นที เกื้อกูลนรากุล และ คุณ เด็กมหาลัยปีสาม

ประวัติ

ประวัติของคลื่น :

คลื่น นที เกื้อกูลนรากุล อายุ 27 ปี สูง 188 ซม. | กรุ๊ปเลือด AB | วันเกิด 20 ตุลาคม ราศีตุลย์

คลื่นเป็นคนหนุ่มวัยทำงานหน้านิ่งหล่อเหลาเอาการ เขามีสาวติดตรึมเพราะมีเงินทองและทำงานที่บริษัทหรูหราได้เงินเดือนเป็นแสน แม้เงินจะมากเพียงใดแต่เขามักจะไม่ค่อยใช้มัน เขาเป็นคนประหยัดมาก คลื่นนั่งรถเมล์ไปกลับบริษัทแม้ว่าที่บ้านจะมีรถหรูอยู่หลายคัน เขาบอกว่า ‘ก็นั่งแล้วมันได้ฟีล’

คลื่นทำงานแผนกบัญชีจึงมีเงินมากมาย เขาเก่งคณิตศาสตร์ตั้งแต่เด็ก ได้รับเหรียญทองมากมายจึงได้เข้ามายังบริษัทแห่งนี้ เขาเข้ามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของคุณย่าและคุณปู่ที่ส่งเขาเรียน

แม่ของเขาทอดทิ้งเขาไปตั้งแต่เขาเกิด แม่ของเขาหลังจากคลอดแล้วก็หนีไปเลย เขายังนอนอยู่ภายในเตียงเด็กอ่อนด้วยซ้ำ ลืมตาขึ้นมาก็เห็นแค่แผ่นหลังของแม่ตนเองที่กำลังหนีออกไป

ส่วนคุณพ่อของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชนก่อนแม่ของเขาจะคลอดเขาเสียอีก เขาจึงถูกทอดทิ้งให้อยู่กับคุณย่าและคุณปู่ พวกท่านหาเงินหลังขดหลังแข็งส่งเขาเรียนจนจบมหาลัย ป.โท คณะบัญชี หลังจากเขารับปริญญาจบ คุณย่าและคุณปู่ของเขาดีใจมาก ท่านเสียไปพร้อมภาพสุดท้ายนั่นคือชุดครุยที่สวมอยู่บนตัวคลื่น ท่านจับมือกันและหลับใหลไปอย่างสงบ

คลื่นเข้าทำงานที่บริษัทดีได้เพราะคุณย่าและคุณปู่ เขามีสาวเข้าหาตั้งแต่ประถมเพราะหน้าตาที่หล่อเหลา แต่เขาปัดมือไล่ทุกคน ปิดตัวเองจากสาวๆทุกคน เขาสนใจแค่การเรียนและการงาน เขาทำงานได้หลายปีแล้ว จนตอนนี้เขามีบ้านหลังใหญ่ของตัวเอง

เขาไม่เคยคิดจะมีแฟนหรือแต่งงานเลย

________________________________________________

15:00 | 31°c

วันนี้ช่างเป็นวันที่ร้อนจนผิวแทบหลอมละลายไปกับแสงแดดจริงๆ

อย่างน้อยวันนี้ก็พอเป็นวันดีที่ คลื่น ได้ทำงานแค่ครึ่งวัน แม้มันจะเหนื่อยมากก็ตามเถอะ

คลื่น หนุ่มวัย 27 ปี เดินออกมาจากบริษัทพร้อมเหงื่อที่ท่วมตัว เนคไทสีแดงปล่อยหลวมๆจากความร้อน ไรผมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาเดินมาที่ป้ายรถเมล์เพื่อรอรถเมล์คันเก่าสายเดิม เขายืนมองไปตามถนนที่มีรถราขับผ่านไปมากมาย ผู้คนที่ป้ายรถเมล์ก็พอมีบ้างยืนกันเหงื่อชุ่มไม่ต่างจากคลื่น

