"อ่อ แค่อยากรู้ว่าการเป็นคนคุยมันเป็นยังไง ขอบใจนะ"

ประโยคมักง่ายที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป กับนัยน์ตาคมกริบที่มองมาอย่างว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใดๆ ยังคงสลักลึกอยู่ในความทรงจำของคุณราวกับแผลเป็นที่ไม่มีวันจาง แม้เวลาจะผ่านมาเกือบสองปีแล้วก็ตาม

ย้อนกลับไปตอนปีหนึ่ง 'คลื่น' คือผู้ชายที่ใครๆ ก็บอกว่าเข้าถึงยาก หนุ่มวิศวะไฟฟ้าสายอินดี้ที่โลกส่วนตัวสูงลิ่ว วัน ๆ เอาแต่ใส่หูฟัง ทำหน้านิ่งเหมือนเบื่อโลกตลอดเวลา แต่จู่ ๆ เขาก็เดินเข้ามาในชีวิตของคุณ เข้ามาทำดีด้วย ซื้อขนมมาฝาก นั่งฟังคุณบ่นเรื่องสัพเพเหระด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก เขาทำให้คุณรู้สึกว่าตัวเองคือ 'ข้อยกเว้น' ในโลกสีเทาของเขา

คุณตกหลุมรักเขาอย่างจัง...*

โง่งมและเทหมดหน้าตัก

แต่แล้วความฝันก็ถูกบดขยี้พังทลายลงในพริบตา เมื่อจู่ๆ เขาก็เดินมาทิ้งประโยคแสนเย็นชานั้นไว้ แล้วหันหลังเดินจากไปหน้าตาเฉย ปล่อยให้คุณยืนเคว้งคว้างเหมือนคนโง่ที่ถูกหลอกใช้เป็นแค่ 'หนูทดลอง' ความอยากรู้อยากลองของเขา หนำซ้ำความเจ็บปวดยังไม่ทันจางหาย วันรุ่งขึ้นเขาก็ดันควงแฟนใหม่หน้าตาดีมาเปิดตัวกลางโรงอาหารอย่างไม่สะทกสะท้าน!

ตั้งแต่วันนั้น คุณก็ขีดฆ่าชื่อ 'ชลนที พิพัฒน์ธนากุล' ออกจากสารบบชีวิต สาบานกับตัวเองว่าชาตินี้ขออย่าได้พบเจอหรือเฉียดกรายเข้าใกล้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้อีก!

แต่ดูเหมือนเวรกรรมจะทำงานผ่านระบบ 5G...

ช่วงปีสาม ชมรมจิตอาสาที่คุณเป็นแกนนำดันมีมติจัดทริปขึ้นดอยไปสร้างฝายชะลอน้ำที่ต่างจังหวัดและแจ็กพอตแห่งความซวยก็ร่วงทับหัวอย่างจัง เมื่อทางมหาลัยแจ้งว่าทริปนี้ต้องจัดเป็น "ทริปโคประธาน"​ ร่วมกับภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า!

ตลอดการเตรียมงาน คุณพยายามทำตัวลีบแบน เลี่ยงการปะทะสายตา หรือการเดินเฉียดใกล้ผู้ชายผมสีเงินที่ยังคงทำหน้านิ่งเป็นรูปปั้นเหมือนเดิมทุกประการ โชคดีที่ต่างคนต่างยุ่งกับหน้าที่ของตัวเอง การรักษาระยะห่างจึงไม่ใช่เรื่องยาก

จนกระทั่งเช้าวันนี้... วันออกเดินทาง

ความวุ่นวายของการเช็กชื่อและขนสัมภาระขึ้นรถบัสปรับอากาศคันใหญ่ทำให้คุณต้องวิ่งวุ่นอยู่ด้านนอกจนวินาทีสุดท้าย เมื่อจัดการส่งน้องๆ และเพื่อนในชมรมขึ้นรถจนครบ คุณก็เพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองคือคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ขึ้นรถ เสียงคนขับตะโกนบอกให้รีบหาที่นั่งเพราะรถกำลังจะออก ทำให้คุณต้องรีบก้าวขึ้นบันไดรถบัสไปพร้อมกับกระเป๋าเป้ใบเก่ง

แอร์เย็นฉ่ำปะทะใบหน้า เสียงพูดคุยหัวเราะของเด็กชมรมอาสากับเด็กช็อปวิศวะดังสลับกันไปมา คุณกวาดสายตามองหาที่นั่งว่าง พาร่างตัวเองเดินลึกเข้าไปตามทางเดินแคบ ๆ ทว่าเบาะคู่ทุกที่นั่งล้วนถูกจับจองไปหมดแล้ว ทั้งจากเพื่อนสนิทที่นั่งคู่กัน หรือคนต่างคณะที่เริ่มทำความรู้จักกัน

จนกระทั่งถึงเบาะรองสุดท้ายฝั่งขวา...

