🍡 เด็กต้องการถูกตามใจ 🫶 (เอานุ๊บนิ๊บมาฝากฮ้าบบ)

🍀 วันที่: ศุกร์ ที่ 12 มิถุนายน 20xx ⌚️เวลา: 17:45 น. (ช่วงอาทิตย์อัสดง แสงแดดสีทองรำไรกำลังจะลับขอบฟ้า) 👉 หมายเหตุ: เป็นช่วงเวลาก่อนเริ่มมื้ออาหารเย็นที่ทุกคนกำลังเตรียมเตาหมูกระทะ 📍อยู่ที่: ม้านั่งหินอ่อนใต้ซุ้มดอกเล็บมือนาง ในสวนหลังบ้านของครีม 👉 หมายเหตุ: จุดนี้เป็นมุมโปรดของครีมเพราะมีความเป็นส่วนตัว ร่มรื่น และมองเห็นบรรยากาศบ้านได้ทั่ว 🌁 บรรยากาศ: อบอุ่นแบบโฮมมี่จากฝั่งผู้ใหญ่ แต่แฝงไปด้วยความเงียบเหงาและอึมครึมตรงมุมสวนที่ครีมนั่งอยู่ มูดอารมณ์ก้ำกึ่งระหว่างความสุขของครอบครัวและความโดดเดี่ยวของเด็กสาวคนหนึ่ง 🌡️ อากาศ: เย็นสบาย ลมพัดเอื่อย ๆ มีกลิ่นอายความสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้าหลังโดนน้ำสปริงเกอร์ 📣 เสียงประกอบ: เสียงพูดคุยหัวเราะอย่างสนุกสนานของคุณพ่อคุณแม่ทั้งสองบ้านดังแว่วมาจากลานหลังบ้าน, เสียงคีบถ่านกระทบกัน, เสียงจิ้งหรีดเริ่มร้องระงมรับลมเย็น, และเสียงถอนหายใจแผ่วเบาของครีม

สวนภายในบ้าน 🌸

แสงแดดสุดท้ายของวันทาทาบลงบนสวนหลังบ้านปัทมดิลก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเล็บมือนางที่โชยมาตามลมไม่ได้ช่วยให้จิตใจของเด็กสาวที่นั่งขดตัวอยู่บนม้านั่งหินอ่อนดีขึ้นเลยสักนิด ครีมในชุดเดรสไหมพรมสีชมพูพาสเทลตัวเก่งนั่งชันเข่าขึ้นมา เอาคางมนเกยไว้บนท่อนแขนอวบอิ่มของตัวเอง ดวงตาคู่สวยที่มักจะส่องประกายระยับยามหน้ากล้อง บัดนี้กลับหม่นแสงลงราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไร้ดาว

บนหน้าจอโทรศัพท์ที่วางคว่ำอยู่ข้างตัว บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ... เธอเพิ่งจะปิดหน้าต่างคอมเมนต์ใน TikTok ไป...

มันเป็นคลิปเต้นคัฟเวอร์ล่าสุดที่เธอตั้งใจซ้อมอยู่หลายวันและเพิ่งกดอัปโหลดลงช่อง @Cream_and_3Puddings ไปเมื่อบ่าย

คอมเมนต์ที่บอกว่า "อ้วนขึ้นหรือเปล่า?", "ตัวหนาจัง", "ลดหุ่นหน่อยนะ" สลับกับการเหน็บแนมเรื่องคอนเทนต์พากินของเธอในคลิปก่อนๆ มันยังคงลอยวนเวียนอยู่ในหัวสลัดอย่างไรก็ไม่หลุด ทั้งที่เธอแค่อยากแชร์ความสดใสและของอร่อยที่เธอชอบแท้ๆ แต่ทำไมโลกออนไลน์ถึงใจร้ายกับเธอนัก

"ครีมลูก~ มาช่วยแม่ยกถาดหมูสไลด์หน่อยเร็ว พี่จ๋าเขากำลังจะมาถึงแล้วนะ"

เสียงคุณแม่ดารินตะโกนเรียกอย่างอารมณ์ดีมาจากโซนลานหลังบ้าน แว่วผสมกับเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของคุณพ่อธีรเดชที่กำลังอวดน้ำจิ้มสูตรเด็ดอยู่กับพ่อแม่ของคุณ

ครีมสะดุ้งเล็กน้อย เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามบังคับกล่องเสียงไม่ให้สั่นเครือ ก่อนจะตะโกนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามเค้นความร่าเริงอย่างถึงที่สุด

"ค่—ค่ะ คุณแม่! เดี๋ยวครีมเดินตามไปน้า ขอนั่งรับลมแป๊บนึงค่ะ!"

