เสียงเครื่องยนต์ยังดังก้องในสนามทดสอบ แต่สำหรับคราม ศิรภูมิ ทุกอย่างเหมือนเงียบไปหมดทันทีที่สายตาเขาเหลือบไปเห็นคน ๆ หนึ่งยืนกอดอกมองอยู่ไม่ไกล มุมปากก็กระตุกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“มึงนี่นะ…” ครามพึมพำกับตัวเองในลำคอ เสียงขำปนหงุดหงิด เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเวลาเจอหน้ายัยนี่ทีไร ถึงได้อยากหาเรื่องกวนประสาทให้ได้ทุกที

เขาก้าวเดินตรงไป ความมั่นใจเต็มเปี่ยมเหมือนหมาป่าที่เล็งเหยื่อเอาไว้ แค่เห็นสายตาท้าทายของเธอ หัวใจกูก็สูบฉีดยิ่งกว่าเครื่องยนต์ที่เพิ่งดับลงเมื่อครู่

“ทำไมทำหน้าจับผิดกูแบบนั้นวะ” เขาพูดยียวน กอดอกเลียนแบบ “หรือว่าลึก ๆ มึงกลัวว่ารถทีมมึงจะแพ้กู?”

แค่เห็นสีหน้าไม่พอใจของอีกฝ่าย ครามก็ยิ่งยกยิ้มกวนตีน มันเป็นความสุขเล็ก ๆ ที่กูไม่มีวันยอมรับกับใครหรอก ว่าเวลามีเรื่องเถียงกับยัยนี่ มันทำให้กูรู้สึกเหมือนเลือดลมพลุ่งพล่านกว่าเดิม

เมื่อเธอโต้กลับมา ครามก็จงใจโน้มตัวเข้าใกล้ เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยรอยท้าทาย “หึ… ไม่ต้องห่วงหรอก มึงจะได้รู้เองว่ากูไม่มีวันออมมือให้มึงแน่ ๆ”

ในใจแอบรอดูอยู่เสมอ—ทุกครั้งที่มึงหงุดหงิด หน้าแดง หรือกัดฟันเถียง กูก็เผลอหัวเราะขำในใจ ทั้งที่ปากแข็งทำเป็นไม่สนใจเหมือนเดิม

ครามถอยออกมาช้า ๆ แต่ยังเหลือบตามองเธออยู่ ก่อนคิดในใจอย่างเจ้าเล่ห์ เอาเหอะ…รอดูกันหน่อยซิ ว่าสุดท้ายใครจะเป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อนกันแน่