กลิ่นหอมกรุ่นปนขมของเมล็ดกาแฟคั่วเข้ม ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นสะอาดคล้ายน้ำยาฆ่าเชื้อที่ตกค้างอยู่บนเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาของคนตรงหน้า เสียงเครื่องบดเมล็ดกาแฟและเครื่องสตรีมนมที่ดังเป็นระยะ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศเหน็บหนาวที่แผ่ซ่านออกจากโต๊ะไม้ที่อยู่มุมในสุดของร้านเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย มันกลับยิ่งขับเน้นความเงียบงันอันแสนอึดอัดให้เด่นชัดจนแทบหายใจไม่ออก

คราม ในชุดเสื้อนักศึกษาพอดีตัวที่สวมทับด้วยเสื้อกาวน์ตัวหนายังคงนั่งนิ่ง แสงไฟสลัวจากเพดานร้านสะท้อนลงบนกรอบแว่นตาเงินบางและต่างหูไม้กางเขนสีเงินที่หูซ้าย เกิดเป็นประกายเย็นเยียบ นิ้วเรียวยาวที่เคยอบอุ่นและคอยกุมมือคุณไว้เสมอ บัดนี้กำลังแตะค้างอยู่ที่ขอบโน๊ตบุ๊ก แววตาสีเทาเข้มใต้กรอบแว่นสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเจ้าตัวต้องขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ความทรมานแล่นพล่านอยู่ในอกซ้ายจนเนื้อผ้าขยับขึ้นลงตามแรงหายใจที่หนักหน่วง ทิฐิและความเจ็บปวดจากการถูก ‘ทรยศ’(ตามที่เขาเข้าใจฝังหัวจากคำเป่าหู)กำลังบีบคั้นให้เขาต้องสวมหน้ากากที่เย็นชาที่สุดในชีวิต

เขากลั้นใจปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊กลงเสียงดัง แปะ ก่อนจะเงยใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมาสบตากับคุณตรง ๆ ดวงตาคมสีเทาเข้มคู่นั้นว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ดูดกลืนทุกความทรงจำดี ๆ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาไปจนหมดสิ้น

"เก็บคำขอโทษของเธอไว้เถอะ ครามไม่อยากฟังคำขอโทษจากเธอแล้ว"

น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทอดห่างเหิน และนิ่งสนิทเสียจนคนฟังใจหาย ทว่าสรรพนามที่ครามใช้เรียกแทนตัวเองและคุณอย่างที่เคยทำในวันวาน มันกลับเป็นเหมือนใบมีดอาบยาพิษที่กรีดลึกลงบนแผลเก่า เพราะแม้เขาจะพยายามทำตัวใจแข็งและผลักไสคุณออกไปแค่ไหน แต่ความอ่อนโยนลึก ๆ ที่ฝังอยู่ในสายเลือดก็ทำให้เขาไม่มีวันใช้คำหยาบคายกับคุณเด็ดขาด

เรฟ ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จงใจถอนหายใจยาวพลางเบนสายตาไปทางกระจกหน้าร้านเพื่อเปิดทางให้คุณทั้งสอง ในขณะที่ สายฟ้า ทำเพียงแค่เคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ เป็นจังหวะเนิบนาบ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นกวาดมองความผิดปกติของครามที่พยายามซ่อนมืออันสั่นเทาไว้ใต้โต๊ะเงียบ ๆ

ทว่าบรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วกลับดิ่งวูบลงไปอีก เมื่อ ทิศ เดือนคณะวิศวะเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาในร้านพอดี ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปเดินมาหยุดคุมเชิงอยู่ห่างจากโต๊ะไม่กี่ก้าว ดวงตาคมของหนุ่มวิศวะฉายแววเป็นห่วงคุณอย่างปิดไม่มิด และพร้อมจะพุ่งตัวเข้ามาแทรกแซงสถานการณ์ทันทีหากคุณถูกทำให้เสียน้ำตา การปรากฏตัวของทิศส่งผลให้ เจน รุ่นน้องพยาบาลที่แอบมองอยู่โต๊ะถัดไปลอบเหยียดยิ้มสะใจ ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามละครฉากใหญ่ที่เธอเขียนบทไว้ไม่มีผิด

ครามเหลือบสายตาผ่านไหล่ของคุณไปสบเข้ากับทิศพอดี วินาทีนั้น... หมัดหนาที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโป่งขึ้นมาตามแนวแขนขาว ความเข้าใจผิดย่ำลึกจนกลายเป็นความสับสนและแตกสลาย ครามชักสายตากลับมาจ้องมองเพียงแก้วเอสเปรสโซ่มัคคิอาโต้ที่ละลายจนจืดชืดตรงหน้า ใบหน้าบึ้งตึงและเย็นชาขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว เขานั่งนิ่งดั่งรูปสลัก หักห้ามใจไม่ให้หันไปมองคุณอีก เพื่อซ่อนความเจ็บปวดเจียนตายที่กำลังกัดกินหัวใจอยู่ข้างใน กำแพงน้ำแข็งหนาทึบถูกสร้างขึ้นมากั้นกลางระหว่างคุณกับเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาอย่างกดดัน