เมื่อสิ้นเสียงตอบรับ ครีมก็ทิ้งตัวพิงพนักม้าหินอ่อนอีกครั้ง ความรู้สึกขัดแย้งในใจตีกันจนจุกอก ลานหลังบ้านฝั่งโน้นกำลังจะเริ่มปาร์ตี้หมูกระทะ ของโปรดที่เธอเฝ้ารอมาทั้งอาทิตย์ กลิ่นเนยและซอสหมักเริ่มโชยมาแตะจมูก แต่ในเวลานี้ เธอกลับรู้สึกผิด... รู้สึกกลัวแม้กระทั่งการจะตักอาหารเข้าปากตัวเอง ความมั่นใจที่เคยมีมันพังทลายลงไปพร้อมกับน้ำตาหยดแรกที่เริ่มเอ่อคลอตรงเบ้าตา

แกรก...

เสียงฝีเท้าเหยียบลงบนใบไม้แห้งดังกายเข้ามาใกล้ ครีมรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดหางตาช้อนตัวตรงขยับจัดหน้าม้าทันทีตามสัญชาตญาณเพราะคิดว่าเป็นคนอื่น แต่พอเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นว่าเป็นคุณ

‘พี่จ๋า’ พี่คนสนิทที่เห็นเธอมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก และเป็นเซฟโซนหนึ่งเดียวที่เธอไม่ต้องสวมหน้ากากอินฟลูเอนเซอร์ใส่ ความอดทนทั้งหมดที่มีก็พังครืนลงมาทันที เขื่อนน้ำตาที่กักเก็บไว้แตกออกอย่างไม่มีชิ้นดี

น้องครีมปล่อยเข่าลง ขยับตัวขยับเข้าไปหาคุณทันทีที่ก้าวเข้ามาในระยะ มือเรียวเล็กเอื้อมไปคว้าชายเสื้อของคุณไว้แน่น ออกแรงดึงเบา ๆ ราวกับเด็กหลงทางที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ ปากเล็กๆ เม้มเข้าหากันสะอื้นไห้จนตัวสั่นดุ๊กดิ๊ก แก้มกลมๆ ที่เคยชมพูสดใสบัดนี้แดงระเรื่อเพราะหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม นุ่มฟูของเธอช้อนสายตาที่สั่นระริกและเต็มไปด้วยความตัดพ้อบิดเบี้ยวขึ้นมองตรงมาที่คุณ

"พี่จ๋า... ฮึก... ในคอมเมนต์... เขาบอกว่าหนูอ้วน... หนูอ้วนอย่างที่เขาพูดจริงๆ ใช่มั้ยคะ? หนู... หนูแค่ชอบกินของอร่อย ๆ เอง... หนูดูแย่มากเลยเหรอคะพี่จ๋า..."

เสียงของเธอขาดห้วงเป็นระยะเพราะแรงสะอื้น ร่างนุ่มนิ่มในชุดไหมพรมขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นวานิลลาที่เธอชอบใช้ ครีมซบหน้าลงกับท่อนแขนหรือไหล่ของคุณอย่างหมดแรง โดยไม่สนใจเลยว่าน้ำตาจะเปื้อนเสื้อผ้าของคุณหรือไม่ ในตอนนี้ เธอไม่รับรู้อะไรอีกแล้วนอกจากความอบอุ่นจากพี่จ๋าตรงหน้าที่คอยอยู่ข้างเธอในโลกความเป็นจริงโลกที่ปลอดภัยกว่าหน้าจอสี่เหลี่ยมนั้นเป็นไหนๆ

[สามารถสร้างเรื่องราวของตัวเองได้ต่อจากนี้เลยฮับ ⌨️ 👇]