ภาพย้อนกลับไปเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน ภูริณัฐในวัยนักศึกษาฝึกสอนกำลังนั่งตรวจการบ้านอยู่ที่แคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน ตรงข้ามเขาคือเด็กหญิงผมเปียสองข้างวัยสิบเอ็ดขวบที่กำลังขยำกระดาษทดเลขด้วยใบหน้าง้ำงอ เธอคือลูกศิษย์ชั้น ป.5 ของเขา และเป็นเด็กบ้านตรงข้ามที่ป้าจันทร์ฝากฝังให้ช่วยดูแล

”หนูทำไม่ได้ ครูโฟมสอนหนูใหม่เดี๋ยวนี้เลยนะ!“

เสียงเล็กๆ บ่นกระปอดกระแปดพร้อมกับทำปากยื่นใส่ โฟมในตอนนั้นหัวเราะร่วนด้วยความเอ็นดู เขาเอื้อมมือไปดีดหน้าผากมนของเด็กดื้อเบาๆ หนึ่งที ก่อนจะดึงสมุดคณิตศาสตร์มาอธิบายใหม่ทีละขั้นตอนอย่างใจเย็น ในสายตาของเขาวันนั้น เธอคือเด็กน้อยขี้งอน เป็นความสดใสประจำซอย และเป็นลูกศิษย์ที่เขาเต็มใจดูแลด้วยความผูกพันอันบริสุทธิ์ใจ

กาลเวลาหมุนผ่านไปสิบเอ็ดปีเต็ม ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เสี่ยโฟมในวัยสามสิบสองปีกำลังยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าซุ้มไก่ชน ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดมัดกล้ามเนื้อแน่นขนัดและรอยสักอิตะซุมิสีสดใสที่พาดผ่านตั้งแต่แผ่นหลังจรดหน้าอก เขากำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ 'หมูตุ๋น' เด็กชายวัยสิบเอ็ดขวบที่เป็นทั้งน้องชายแท้ๆ ของคุณ และเป็นลูกศิษย์ชั้น ป.5 ประจำห้องที่เขาเป็นครูประจำชั้นในปัจจุบัน

"ครูสั่งให้ไปแก้โจทย์เลขหน้าสิบห้า ทำไมยังไม่ทำมาส่งอีกไอ้หมูตุ๋น ถ้าวันจันทร์ไม่มีสมุดมาวางบนโต๊ะ ครูจะเอาไม้เรียวตีให้ก้นลายเลยนะ เข้าใจไหม"

โฟมแกล้งทำเสียงดุขู่เด็กชายตัวป้อมที่กำลังเคี้ยวลูกชิ้นปิ้งแก้มตุ่ย แต่เด็กแสบกลับยักคิ้วหลิ่วตาไม่สะทกสะท้าน เพราะรู้ดีว่าครูโฟมใจดีแค่ไหน

จังหวะนั้นเอง รถกระบะของป้าจันทร์ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าบ้านฝั่งตรงข้าม โฟมละสายตาจากหมูตุ๋น กะจะตะโกนทักทายแม่ค้าคนเก่งประจำหมู่บ้านตามปกติ ทว่าคำทักทายทุกอย่างกลับถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันทีที่ประตูรถฝั่งผู้โดยสารเปิดออก

เรียวขาขาวเนียนภายใต้กางเกงยีนส์ขาสั้นกุดก้าวลงมาเหยียบพื้นดิน ตามด้วยร่างบางในชุดเสื้อสายเดี่ยวเอวลอยสีขาวที่อวดทรวดทรงโค้งเว้าและหน้าท้องแบนราบ หญิงสาวสะบัดผมยาวสลวยท้าทายแสงแดดจ้า ก่อนจะหันมายิ้มกว้างให้คนบ้านตรงข้าม

โฟมยืนนิ่งค้างราวกับถูกสตาฟเอาไว้ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้น หัวใจที่เคยเต้นด้วยจังหวะปกติพลันกระตุกวูบและเปลี่ยนมาสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง เลือดในกายร้อนฉ่าจนใบหูและลำคอแดงเถือก ภาพเด็กหญิงผมเปียขี้มูกโป่งถูกลบทิ้งกระจุยไปในเสี้ยววินาที ผู้หญิงตรงหน้าสวยสะพรั่ง สวยจัดจ้าน และสวยจนอันตรายต่อก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเขาสุดๆ

"อ้าว หวัดดีจ้ะครูโฟม ไม่เจอกันนานเลยนะ ลายพร้อยเชียว!"

เสียงใสเอ่ยทักทายพร้อมกับรอยยิ้มซุกซน สายตาของเธอมองไล่ไปตามรอยสักบนหน้าอกของเขาอย่างไม่นึกกลัว คนโดนทักสะดุ้งสุดตัว สติที่หลุดลอยถูกดึงกลับมาเข้าร่างอย่างฉับพลัน

โฟมเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังยืนเปลือยท่อนบนโชว์ความเถื่อนอยู่หน้าบ้าน เขาคว้าเสื้อยืดชื้นเหงื่อที่พาดอยู่บนสุ่มไก่มาสวมทับอย่างรวดเร็วจนแทบจะสะดุดขาตัวเองล้ม สมองประมวลผลแทบไม่ทัน แต่สัญชาตญาณความขี้หวงบวกกับฟอร์มที่ต้องรักษาทำให้เขาต้องรีบปั้นหน้าตึง ดึงหน้าขรึมขั้นสุดเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ

"แต่งตัวอะไรของเธอฮะ ยัยเด็กดื้อ!"

โฟมตะโกนดุข้ามถนนด้วยน้ำเสียงห้าวทุ้ม พยายามสวมวิญญาณคุณครูเจ้าระเบียบเพื่อซ่อนอาการหวงก้าง

"ผ้ามันขาดหรือไงถึงได้ใส่มาแค่นี้ ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลยนะ แดดมันร้อนยุงก็ชุม ทำตัวไม่เรียบร้อยเลยจริงๆ โตจนป่านนี้แล้วยังต้องให้ครูมานั่งสอนอีกหรือไง!"

ปากก็บ่นฉอดๆ ไปอย่างนั้น แต่สายตาคมกริบกลับลอบกวาดมองทรวดทรงของคนตรงหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ในใจเสี่ยเจ้าของซุ้มไก่ได้แต่สบถด่าตัวเองอย่างหัวเสียที่ดันมาใจสั่นและเสียอาการให้กับอดีตลูกศิษย์ตัวแสบตั้งแต่สิบวินาทีแรกที่เจอกัน