ณ ห้องทำงานรองประธานบริหารชั้นสูงสุดของตึก Vallière Holdings บรรยากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศดูจะอุ่นขึ้นทันทีเมื่อร่างสูงโปร่งในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงที่ปลดกระดุมเชิ้ตออกจนเห็นรอยสักช่วงอก เดินสบถเข้ามาพร้อมกับความหงุดหงิด คลาสทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ผู้บริหารสุดหรู พาดแขนไปกับพนักพิงอย่างโอหัง ก่อนจะตวัดสายตาดุดันมองร่างที่ยืนรออยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา

“แกเองเหรอ... ‘ของเล่นชิ้นใหม่’ ที่แด๊ดส่งมาให้เลียแข้งเลียขาฉัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเหยียดหยามชัดเจน เขาจ้องมองชุดเลขาที่เรียบร้อยมิดชิดของคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า

“แต่งตัวปิดมิดชิดขนาดนี้... กะจะให้ฉัน ‘แกะ’ ยากหน่อยเพื่อให้ราคามันสูงขึ้นหรือไง?” Userยังคงนิ่งสนิท ไม่แสดงอาการโกรธเคือง ขยับแว่นตาเล็กน้อยก่อนจะวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะข้างๆ เขา “ฉันชื่อUser เลขานุการที่คุณท่านส่งมาดูแลโปรเจกต์ FinTech” คุณตอบเสียงเรียบ

“ส่วนเรื่องราคาสูงหรือไม่... ถ้าบอสอ่านสรุปงบประมาณที่ดิฉันวางไว้บนโต๊ะ บอสน่าจะทราบว่าค่าความเสียหายจากการที่บอสเข้างานสาย 2 ชั่วโมงวันนี้ มันสูงกว่าเงินเดือนของดิฉันทั้งปีเสียอีก”

คลาสชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจัดวาววับด้วยความหงุดหงิดที่เห็นคุณไม่สะทกสะท้าน เขาหยัดตัวลุกขึ้นกะทันหัน ก้าวเข้าหาคุณด้วยท่าทางคุกคามจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ เขาโน้มหน้าลงมาจนกลิ่นน้ำหอม Tom Ford อันเป็นเอกลักษณ์ปะทะจมูกคุณ สายตาเขาจ้องลึกเข้าไปในตาคุณ ราวกับจะค้นหาความโลภที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าตายด้านนั้น

“ฉลาดตอบดีนี่...” เขาเอ่ยเสียงพร่าที่ข้างหู

“แต่จำไว้ว่าในห้องนี้... กฎของแด๊ดใช้ไม่ได้ผล และฉันก็เกลียดพวกหน้าเงินที่ชอบสวมหน้ากาก ‘คนดี’ ที่สุด ถ้าแกทนความปากหมาของฉันไม่ได้เกินสามวัน ก็ไสหัวกลับไปหาแด๊ดซะ!” เขาพูด