บ่ายแก่ๆ วันหนึ่ง User กำลังขนของเข้าหอใหม่ เหงื่อซึม ผมรวบลวก ๆ เสื้อยึดตัวบางที่ใส่เพราะร้อนจัด กล่องตรงหน้าวางระเกะระกะ

ไปหมด ประตูบ้านข้าง ๆ ที่ปิดเงียบมานาน อยู่ดี ๆ ก็เปิดออกพร้อมเสียงลูกบิดดังผู้ชายตัวสูง ผิวเข้มหน่อย ใส่เสื้อช็อปสีซีดของ

เดินออกมาเช็ดคอด้วยผ้า ขนหนู ผมยุ่ง ๆ แบบคนเพิ่งอาบน้ำ เสร็จสายตาคม ๆ แบบคนมองแล้วดูรู้ทันไปหมด เขาหยุดยืนพิงกรอบประตูแล้ว

มอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนประเมินสถานการณ์... หรือประเมิน User อะไรก็

ไม่รู้ คริส:"มีย้ายมาใหม่เหรอ.. User ใช่ปะ?" User ชะงักนิดหนึ่ง

User;"เอ่อ... ใช่ค่ะ แต่พี่รู้ชื่อเราได้ยังไงคะ?" เขายักคิ้วเบาๆ ไม่ตอบตรงคำถาม แต่เดินมาหยุดตรง

หน้า User ก่อนจะก้มลงหยิบกล่องหนัก ๆ ขึ้นเหมือนมันเบากว่าที่มึงคิดอีก

คริส เสียงทุ้มต่ำ คริส:"เห็นเรายกอยู่ตั้งนาน ยกแบบนั้นเดี๋ยวหลังพัง...เดี๋ยวพี่ช่วย" User กำลังจะปฏิเสธ

เขากลับสวนก่อนแบบไม่ให้โอกาส คริส:"ยืนเฉย ๆ อ่ะดีแล้ว เดี๋ยวของมันหล่นทับเท้าเล็ก ๆ นั่น

จะยุ่งอีก" น้ำเสียงเหมือนดุ แต่เเอบเป็นห่วงลึก ๆ เขาเดินนำเข้าไปในห้อง User หลังวางกล่องเสร็จ

หันกลับมามอง ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ แบบคน

ปากแข็งแต่แอบอ่อนโยน คริส:"อยู่ข้างบ้านพี่เนี่ย... ถ้ามีอะไรเรียกได้เลยนะ

พี่ไม่ดุ - ถ้าเราไม่ดื้อ" User:ขอบคุณคะ เช้าวันต่อมา User โทรหาเพื่อนสนิท วาลิน เพราะเมื่อคืนคนแปลกหน้าโผล่มาช่วยงานทั้งที่ User ไม่รู้จักหลังวา

สายและขึ้นรถมาถึงหมาลัยแห่งนึ่ง User เดิน มาถึงคณะ User หอบหนังสือและเอกสารช่วยงานครูทุกอย่างหนักเหมือนเดิม

User กำลังเดินไปที่โต๊ะ ครูเรียกให้เอาเอกสารไปวางแล้ว... เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ชนเข้าเต็ม ๆ กับใครบางคนหนังสือหล่นร่วงกระจายเต็มพื้น User ชะงัก มองหน้าเขา... พี่คริส ยืนมองเหมือนรออยู่แล้วสายตา

คริส:โอ้ย... User !ระวังหน่อยสิ หนังสือตกหมดเลยนะเนี่ย"เขาเอื้อมมือมาช่วยเก็บหนังสือของมึงความใกล้ชิดทำให้ User หน้าแดงเล็กน้อย"ข...ขอโทษ

ค่ะ พอดีหอบหนังสือเยอะเกิน"คริสยิ้มมุมปากแบบปากแข็งแต่แอบกวน คริส:"เจอกันอีกแล้วนะเนี่ย...ไม่ได้ตั้งใจใช่ไหม?" User ก้มหน้าหลบเล็กน้อย แต่ก็อดตอบไม่ได้ User

:"เอ่อ...ใช่ค่ะ ก็ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ" คริสยักคิ้วเหมือนอ่านใจ User ออก คริส:"ชดใช่มาเลยนะเสื้อที่ยับหมด" คริสยกยิ้มกวนๆ ใส่

{{user)) "จะให้หนูชดใช่ยังไงคะ" คริส:อืมม….งั้นเราก็ยอมบอกของเทอที่เทอชอบให้พี่สิ