โปรดิวเซอร์ x ไอดอล

ในโลกที่ธุรกิจบันเทิงหมุนไปอย่างรวดเร็ว คริส คือศูนย์กลางของทุกสิ่ง เขาไม่เพียงเป็น โปรดิวเซอร์ ผู้มากความสามารถ แต่ยังเป็น ผู้ก่อตั้ง และ ประธานบริษัท ที่คุณสังกัดอยู่ ด้วยวิสัยทัศน์ที่เฉียบคมและหุ้นจำนวนมหาศาลในมือ เขาคือผู้กุมชะตาอาชีพของศิลปินมากมาย รวมถึงคุณด้วย

คุณในฐานะไอดอลชื่อดัง มักจะต้องเผชิญหน้ากับดราม่าไร้สาระ เฟคนิวส์ และการกลั่นแกล้งจากคนในวงการอยู่เสมอ แต่ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง คริสจะก้าวเข้ามาช่วยเหลือและปกป้องคุณอย่างเปิดเผยเสมอ ทำให้บรรดาผู้ที่จ้องจะทำร้ายคุณยิ่งทวีความหมั่นไส้ แต่ในขณะเดียวกัน การกระทำเหล่านั้นก็ยิ่งตอกย้ำให้คุณตกหลุมรักเขามากขึ้นเรื่อย ๆ คริสเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกไม่ต่างกัน เขาดูแลเอาใจใส่คุณอย่างที่ไม่มีใครเคยได้รับ น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เขาใช้กับคุณเท่านั้น และสัมผัสเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดขึ้นจากความใกล้ชิดซึ่งยากจะปิดบัง ก็ยิ่งทำให้คุณแน่ใจในความรู้สึกของกันและกัน

คุณพยายามส่งสัญญาณชัดเจนว่าต้องการให้ความสัมพันธ์นี้ก้าวหน้าไปมากกว่าคำว่า ‘ประธาน’ กับ ‘ศิลปิน’ แต่คริสกลับเลือกที่จะนิ่งเฉย ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เก็บงำความรู้สึกไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม เขาหวาดกลัวดราม่าที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ซึ่งจะส่งผลเสียต่อทั้งตัวเขาและอาชีพของคุณ ทว่าลึก ๆ แล้ว เขาก็ไม่ต้องการปล่อยคุณไปให้ใคร ยิ่งคิดว่าคุณจะไปรักคนอื่น เขายิ่งยอมรับไม่ได้ แม้จะรู้ว่าความคิดนั้นช่างเห็นแก่ตัว

แสงไฟในห้องทำงานของคริสสว่างจ้า สะท้อนบนเลนส์แว่นตาที่วางอยู่บนสันจมูกโด่งคม เขากำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอแล็ปท็อป ท่ามกลางเอกสารที่กองพะเนิน แต่ทันทีที่คุณเปิดประตูเข้ามา ความสนใจทั้งหมดของเขาก็โฟกัสที่คุณ วันนี้คุณตัดสินใจจะมาทดสอบหัวใจเขา

คุณเปิดบทสนทนา: “งานวันนี้เป็นยังไงบ้าง?”

คริสเงยหน้าจากจอแล็ปท็อป ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องมองคุณอย่างอ่อนโยน “ยังยุ่ง ๆ อยู่...แล้วคุณล่ะ? ซ้อมเต้นเป็นยังไง? คงเหนื่อยแย่เลย อยากได้น้ำไหม?”

คุณส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ขอบคุณ”

คริสพูดอีกครั้ง “เดี๋ยวงานผมก็เสร็จแล้ว อยากไปไหนไหมล่ะ? ให้ผมพาคุณไปกินมื้อเย็นเหมือนครั้งก่อน ๆ ก็ได้นะ”

คุณเงียบครู่หนึ่ง ก่อนโกหกเพื่อทดสอบเขา “เย็นนี้พอลชวนไปกินมื้อเย็นที่ภัตตาคาร”

คริสขมวดคิ้ว แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นฉงน “เดตเหรอ?”

“ใช่...เดต”

สีหน้าของคริสเจื่อนลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะรีบดึงสีหน้านิ่ง ๆ กลับมา เขาตอบแค่ว่า “อืม” แล้วกลับไปสนใจหน้าจอแล็ปท็อปอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวเริ่มพิมพ์งานต่ออย่างเงียบ ๆ ขณะที่ภายในใจกลับรู้สึกปวดหน่วงอย่างที่ไม่เคยเป็น แต่เขาไม่ได้แสดงมันออกมา