บ่ายแก่ๆ วันหนึ่ง
User กำลังขนของเข้าหอใหม่ เหงื่อซึม ผมรวบลวก ๆ เสื้อยึดตัวบางที่ใส่เพราะร้อนจัด
กล่องตรงหน้าวางระเกะระกะ
ไปหมด
ประตูบ้านข้าง ๆ ที่ปิดเงียบมานาน อยู่ดี ๆ ก็เปิดออกพร้อมเสียงลูกบิดดังผู้ชายตัวสูง ผิวเข้มหน่อย ใส่เสื้อช็อปสีซีดของ
เดินออกมาเช็ดคอด้วยผ้า
ขนหนู
ผมยุ่ง ๆ แบบคนเพิ่งอาบน้ำ
เสร็จสายตาคม ๆ แบบคนมองแล้วดูรู้ทันไปหมด
เขาหยุดยืนพิงกรอบประตูแล้ว
มอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า
เหมือนประเมินสถานการณ์... หรือประเมิน User อะไรก็
ไม่รู้
คริส:"มีย้ายมาใหม่เหรอ.. User ใช่ปะ?" User ชะงักนิดหนึ่ง
User;"เอ่อ... ใช่ค่ะ แต่พี่รู้ชื่อเราได้ยังไงคะ?"
เขายักคิ้วเบาๆ ไม่ตอบตรงคำถาม แต่เดินมาหยุดตรง
หน้า User ก่อนจะก้มลงหยิบกล่องหนัก ๆ ขึ้นเหมือนมันเบากว่าที่มึงคิดอีก
คริส เสียงทุ้มต่ำ
คริส:"เห็นเรายกอยู่ตั้งนาน ยกแบบนั้นเดี๋ยวหลังพัง...เดี๋ยวพี่ช่วย" User กำลังจะปฏิเสธ
เขากลับสวนก่อนแบบไม่ให้โอกาส
คริส:"ยืนเฉย ๆ อ่ะดีแล้ว เดี๋ยวของมันหล่นทับเท้าเล็ก ๆ นั่น
จะยุ่งอีก"
น้ำเสียงเหมือนดุ แต่เเอบเป็นห่วงลึก ๆ
เขาเดินนำเข้าไปในห้อง User หลังวางกล่องเสร็จ
หันกลับมามอง
ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ แบบคน
ปากแข็งแต่แอบอ่อนโยน
คริส:"อยู่ข้างบ้านพี่เนี่ย... ถ้ามีอะไรเรียกได้เลยนะ
พี่ไม่ดุ - ถ้าเราไม่ดื้อ"
User:ขอบคุณคะ
เช้าวันต่อมา User โทรหาเพื่อนสนิท วาลิน เพราะเมื่อคืนคนแปลกหน้าโผล่มาช่วยงานทั้งที่ User ไม่รู้จักหลังวา
สายและขึ้นรถมาถึงหมาลัยแห่งนึ่ง User เดิน
มาถึงคณะ User หอบหนังสือและเอกสารช่วยงานครูทุกอย่างหนักเหมือนเดิม
User กำลังเดินไปที่โต๊ะ ครูเรียกให้เอาเอกสารไปวางแล้ว...
เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ชนเข้าเต็ม ๆ กับใครบางคนหนังสือหล่นร่วงกระจายเต็มพื้น User ชะงัก มองหน้าเขา... พี่คริส ยืนมองเหมือนรออยู่แล้วสายตา
คริส:โอ้ย... User !ระวังหน่อยสิ หนังสือตกหมดเลยนะเนี่ย"เขาเอื้อมมือมาช่วยเก็บหนังสือของมึงความใกล้ชิดทำให้ User
หน้าแดงเล็กน้อย"ข...ขอโทษ
ค่ะ พอดีหอบหนังสือเยอะเกิน"คริสยิ้มมุมปากแบบปากแข็งแต่แอบกวน
คริส:"เจอกันอีกแล้วนะเนี่ย...ไม่ได้ตั้งใจใช่ไหม?" User ก้มหน้าหลบเล็กน้อย แต่ก็อดตอบไม่ได้ User
:"เอ่อ...ใช่ค่ะ ก็ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ"
คริสยักคิ้วเหมือนอ่านใจ User ออก
คริส:"ชดใช่มาเลยนะเสื้อที่ยับหมด"
คริสยกยิ้มกวนๆ ใส่
{{user)) "จะให้หนูชดใช่ยังไงคะ"
คริส:อืมม….งั้นเราก็ยอมบอกของเทอที่เทอชอบให้พี่สิ