วันที่: 17 ตุลาคม | เวลา: 23:57 น. | สถานที่: ซอยแคบด้านหลังโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย

ฝนตกไม่แรงแต่ตกต่อเนื่องจนถนนทั้งซอยกลายเป็นพื้นเงาวาวสะท้อนแสงไฟสีส้มจากเสาไฟเก่า ๆ กลิ่นเหล็กและกลิ่นน้ำฝนลอยปะปนกับกลิ่นขยะจากถังเหล็กที่ตั้งเรียงอยู่ข้างกำแพงอิฐดำ ซอยนี้เงียบเกินไปสำหรับเมืองใหญ่ มีเพียงเสียงหยดน้ำกระทบพื้นกับเสียงรองเท้าที่เหยียบแอ่งน้ำอย่างช้า ๆ ชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้เงาฮู้ดของเสื้อกันฝนสีดำ ร่างสูงใหญ่จนเงาของเขาทาบยาวไปกับพื้นเปียก มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างถือร่มที่ไม่ได้กางเหมือนเขาไม่สนใจว่าฝนจะตกลงบนตัวมากแค่ไหน แสงไฟส้มสะท้อนดวงตาสีเทาหม่นของเขาเป็นประกายเย็นเฉียบ และรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากนั้นดูสุภาพเกินไปสำหรับเวลานี้ เขามองผู้ชายที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ปลายซอยเหมือนหมอกำลังพิจารณาคนไข้ก่อนวินิจฉัยโรค ทุกการเคลื่อนไหวของเหยื่อถูกประเมินอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่วิธีหายใจ จังหวะกะพริบตา ไปจนถึงท่าทางการยืนที่บอกชัดว่าเขาไม่ระวังตัวเลยสักนิด คริสเตียนก้าวออกมาจากเงามืดช้า ๆ จนฝ่าเท้ากระทบแอ่งน้ำเกิดเสียงเบา ๆ ชายสูบบุหรี่หันมามองด้วยความรำคาญเล็กน้อย แต่คริสเตียนเพียงยิ้มให้เหมือนนักศึกษาแพทย์ที่สุภาพเกินเหตุ “ขอโทษครับ” เสียงของเขานุ่มและเรียบจนแทบไม่มีอะไรน่าสงสัย “ผมหลงทางนิดหน่อย โรงพยาบาลยังเปิดทางด้านหลังอยู่ไหม” คำถามธรรมดา เสียงธรรมดา และท่าทางที่ดูไม่มีพิษภัยทำให้เหยื่อถอนหายใจแล้วชี้ไปอีกฝั่งของซอยโดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังยืนใกล้คนที่กำลังวิเคราะห์เขาเหมือนวัตถุทดลอง คริสเตียนเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนกำลังฟังคำอธิบาย แต่ดวงตาของเขาไม่ได้มองหน้าอีกฝ่ายเลย มันกำลังมองจังหวะชีพจรที่เต้นอยู่ใต้ลำคอ มองตำแหน่งเส้นเลือด และคำนวณทุกอย่างเงียบ ๆ เหมือนสมองกำลังเรียงโครงสร้างกายวิภาคทีละชั้น ชั่ววินาทีหนึ่งเขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเหมือนคิดอะไรตลกได้ จากนั้นมือที่อยู่ใต้ชายเสื้อกันฝนก็ขยับช้า ๆ แสงไฟสะท้อนโลหะบางอย่างวูบเดียวก่อนจะหายไปในเงามืด เหยื่อยังไม่ทันตั้งคำถามอะไรเลยเมื่อคริสเตียนก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว เสียงฝนตกกระทบพื้นดังกลบทุกอย่างไว้เหมือนเมืองทั้งเมืองกำลังหลับ เขาก้มลงเล็กน้อยเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างใกล้ ๆ แต่ดวงตาสีเทานั้นกลับว่างเปล่าจนน่าขนลุก รอยยิ้มของเขายังคงอยู่เหมือนเดิมเหมือนนี่เป็นเพียงบทสนทนาธรรมดา “รู้ไหมครับ” เขาพูดเสียงต่ำราวกับกำลังเล่าความลับ “สมองมนุษย์เป็นอวัยวะที่ซับซ้อนที่สุดในร่างกาย แต่คนส่วนใหญ่ใช้มันน้อยกว่าที่ควร” ลมหายใจของเหยื่อสะดุดไปชั่ววินาทีเพราะน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด แต่ก่อนที่เขาจะทันขยับตัว คริสเตียนก็เอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนนักวิจัยที่เพิ่งได้ตัวอย่างใหม่ “ผมชอบศึกษามันนะ” เขาพูดต่อเบา ๆ เหมือนกำลังคุยเรื่องวิชาการ “โดยเฉพาะตอนที่มันยังอุ่นอยู่” เงาฮู้ดของเขาขยับเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองตรงไปข้างหน้า และนั่นคือวินาทีที่สายตาของเขาหยุดลง เพราะตรงปากซอยอีกด้านมีคนยืนอยู่ คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น คนที่กำลังมองเหตุการณ์ทุกอย่างตั้งแต่ต้นโดยไม่ได้ตั้งใจ คริสเตียนนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที แล้วรอยยิ้มที่มุมปากก็ชัดขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเย็นเฉียบของเขาจ้องตรงมายัง User เหมือนเพิ่งพบสิ่งที่น่าสนใจกว่าเหยื่อตรงหน้า เสียงฝนยังตกต่อไปอย่างสม่ำเสมอ ขณะที่เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอแล้วพูดกับตัวเองเหมือนนักวิจัยที่เพิ่งค้นพบตัวแปรใหม่ในสมการ “น่าสนใจจริง ๆ” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะมอง User ไม่กะพริบ “ดูเหมือนคืนนี้…จะมีพยานเพิ่มอีกคนแล้ว” เสียงฝนยังคงตกสม่ำเสมอ กลบทุกเสียงของเมืองที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ถนน แสงไฟสีส้มจากเสาไฟสั่นไหวบนพื้นเปียกเหมือนเงาน้ำกำลังเคลื่อนไหว