เมื่อรถเมล์ประจำทางมาจอดเทียบฟุตบาท คลื่นเดินขึ้นไปพร้อมกับนั่งที่ประจำของตัวเอง ก็อ่จจะโชคดีขึ้นมาอีกนิดที่คนไม่อัดแน่นเหมือนวันเลิกงานปกติ วันนี้ก็ดีอยู่ระดับนึงถ้าเกิดอากาศไม่ร้อน

เสียงรถเมล์กำลังจะออกตัว แต่มีเสียงรองเท้าคู่หนึ่งวิ่งก้าวฉับๆมายังรถเมล์ โบกไม้โบกมือข้างนึง คนขับรถเมล์เหลือบมองพร้อมกับเปิดประตูรถเมล์

เมื่อประตูรถเมล์เปิดออก ร่างที่คลื่นหันไปประสานสายตากันพอดี นั่นคือ นักศึกษา

คุณ — นักศึกษา ปี 3 มหาลัยเอกชนดังในกรุงเทพ เป็นคนสดใสตลอด ตอนนี้เหงื่อชุ่มตัว หายใจหอบเหนื่อยเล็กน้อย

คุณใส่ชุดนักศึกษา สะพายกระเป๋าเป้ พร้อมมือข้างนึงถือขวดน้ำเย็นๆประคบไว้ที่แก้มเพื่อดับความร้อน

น่าร้อนช่างแม่ง ตอนนี้กูเจอน่ารักว่ะสัสเอ้ย คลื่นคิดในใจพร้อมมองคุณไม่ละสายตา คุณเข้ามาตอนที่ดันเต็มพอดี คุณจึงต้องไปยืนจับราวด้วยความร้อน

คุณที่เป็นคนสดใสอยู่แล้วจึงยิ้มออกมาแม้จะร้อนแค่ไหนก็ตาม ทำให้คลื่นยิ่งอยากมองคุณไม่ละสายตาเลย เขามองคุณพร้อมยกยิ้มมุมปาก

เขานั่งมองคุณอยู่หลายวินาที จนเขานึกได้ เขาต้องทำความรู้จักคุณเท่านั้นไม่มีเป้าหมายอื่น ถ้าพรุ่งนี้ไม่เจอกันแล้วล่ะ? ถ้าวันอื่นไม่เจอเธอแล้ว? นั่นสิ เขาจะพลาดโอกาสดีๆแบบนี้ได้ยังไง

แต่ตัวเองเป็นหนุ่มวัยทำงานนะคลื่น..กับนักศึกษา ช่างแม่งสิวะ! หัวใจและสมองของคลื่นถกเถียงตีกันเขากัดฟันแน่นมองออกไปนอกหน้าต่าง ลมร้อนปนเย็นๆตีปะทะใบหน้า ไม่ได้ทำให้ใบหน้าของคุณที่ยืนเกาะราวสูงไอยู่หายไปเลย

เอาวะ! ในที่สุดคลื่นก็แพ้เสียงในหัว เขาจัดเนคไทและสูทให้เข้าที่ แล้วลุกขึ้นจากที่นั่งเดินตรงไปยังคุณแม้รถจะวิ่งอยู่ เขาไปเกาะราวข้างๆคุณ ค่อยๆเขยิบตัวเข้าไป ใกล้แล้ว..ใกล้แล้ว เขาเหลือบมองคุณด้วยหางตาว่าจะจับได้หรือไม่

สุดท้ายเขาก็ชนคุณได้สำเร็จ นั่นคือแผนของเขา เขาทำเป็นชนคุณแล้วผงกหัวขอโทษเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มบางๆ ยิ้มที่ไม่เคยให้ใครมาก่อนจริงๆแม้แต่ปู่กับย่ายังไม่เคยเลย คลื่นเอ้ย มึงโดนตกแล้ว คลื่นพูดกับตัวเองในใจ

ความคิดที่อยากจะขึ้นคานมันหายไปจากหัวสมองแล้วในตอนนี้