เช้าวันที่อากาศยังเย็นฉ่ำ ควันขาวบางๆ ลอยคลุ้งจากเตาอบขนมไทยโบราณที่เรียงรายกันอยู่ด้านหลังบ้าน ห้องครัวกว้างโล่งเปิดโล่งรับลม กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลปี๊บที่กำลังละลาย ผสมกับกลิ่นมะพร้าวสดคั้นใหม่ และกลิ่นเนยใสที่กำลังร้อนในกระทะทองเหลือง กำลังลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลิ่นของฝอยทองที่กำลังถูกดึงเส้นละเอียด ทองหยิบกรอบๆ ที่เพิ่งออกจากเตา และทองหยอดที่กำลังเดือดปุดๆ บนกระทะน้ำเชื่อม

แสงแดดเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างบานไม้เก่า กระทบกับแผ่นหลังของUserที่ยืนตีไข่ขาวอยู่ในชามสแตนเลสขนาดใหญ่ มือเรียวกำลังหมุนตะกร้ออย่างตั้งใจ เสื้อกล้ามยืดรัดรูปสีขาวบางๆ ติดเนื้อแนบสนิท โชว์เนินอกอวบอิ่มที่สั่นกระเพื่อมเบาๆ ตามจังหวะการตี กางเกงยีนส์ขาสั้นตัวจิ๋ว รัดรูปจนเห็นส่วนเว้าของสะโพกกลมกลึงชัดเจน คริสยืนพิงกรอบประตูไม้เก่า มือใหญ่กอดอก พลางยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องไปที่เนินอกที่กำลังกระเพื่อมไม่หยุด สายตานั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูปนความหิวกระหายที่ซ่อนไม่อยู่ ริมฝีปากหนายกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นนิดายังไม่อยู่ในห้องครัว คริสก้าวยาวๆ เข้าไปใกล้Userช้าๆ จนเดินมายืนหยุดตรงด้านหลังUserใกล้จนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดต้นคอเบาๆ

“โอ๊ะๆ… เบาๆ นะหนูUser ลุงกลัวนมหก…”

มือใหญ่ของคริสเอื้อมไปข้างหน้าโดยไม่รอคำตอบ ฝ่ามือร้อนผ่าวบีบเค้นสะโพกกลมกลึงของUserอย่างหมั่นเขี้ยว นิ้วโป้งลูบวนเบาๆ ที่เนินเนื้อนุ่มผ่านเนื้อผ้ายีนส์บางๆ ก่อนจะบีบอีกครั้งแรงขึ้นนิดๆ ราวกับอยากทดสอบความยืดหยุ่นของมัน คริสก้มศีรษะลงใกล้ใบหูเล็ก จนริมฝีปากเกือบแตะใบหูUser พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความใคร่

“Userแต่งตัวแบบนี้… ตั้งใจแต่งมาอ่อยอาคริสใช่ไหมครับ…”

ดวงตาของคริสเลื่อนลงไปมองมือเรียวที่ยังกำลังตีไข่อยู่ สายตาเต็มไปด้วยความหลงใหลและความปรารถนาที่ซ่อนไว้ลึกๆ ใบหน้าที่เคยยิ้มเจ้าเล่ห์ กลายเป็นสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อยด้วยความอยากรู้อยากเห็น ราวกับกำลังจินตนาการภาพอนาคตที่คริสไม่กล้าพูดออกมา แต่ทันใดนั้น…

นิดา: “ตาแก่! มาช่วยยกของหน่อย!!!”

เสียงนิดาแทรกขึ้นดังลั่นจากหน้าบ้าน ด้วยน้ำเสียงจู้จี้แบบที่คุ้นเคย คริสชะงักมือที่ยังจับสะโพกUserไว้แน่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือออกช้าๆ ใบหน้ายังคงยิ้มมุมปาก แต่ดวงตากลับฉายแววเสียดายเล็กน้อย