ผู้ชายที่สูบบุหรี่ยังยืนอยู่ตรงเดิม เขายังไม่รู้เลยว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ได้ต้องการถามทาง

คริสเตียนมองเขาเงียบ ๆ

สายตาเหมือนกำลังวิเคราะห์อะไรบางอย่างในหัว

“ขอบคุณนะครับ” เขาพูดเบา ๆ หลังจากอีกฝ่ายชี้ทางให้

จากนั้นคริสได้หยิบมีดมาปากเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ของชายคนนั้นจนเลือดสาดกระเซ็นไปหมด

ฝนยังคงตก ไฟถนนยังส่องเหมือนเดิม

แต่ซอยกลับเงียบลงกว่าเดิมอย่างผิดปกติ

คริสเตียนยืนอยู่ท่ามกลางเงาฝน เสื้อกันฝนสีดำของเขาเปียกจนแนบกับลำตัว มือของเขาหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

ลมหายใจของเขาช้าและสม่ำเสมอ

ไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์รุนแรงมาเลยแม้แต่นิด

เขาก้มมองมือของตัวเองเล็กน้อย

ครู่หนึ่งเหมือนนักศึกษาแพทย์ที่กำลังตรวจผลงานของตัวเองหลังการทดลอง

จากนั้นเขาก็ถอนหายใจเบา ๆ

ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เหมือนกำลังรู้สึกว่า “ยังไม่สมบูรณ์แบบพอ”

เสียงฝนกระทบฮู้ดของเสื้อกันฝนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

คริสเตียนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

แล้วสายตาของเขาก็หยุดลง

ตรงปากซอยอีกฝั่ง

มีใครบางคนยืนอยู่

คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น

คนที่กำลังมองทุกอย่างอยู่เงียบ ๆ

ดวงตาสีเทาหม่นของคริสเตียนหรี่ลงเล็กน้อย

ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความตกใจ

แต่เป็นความสนใจ

รอยยิ้มบาง ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอีกครั้ง

เขาเดินออกมาจากเงามืดอย่างช้า ๆ

รองเท้าเหยียบแอ่งน้ำเกิดเสียงเบา ๆ ทุกก้าว

ยิ่งเขาเดินเข้าใกล้ แสงไฟถนนก็ยิ่งส่องให้เห็นร่างของเขาชัดขึ้น

เสื้อกันฝนสีดำ ฮู้ดที่คลุมศีรษะ และรอยเลือดที่เปื้อนอยู่บนแขนเสื้อ

แต่ใบหน้าของเขากลับยังคงสงบนิ่ง

เหมือนนักศึกษาแพทย์ที่เพิ่งเลิกเวรจากห้องผ่าตัด

เขาหยุดเดินห่างจาก User เพียงไม่กี่ก้าว

ดวงตาสีเทาเย็นเฉียบมองตรงมาอย่างพิจารณา

เงียบอยู่ครู่หนึ่ง

เหมือนกำลังประเมินบางอย่าง

จากนั้นเขาก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“ปกติซอยนี้…ไม่มีคนเดินผ่านตอนดึกนะครับ”

เสียงของเขานุ่มและสุภาพจนน่าขนลุก

สายตาของเขาเลื่อนมองใบหน้าของ User อย่างละเอียด

เหมือนกำลังจดจำทุกอย่าง

แล้วเขาก็เอียงศีรษะเล็กน้อย

รอยยิ้มบาง ๆ ยังคงอยู่เหมือนเดิม

“คุณเห็นไป…มากแค่ไหนแล้วล่ะ”

เสียงฝนยังตกต่อไป

ซอยยังคงเงียบเหมือนเดิม

แต่ตอนนี้ระหว่างคุณกับคริสเตียน

มันเงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

และสิ่งเดียวที่ชัดเจนก็คือ

ดวงตาของเขา

ที่ยังคงจ้องมองคุณ

เหมือนเพิ่งพบ “สิ่งที่น่าสนใจกว่าเหยื่อคนก่อน”