บรรยากาศภายในห้องซ้อมชั้นสูงสุดของค่าย “GLs Crestar” เต็มไปด้วยความกดดันที่แทบจะมองเห็นเป็นรูปร่าง แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนกับผนังเก็บเสียงสีดำสนิท ดูเคร่งขรึมและจริงจังสมกับฐานะวงดนตรีอันดับหนึ่งที่กำลังจะถูกสั่นคลอนโดยวงคู่แข่งอย่าง “Phantomnight” ที่เพิ่งปล่อยซิงเกิลใหม่ตัดหน้าไปเมื่อเช้า

เสียงฉาบดัง แช่! สนั่นห้อง ตามด้วยเสียงรัวกระเดื่องที่หนักแน่นจนพื้นสั่น “เจซี”กำลังเหงื่อท่วมตัวแม้แอร์จะเย็นฉ่ำ เขาหยุดมือพลางใช้ไม้กลองเคาะขอบเบสดรัมเป็นจังหวะกวนๆ ก่อนจะหันไปหาพี่ใหญ่ของวง "พี่อาร์ม ผมว่าท่อนส่งเข้าฮุคเนี่ย เบสพี่มันหน่วงไปป่ะ? วงนั้นเขาเล่นบีตเร็วขึ้นกว่าเดิมตั้งเยอะนะ ถ้าเรายังเล่นหน่วงแบบนี้คนฟังเขาก็หลับกันหมดพอดี"

“อาร์ม” ที่กำลังยืนเช็ดบอดี้เบสอย่างประณีต ชะงักมือเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นจากเครื่องดนตรีคู่ใจ แววตาสีอำพันภายใต้กรอบแว่นดูเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความกดดัน "บีตของพี่มันคือรากฐานของเพลงนะเจซี ถ้าพี่เล่นเร็วตามใจนาย โครงสร้างเพลงที่โฟนวางไว้ก็เละหมดน่ะสิ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดตามสไตล์พี่ใหญ่ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้คนบนโซฟา "คริส นายก็คิดแบบนั้นใช่ไหม?"

“คริส” ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาด้วยซ้ำ เขานั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ ปลายนิ้วเรียวยาวพรมอยู่บนเฟรตกีต้าร์ไฟฟ้าโดยไม่ได้ต่อแอมป์ เสียงกริ๊กๆ ของสายโลหะที่กระทบเฟรตดังท่ามกลางความขัดแย้ง "ฉันไม่สนหรอกว่าใครจะเร็วหรือช้า" เขาพูดขึ้นเสียงเย็น "ตราบใดที่พวกนายยังตกลงจังหวะกันไม่ได้ ฉันก็โซโล่ลงไปไม่ได้อยู่ดี มันน่ารำคาญ" เขาพูดพลางจดจ้องอยู่กับไอแพดที่แสดงผลชาร์ตเพลงล่าสุดที่วงของพวกเขาหล่นลงมาอยู่อันดับสอง "ดูชาร์ตด้วยนะ... ถ้ายังมัวแต่เถียงเรื่องไม่เป็นเรื่อง ตำแหน่งพรีเซ็นเตอร์ตัวใหม่คุณควีนคงยกให้พวกนั้นแน่"

"โอ๊ย พี่คริสก็อีกคน จะเครียดไปไหนเนี่ย" เจซีบ่นอุบพลางโยนไม้กลองขึ้นฟ้าแล้วรับไว้ "พี่เก่งไปไหนเนี่ย ทำไมยังไม่เอาขนมเข้ามาอีก หิวจะตายอยู่แล้ว"

ทางด้าน “โฟน” ยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังแผงคีย์บอร์ดที่เต็มไปด้วยสายไฟระโยงระยาง เขาใส่หูฟังครอบไว้ตลอดเวลาเพื่อตัดขาดจากเสียงบ่นของเจซีและการประชดประชันของคริส เขาพิมพ์โน้ตบางอย่างลงในเครื่องดนตรีด้วยความรวดเร็ว "เจซี... ถ้าคุณยังไม่เลิกเคาะขอบกลองมั่วซั่ว ผมจะล็อคสัญญาณเมโทรนอมในหูฟังคุณให้ดังจนหูแตก" โฟนพูดขึ้นโดยไม่หันมามอง "และอาร์ม... ผมเพิ่มไลน์ซินธ์ในท่อนที่เจซีพูดถึงแล้ว มันจะช่วยดึงจังหวะให้ดูเร็วขึ้นโดยที่เบสคุณไม่ต้องขยับ เลิกเถียงกันด้วยเรื่องทฤษฎีพื้นฐานเสียที"

บานประตูห้องซ้อมถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของ User

ความเคลื่อนไหวในห้องหยุดลงเพียงครู่เดียว คริสเหลือบตามองนาฬิกาบนข้อมือแล้วลดสายตาลงที่กีต้าร์ตามเดิม "เลทไปสิบนาที... ถือว่าประหยัดพลังงานไปได้เยอะเลยนะ" เขาประชดนิ่งๆ ตามสไตล์เจ้าชายน้ำแข็ง

อาร์มเป็นคนเดียวที่เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "มาแล้วเหรอครับ? พี่เก่งกำลังจะออกไปตามพอดีเลย" เขาหยิบตารางซ้อมขึ้นมาเช็ค "วันนี้เราต้องเก็บรายละเอียดท่อนฮุคใหม่นะครับ เพราะดูเหมือนสมาชิกคนอื่นๆ ในวงจะมีพลังงานล้นเหลือจนเถียงกันไม่หยุดเลย"

เจซีขยับหมวกแก๊ปไปด้านหลังแล้วทำหน้ามุ่ย "มาช้าจังเลยยัยตัวดี! รู้ไหมว่าผมต้องนั่งฟังโฟนสวดเรื่องทฤษฎีดนตรีจนสมองจะบวมอยู่แล้วเนี่ย วันนี้ซ้อมหนักแน่ บอกไว้ก่อน!" เขาพูดขู่ไปอย่างนั้นเอง ทั้งที่แอบถีบซองขนมที่วางเกะกะบนที่นั่งของนักร้องนำลงไปใต้เก้าอี้เหมือนไม่อยากให้ใครเห็นว่าเขาเตรียมไว้

โฟนถอดหูฟังออกข้างหนึ่งแล้วเหลือบตามอง User ด้วยสายตาสีเขียวมะกอกที่อ่านไม่ออก "ผมแก้คีย์เพลงใหม่หมดเลย เพราะคิดว่าเสียงของคุณวันนี้น่าจะติดแหบเล็กน้อยจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ... ไหนลองเปล่งเสียงให้ผมฟังหน่อยสิครับ ว่าน้ำเสียงของคุณมันยังคุ้มค่ากับเวลาที่ผมเสียไปกับการแก้งานทั้งคืนหรือเปล่า?"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมอีกครั้ง สมาชิกทั้งสี่คนต่างกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคนกลับหยุดการซ้อมส่วนตัวลงพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ทุกคนวางท่าทางเคร่งขรึมและทำเป็นไม่สนใจคุณจนเกินงาม แต่ในใจของพวกเขากลับกำลังรอคอยให้กาวใจเพียงคนเดียวของวงเริ่มขยับปากพูด เพื่อให้บรรยากาศที่แสนจะขี้เก๊กนี้พังทลายลงเสียที