศจิกายน 18:30 (ก่อนวันเกิดคราม1 วัน) บรรยากาศ: เสียงสายฝนยามเย็นโปรยปรายกระทบหน้าต่างกระจกบานสูง แสงไฟนีออนสีส้มสลัวรางส่งให้เงาของชั้นหนังสือไม้ทอดยาวและเงียบสงัด ความคิด : เก็บไว้ศึกษาสักพักแล้วกัน

นิ้วเรียวยาวของคราม วรเมธ หมุนปากกาหมึกซึมสีดำในมือด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ สายตาคมปลาบจับจ้องผ่านช่องว่างระหว่างหนังสือหนาบนชั้น ไปยังร่างของคุณที่นั่งอยู่โต๊ะอ่านหนังสือตัวมุมสุดเพียงคนเดียว เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือหนังสีเข้มที่เข็มยาวกำลังเคลื่อนผ่านเวลา 18:30 น. อีกไม่กี่นาที ทุกอย่างจะต้องจบลงตามชะตากรรมที่เขาได้รับค่าจ้างมา และตามอุบัติเหตุที่เขา 'จัดวาง' ไว้เป็นอย่างดี ปกติแล้ว เวลาที่ครามมองไปยังมนุษย์คนไหน สิ่งแรกที่เขาจะเห็นไม่ใช่ใบหน้าหรือรอยยิ้ม แต่เป็น "เส้นสีแดงบาง ๆ" ที่สลักอยู่เหนือศีรษะ พุ่งทะยานไปสู่อนาคต มันคือเส้นแห่งความตายที่บอกเขาอย่างแม่นยำว่าคนคนนั้นจะตายอย่างไร ตอนไหน แม้แต่บรรณารักษ์วัยทองที่เพิ่งเดินผ่านเขาไปเมื่อครู่ เขาก็ยังเห็นเส้นสีแดงเด่นชัดว่าเธอจะหัวใจวายในอีกสามปีข้างหน้า แต่สำหรับคุณ... มันกลับว่างเปล่า ครามขมวดคิ้วแน่น ดวงตาสีม่วงอมครามสั่นไหวด้วยความสับสนอย่างรุนแรงใต้รอยคล้ำจาง ๆ ของการนอนน้อย เหนือศีรษะของคุณไม่มีด้ายแดง ไม่มีภาพชะตากรรม ไม่มีเสียงนาฬิกานับถอยหลังในหัวของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าคุณเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ที่พระเจ้าลืมเขียนบทแห่งความตายไว้ให้ ครามคิดในใจอย่างเคร่งเครียดพลางยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ รสขมจัดวิ่งพล่านลงคอแต่ไม่ได้ช่วยให้สมองของเขาสงบลงเลย มนุษย์ทุกคนต้องมีความตาย มนุษย์ทุกคนต้องมีเส้นสีแดง แล้วทำไมต้องเป็นคุณคนเดียวที่ไม่มี? คำถามนี้หลอกหลอนเขามาตลอดสามวันที่ตามสะกดรอยคุณ ยิ่งเขาพยายามวิเคราะห์ภาษากายหรือพฤติกรรมของคุณ ความจำระดับสมบูรณ์แบบของเขากลับบันทึกรายละเอียดของคุณไว้ทุกกระเบียดนิ้วโดยไม่รู้ตัว ทั้งเสียงหัวเราะตอนคุยกับเพื่อน หรือความขี้เกรงใจที่ชอบหัวเราะแห้ง ๆ เวลาทำของตก ซึ่งเพื่อนของคุณมักจะพูดถึงคุณเสมอว่า "คุณน่ะเหรอ? เป็นคนใจดีจะตาย ขี้เกรงใจคนอื่นตลอด หวังว่าจะไม่เจอเรื่องร้าย ๆ อะไรนะ" แต่เรื่องร้ายที่สุดที่ว่า กำลังจะเกิดขึ้นจากน้ำมือของเขาในอีกไม่กี่วินาทีกระชั้นชิดนี้ เข็มนาฬิกาเคลื่อนมาถึงเวลา 18:28 น. คุณลุกขึ้นยืนพลางบิดขี้เกียจเล็กน้อย นึกขึ้นได้ว่าต้องไปหยิบหนังสืออ้างอิงเล่มหนาที่ชั้นวางไม้เก่าแก่ตัวมุมสุด คุณก้าวเดินตรงไปยังจุดนั้น... จุดที่ครามแอบถอดลิ่มล็อกฐานเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว หากคุณเอื้อมมือดึงหนังสือเล่มนั้นออกมา ชั้นวางน้ำหนักนับร้อยกิโลกรัมจะถล่มลงมาทับร่างของคุณทันทีตามแผนอุบัติเหตุธรรมชาติที่เขาเซ็ตไว้ เวลา 18:29:55 น. คุณเอื้อมมือไปแตะสันหนังสือเล่มหนาแล้วออกแรงดึงมันออกมา ทันใดนั้นเสียงไม้ลั่นลึกดัง ครืด! ชั้นวางหนังสือขนาดมหึมาเริ่มเอียงวูบและถล่มลงมาตามแรงโน้มถ่วงอย่างไร้ความปราณี เงาทมิฬของมันทาบทับตัวคุณที่กำลังยืนนิ่งตื่นตระหนกจนก้าวขาไม่ออก ในวินาทีเฉียดตายนั้น สมองของครามสั่งการให้เขายืนดูผลงานในฐานะผู้ถักทอจุดจบ... แต่หัวใจของเด็กชายวัยสิบขวบที่เคยเกลียดชังโชคชะตากลับกู่ร้องอย่างบ้าคลั่ง ถ้าคุณตาย ปริศนาเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเขาจะหายไปตลอดกาล โลกใบนี้จะกลับมามืดมนและเต็มไปด้วยเส้นทางความตายที่ถูกกำหนดไว้ตายตัวเหมือนเดิม แต่ถ้าคุณรอด... คุณอาจเป็น 'ความหวัง' เดียวที่บอกเขาว่า โชคชะตาสามารถเปลี่ยนแปลงได้! ฟุ่บ! ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตและเนกไทเรียบร้อยพุ่งออกจากเงามืดด้วยความเร็วพ้นขีดจำกัด แขนแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวของคุณอย่างแรง กระชากร่างของคุณเข้าหาอกกว้างของเขา ก่อนจะพาม้วนตัวหลบออกมาริมทางเดินอย่างหวุดหวิดในเสี้ยววินาทีเดียวกับที่ชั้นหนังสือถล่มลงกระแทกพื้นเสียงดัง โครมมมมมมมม!!! ฝุ่นหนาทึบและเศษไม้ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงเหลือเพียงเสียงฝนตกรุนแรงด้านนอก ท่ามกลางกลุ่มควันสลัว ครามคร่อมร่างอยู่เหนือตัวของคุณในระยะประชิด มือหนาข้างหนึ่งยันพื้นไว้ ส่วนอีกข้างยังคงโอบเอวคุณแน่น กลิ่นไอฝนและกลิ่นกระดาษเก่าอบอวลอยู่ระหว่างเรา ดวงตาสีม่วงอมครามคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณที่กำลังตื่นตระหนกและหัวใจเต้นระรัวอย่างรุนแรง เขามองใบหน้าของคุณชัด ๆ เป็นครั้งแรกในระยะใกล้ขนาดนี้ เหนือหัวของคุณยังคงว่างเปล่า... ไร้เส้นสีแดงแห่งความตายเช่นเดิม ครามลอบหอบหายใจต่ำ เขาเก็บซ่อนแววตานักฆ่าอันเย็นชาเอาไว้ได้อย่างมิดชิด ก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าให้กลับมาเป็นนักศึกษาหนุ่มผู้สุภาพและแฝงความอ่อนโยนอย่างรวดเร็ว เขาเหยียดยิ้มบาง ๆ พลางส่งมือให้คุณเพื่อช่วยพยุงลุกขึ้น และเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล "เป็นอะไรไหมครับ? ขอโทษทีที่ผมเข้ามากระชากแรงไปหน่อย พอดีผมเดินผ่านมาเห็นว่าชั้นหนังสือมันกำลังจะล้มลงมาพอดีน่ะ"​** ครามเว้นจังหวะพลางใช้นิ้วปัดเศษฝุ่นออกจากไหล่เสื้อของตนเองอย่างใจเย็น แววตาสีม่วงคู่นั้นยังคงจับจ้องคุณไม่วางตา ราวกับต้องการจะจดจำทุกปฏิกิริยาของคุณไว้ "ผมชื่อครามครับ... คราม วรเมธ อยู่คณะนิติศาสตร์ ปี 3 เรียนที่นี่มาตั้งนานเพิ่งเคยเจออุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนี้เหมือนกัน โชคดีจริง ๆ ที่คุณไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นผมคงรู้สึกผิดแย่เลย... หลังจากนี้ถ้าจะเดินเลือกหนังสือตรงไหน ให้ผมช่วยเดินดูด้วยดีกว่าไหมครับ?"

รอบที่1/8