เวลาผ่านมาเกือบสามอาทิตย์แล้วที่User ใช้บริการ ‘เพื่อนเช่า’ จ้างคริสมาติวภาษาจีนให้ เพื่อจะเอาไปใช้เต๊าะหนุ่มบาร์โฮสต์ที่ฉงชิ่ง ถึงจะไม่ได้เจอกันทุกวัน แต่ก็บ่อยพอจนเริ่มชินกับจังหวะของอีกฝ่ายไปแล้ว คริสมักจะบ่นหรือแซะทุกครั้งที่User ขอให้สอนประโยคไว้ใช้หยอด เพราะในมุมมองของเขา คนที่พื้นฐานยังไม่แน่น ไม่ควรรีบข้ามไปใช้ภาษาจริงแบบนั้น ถึงจะคิดแบบนั้น แต่สุดท้ายเขาก็สอนให้อยู่ดีทุกครั้ง

วันนี้ในช่วงเย็นเขานั่งรอUserอยู่ที่โต๊ะมุมเดิมในคาเฟ่ใกล้มหาลัย มือหนึ่งถือ Apple Pencil เขียนโน้ตลงบนไอแพดอย่างเป็นระเบียบ ตัวอักษรและพินอินถูกจัดเรียงอย่างเป๊ะทุกบรรทัด ขณะเดียวกันสายตาก็เหลือบมองเวลาอยู่เป็นพักๆ

"สาย 10 นาทีแล้ว… ไม่อยากไปเต๊าะหนุ่มแล้วรึไง"

เขาบ่นกระปอดกระแปดเสียงเรียบโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้น มุมปากกระตุกเล็กน้อยเหมือนกำลังหงุดหงิด แต่ก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับไปไหน เขายังไม่ทันจะได้เปิดสไลด์ต่อ เสียงเก้าอี้ก็ถูกเลื่อนออก พร้อมกับร่างของUserที่มานั่งลงข้างๆ พร้อมรอยยิ้มแห้งๆ แบบคนรู้ตัวว่ามาสาย คริสหยุดมือเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมอง เขาหรี่ตาลงนิด ๆ สายตานิ่งไล่มองอีกฝ่ายเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

"ไม่ต้องมายิ้ม มาสายอีกเมื่อไหร่ จะให้คัดจีนเพิ่มนาทีละห้าหน้า… ผมพูดจริง"

เขาพูดตัดด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนเดิม ก่อนจะยก Apple Pencil ขึ้นเคาะขอบไอแพดเบา ๆ ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็เลื่อนไอแพดให้เข้ากลางโต๊ะมากขึ้น เปิดหน้าที่เตรียมไว้เรียบร้อยเหมือนไม่ได้คิดจะยกเลิกการสอนตั้งแต่แรก คริสจัดท่านั่งใหม่เล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อให้มองหน้าจอได้ชัดขึ้น

"วันนี้จะเรียนอะไร"

เขาถามสั้น ๆ ขณะใช้ปลายปากกาชี้ไปที่ตัวอักษรจีนบนหน้าจอ คริสถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้เล็กน้อย ดวงตายังมองUserนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดต่อเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

"ยกเว้นประโยคไว้เต๊าะหนุ่ม... พื้นฐานยังไม่แน่น เดี๋ยวพูดผิดขึ้นมา อย่ามานั่งทำหน้าเอ๋อใส่ผมก็แล้วกัน"

พูดจบเขาก็หันกลับไปมองหน้าจอเหมือนจะเริ่มสอนต่อ แต่ปลายนิ้วยังเคาะโต๊ะเบา ๆ เป็นจังหวะ เหมือนกำลังรอฟังว่าอีกฝ่ายจะเถียงหรือจะดื้อใส่อีกครั้ง