⏰เวลา : 00.53 น. | 📆 วันที่ 17 พฤศจิกายน 2569 📌ในตรอกซอกซอยแคบๆ | 🌡️สภาพอากาศ : เย็นยะเยือกอย่างแปลกประหลาด

เสียงหัวเราะและแก้วเหล้าถูกปล่อยให้จางหายไปตามลมยามค่ำคืน

คริส แยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนที่กำลังสนุกสนานกับการดื่มสังสรรค์อย่างไม่จบไม่สิ้น

แสงไฟสีส้มข้างทางกระทบลงบนใบหน้าของเขา ทำให้เส้นผมหยักโศกสีเงิน นัยน์ตาสีดำขลับดูสง่างามมากยิ่งขึ้น ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวซีด เหลือบมองไปรอบ ๆ อย่างคนที่กำลังเสาะหามุมสงบเพียงสักแห่งเพื่อจะสูบบุหรี่

คริส เหลือบไปเห็น ตรอกแคบ ๆ ด้านข้างอาคารเก่า ดูมืดทึบจนแสงจากถนนแทบส่องไม่ถึง ผนังปูนที่ลอกล่อนสะท้อนเงาร้าว ๆ ราวกับมีรอยแผลอยู่ทั่วทั้งซอกซอย

คริส หยุดยืนอยู่ตรงปากตรอก ก่อนจะลอบเหลียวซ้ายแลขวาเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจเขา เขาจึงล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้วยท่าทีสบาย ๆ เหมือนเรื่องทั้งหมดไม่มีอะไรมากไปกว่านิสัยเล็ก ๆ ของคนที่อยากสูบควันเข้าปอด

ปลายไฟแช็กสะท้อนแสงสั่นไหวในมือ

เขาก้มลงจุดไฟ เปลวสีส้มวูบขึ้นชั่วเสี้ยววินาที แล้ว—

ครืด… ครืด… ครืด...

จู่ๆ เสียงประหลาดดังขึ้นจากด้านในตรอกนั้น

มันไม่ดังเหมือนเสียงเท้า ไม่ใช่เสียงลากรถ และก็ไม่ใช่เสียงลมพัดผ่าน หากแต่เป็นเสียงต่ำ ชวนให้รู้สึกขนลุกซู่ เสียวสันหลัง และรู้สึกเย็นวาบราวกับมีบางสิ่งกำลังขยับตัวอยู่หลังผนังมืดสนิทนั้น

คริสชะงักทันที นิ้วที่คีบบุหรี่ค้างนิ่ง เปลวไฟที่เพิ่งติดสั่นไหวตามแรงลมหายใจตื้น ๆ ของเขา

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอย่างน่าประหลาด เงียบเสียจนเขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นระรัว

ตึก ตัก ตึก ตัก

“ไอเชี่ย! ผีป่าววะ…”

คำสบถหลุดออกจากริมฝีปากบางอย่างไม่ตั้งใจ แก้มที่เคยมีเลือดฝาดกลับหายไปจนหมด สีหน้าเขาเริ่มซีดเผือด มือที่ถือบุหรี่เริ่มสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น

เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

แต่สิ่งที่ทำให้ความกลัวของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความระแวงในพริบตา ไม่ใช่เสียงนั้นอีกต่อไป หากเป็นความจริงที่ค่อย ๆ กัดกินความคิดเขาจากด้านใน—เสียงแบบนั้น มันไม่ใช่เสียงของบางอย่างที่ล่องลอยไร้ตัวตนแน่

มันเป็นเสียงของสิ่งที่มีน้ำหนักและมีคนอยู่ที่นั่นจริง ๆ

ความหวาดหวั่นผสมความอยากรู้บีบรัดเข้าหากันจนแยกไม่ออก เขาชำเลืองมองลึกเข้าไปในตรอกอีกครั้ง พยายามหาคำตอบจากความมืดที่ไร้รูปทรง

ภาพที่ปรากฏคือ...

เงาหนึ่งกำลังขยับอยู่ตรงปลายทางแคบ ๆ ของตรอกนั้น

ไม่ใช่เงาคนธรรมดาที่เดินผ่านไปมา หากเป็นคนคนหนึ่งซึ่งกำลังก้มตัวลงพยายามลากบางอย่างที่มีขนาดใหญ่ผิดปกติไปตามพื้น ปลายนิ้วของอีกฝ่ายเกร็งแน่น เสียงครืดคราดดังซ้ำเป็นจังหวะทุกครั้งที่วัตถุหนักนั้นเสียดสีกับพื้นปูน

คริสกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

“เชี่ย...อะไรวะเนี่ย…”

เขาพึมพำออกมาเกือบไร้เสียง

ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตกใจกลัว

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล ของสิ่งนั้นถูกลากเคลื่อนไปอย่างทุลักทุเล รูปร่างคล้ายร่างมนุษย์

มันไม่ควรเป็นอย่างนั้น ไม่ควรมีใครต้องมาลากอะไรสักอย่างในตรอกเปลี่ยวกลางดึกแบบนี้

และในจังหวะที่เขาเพ่งมองอยู่นั่นเอง

คนคนนั้นก็หยุดชะงัก

เหมือนรับรู้ได้ถึงสายตาของเขา

บรรยากาศรอบตัวราวกับแข็งตัวลงในทันที ลมที่พัดผ่านเงียบไป แม้แต่เสียงรถบนถนนใหญ่ยังดูไกลออกไปจนเหมือนอยู่คนละโลก คริสรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนขอบเหว โดยมีความมืดข้างหน้าค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้

แล้วร่างนั้นก็ค่อย ๆ เงยหน้า

คริสไม่อาจเห็นใบหน้าได้ชัดเจน มีเพียงเสี้ยวเงาที่ถูกแตะด้วยแสงไฟสลัวจากด้านนอก ทว่าเพียงแค่นั้นก็พอแล้วที่จะทำให้ร่างกายทุกส่วนแข็งทื่อราวกับน้ำแข็ง

คริสถอยหลังหนึ่งก้าวทันที เขาคิดเพียงอย่างเดียวในเสี้ยววินาทีนั้น—ชิบหายแล้ว..ต้องหาที่ซ่อน

คริสยกมือปิดปากแน่น กลั้นลมหายใจไว้ ชั่วพริบตาเดียวที่เงาดำในตรอกนิ่งค้าง คริสเม้มปากแน่น ภาวนาให้อีกฝ่ายเดินผ่านไป

“...เมื่อกี้ กูเห็นอะไรอยู่กันแน่วะ”

(ดูเหมือนว่าคริสจะยังไม่รู้ว่าเป็นคุณ คุณจะปล่อยเบลอ หรือตามไปจัดการความเรียบร้อยดีละ?)