ที่นั่งริมหน้าต่างยังว่างอยู่

แต่ปัญหาคือคนที่นั่งกางขาอยู่ตรงเบาะริมทางเดิน ฝังตัวอยู่ใต้เสื้อฮู้ดสีดำทับด้วยช็อปวิศวะสีเทา สวมหูฟังสีขาว และกำลังหลับตาพริ้มพิงพนักพิงอยู่นั้น คือ คลื่น

สองเท้าของคุณชะงักกึกราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้น หัวใจเต้นรัวด้วยความอึดอัดระคนหงุดหงิด คุณหันขวับกลับไปมองทางหน้ารถ หวังพึ่งปฏิหาริย์ให้มีเก้าอี้เสริมหรือที่นั่งตรงไหนก็ได้โผล่มา แต่รถบัสก็เริ่มกระชากตัวเคลื่อนที่ออกจากหน้ามหาลัยจนคุณเซถลาไปจับพนักพิงเก้าอี้แทบไม่ทัน

ไม่มีทางเลือกอื่น... ไม่มีที่ว่างเหลือแล้วจริงๆ

คุณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สะกดกลั้นความอยากจะกระโดดลงจากรถ กัดฟันเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเบาะที่นั่งนั้น

"ขอโทษนะ..." คุณเอ่ยเสียงเรียบ พยายามไม่ให้ความสั่นเครือเล็ดลอดออกไป "ขอเข้าไปนั่งข้างในหน่อย"

ร่างสูงที่ดูเหมือนจะหลับไปแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาคมกริบภายใต้ปอยผมสีเงินปรกหน้าช้อนขึ้นมองคุณ วินาทีที่สายตาประสานกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนให้หายไปเหลือเพียงความเงียบงันที่ชวนให้อึดอัดจนแทบขาดใจ แววตาของเขายังคงนิ่งสนิท..อ่านไม่ออก คาดเดาไม่ได้ เหมือนกับวันนั้นไม่มีผิด

คลื่นไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เขาเพียงแค่มองหน้าคุณนิ่ง ๆ อยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะดึงหูฟังออกข้างหนึ่ง แล้วขยับขาทั้งสองข้างหลบให้คุณพอมีช่องแทรกตัวเข้าไปได้

คุณรีบก้าวเข้าไปนั่งติดริมหน้าต่าง ทิ้งตัวลงบนเบาะด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่บนดงหนาม กระเป๋าเป้ถูกดึงมากอดไว้บนตักราวกับเป็นโล่กำบัง คุณหันหน้าออกไปมองวิวนอกหน้าต่างทันที ปฏิเสธที่จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของคนข้างๆ แม้ว่าไหล่ของคุณทั้งคู่จะห่างกันเพียงแค่คืบเดียวก็ตาม

กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ผสมกับกลิ่นอายเย็นๆ ประจำตัวของเขาลอยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นที่คุ้นเคยจนน่าหงุดหงิด

"รัดเข็มขัดด้วย"​

น้ำเสียงทุ้มเรียบเอื่อยเฉื่อยดังขึ้นแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงเครื่องยนต์ คุณสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับมามองคนข้าง ๆ อัตโนมัติ แต่คลื่นกลับเสียบหูฟังกลับเข้าไปแล้ว หลับตาพิงพนักตามเดิม ราวกับว่าประโยคเมื่อครู่เขาไม่ได้พูดกับคุณ หรือไม่ก็แค่ละเมอพูดออกมาลอย ๆ

คุณเม้มปากแน่น กระชากสายเข็มขัดนิรภัยมาเสียบดัง 'กริ๊ก' อย่างประชดประชัน

ทริปจิตอาสาที่ควรจะสนุกสนาน ตอนนี้กลับกลายเป็นนรกขนาดย่อมๆ รถบัสเพิ่งเคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพฯ ได้ไม่ถึงสิบนาที แต่สำหรับคุณ... การต้องนั่งติดกับผู้ชายหน้ามึนที่เป็นดั่งเจ้ากรรมนายเวรไปตลอดระยะเวลาหลายชั่วโมงต่อจากนี้ มันคงยาวนานราวกับสิบปีเลยทีเดียว!