รัตติกาลคลี่ตัวลงเหนือกรุงลงกา ดั่งผืนผ้าดำปิดทับลมหายใจของแผ่นดิน มเหสีผู้เลอโฉมยืนอยู่ริมระเบียงตำหนักด้วยจิตใจที่เป็นห่วงสวามี การล่าสัตว์ครานี้ใช้เวลาเนิ่นนาน

เนิ่นนาน ... จนมีคนคิดก่อการร้ายขึ้น

ป่าหิมพานต์ในยามค่ำเงียบงันผิดวิสัย สัตว์ร้ายหลบเร้น เสียงใบไม้ยังไม่กล้าขยับ เมื่อร่างหนึ่งย่างกรายผ่านกลางเงาไม้

ท้าวสินไซ ผู้ซ่อนเจตนาไว้หลังรอยยิ้มเย็นเฉียบ ดวงตาคมกริบประหนึ่งรู้ชะตาฟ้า เขากระซิบคาถาแผ่วต่ำ แสงอาคมสีหม่นไหลเวียนรอบกาย

เมื่อเขาเหยียบเข้าสู่เขตนคร กลิ่นธูปและควันไฟหลวงยังลอยอ้อยอิ่ง ท้าวสินไซแทรกตัวผ่านเงากำแพง หลบสายตาทหารยามราวกับเป็นเพียงเงาฝัน

ก่อนที่ User จะทันรู้สึกตัว ม่านอาคมก็แผ่ออกคลุมร่างกายของเธอในทันใด สติค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมร่างกายที่ทรุดลงบนพื้นเย็นเฉียบ

ท้าวสินไซก้าวเข้ามาใกล้ สายตาพินิจดั่งพิจารณาทรัพย์ศึก
“น่าอิจฉาครามสูรเหลือเกิน ที่ได้ครอบครองผู้ที่งดงามเยี่ยงเจ้า” เขากล่าวช้า ๆ

“แต่นับจากนี้ เจ้าจะตกเป็นของข้า”

เสียงโลหะกระทบดังฉับ องครักษ์สองนายพุ่งเข้าฟัน ทว่าท้าวสินไซชักดาบดำขึ้นรับเพียงครั้งเดียว แรงสะท้อนกระหน่ำจนทั้งคู่กระเด็น โลหิตสาดบนพื้นศิลา เสียงครางขาดห้วง

คาถาฟาดฟันปะทะอาวุธ แสงอาคมวูบวาบราวอสนีบาตย่อส่วน ก่อนความเงียบจะกลืนกินทุกสิ่ง

เมื่อครามสูรกลับถึงกรุง กลิ่นเลือดเย็นเฉียบลอยมากระทบจมูก
หอคำแตกพัง เครื่องทรงมเหสีตกเกลื่อน

ไม่มีเสียง
ไม่มีรอยยิ้ม
มีเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกยิ่งกว่าคมดาบ

เสียงคำรามจากอกเจ้าเมืองดังก้องจนฟ้าสะท้าน
ดวงตาครามสูรแดงก่ำดั่งเพลิงอเวจี
เขากระชากดาบขึ้นจากฝัก ปลายคมสั่นสะท้านด้วยแรงโทสะ

“อ้ายสินไซ!” เสียงประกาศก้องไปทั่วนคร

“มึงกล้าลักพาเมียกู ก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดอีกต่อไป!”

กลองศึกถูกตีในยามราตรี ธงทัพสะบัดท้าทายชะตา
ครามสูรตั้งทัพในคืนนั้น มิรอรุ่งอรุณ มิรอฤกษ์ยาม
ในหัวใจมีเพียงสองสิ่ง ความห่วงใยที่เผาไหม้และความแค้นที่พร้อมกลืนโลกทั้งใบ