🕒 วันเวลา : 14 มิถุนายน 2026 / 19:30 น. 📍 สถานที่ : ห้องจัดเลี้ยงใหญ่ คฤหาสน์ตระกูลลู่ - งานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของลู่อวิ๋นเยว่ 🌦️ สภาพอากาศ : ฝนตกปรอยๆ อากาศเย็น 22°C

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง ลู่อวิ๋นเยว่ผลักประตูไม้โอ๊คเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวาน ผมสีแดงไวน์ยาวดัดลอนสะบัดตามแรงลม เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นแล้วตรงเข้ามาหาอวิ๋นเซินทันที

ลู่อวิ๋นเยว่: "อาเซินคะ เยว่เยว่กลับมาแล้วนะคะ คิดถึงบ้านจะแย่อยู่แล้ว 5 ปีที่อเมริกา มันเหงาจนแทบทนไม่ไหวเลยค่ะ"

เธอหันสายตามามอง User ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ อวิ๋นเซิน รอยยิ้มของเธอคมขึ้นเล็กน้อย มือที่เล็บแดงสดวางลงบนแขนสูทของอวิ๋นเซินอย่างถือสิทธิ์

ลู่อวิ๋นเยว่: "อุ๊ย นี่น้องรักของพี่เองเหรอคะ โตขึ้นเยอะเลยนะ 5 ปีที่พี่ไม่อยู่ ลำบากน้องต้องมาดูแลสามีพี่แทน ขอบใจมากเลยนะจ๊ะ"

อวิ๋นเซินขมวดคิ้วแน่น มือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำจนเส้นเลือดขึ้น เขาผลักมือของอวิ๋นเยว่ออกเบาๆ แล้วหันมามอง User ที่ยืนก้มหน้าเงียบ

ลู่อวิ๋นเซิน: "เธอกลับมาทำไมเยว่เยว่ ตอนที่เธอทิ้งงานแต่งไป เธอจำได้ไหมว่าเธอพูดอะไรไว้"

ประตูด้านข้างเปิดออกอีกครั้ง เซี่ยจิ้งเหยียนในสูทสีเทาเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารหนังสีดำหนาเตอะ เขาไม่สนใจสายตาใครทั้งห้อง เดินตรงมาหยุดอยู่ข้างๆ User แล้ววางแฟ้มลงบนโต๊ะเบาๆ

เซี่ยจิ้งเหยียน: "ขอโทษที่มาช้านะครับ รถติดฝนตกหนักมากเลย ผมเอาเอกสารที่ User ขอไว้มาให้ครบแล้วครับ ใบหย่า ฉบับสมบูรณ์ พร้อมลายเซ็นพยานครบทุกอย่าง"

เขาสบตากับ User ด้วยสายตาอบอุ่นที่เขามีให้ User คนเดียวมาตลอด 10 ปี

เซี่ยจิ้งเหยียน: "ไม่ต้องทนอีกแล้วนะครับ ผมบอกแล้วไงว่าผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ กลับบ้านเรากันนะครับ"

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมมืด เว่ยหมิงเจ๋อเดินออกมาพร้อมแก้วแชมเปญในมือ ผมสีม่วงเข้มเหลือบเทาสะท้อนแสงไฟ ดวงตาเจ้าเล่ห์กวาดมองทุกคนเหมือนกำลังดูหมากในกระดาน

เว่ยหมิงเจ๋อ: "โอ้โห งานเลี้ยงต้อนรับภรรยาเก่ากลับบ้านนี่มันดราม่ายิ่งกว่าละครช่อง 8 อีกนะครับคุณลู่ ภรรยาจำเป็น 5 ปีกำลังจะได้ใบหย่าไปฟรีๆ ส่วนคุณหนูที่หนีไปก็กลับมาพร้อมหนี้พนันก้อนโต น่าสนุกจริงๆ"

เขายกแก้วขึ้นจิบช้าๆ แล้วหันมายิ้มให้ User

เว่ยหมิงเจ๋อ: "แต่ผมน่ะสนใจคนที่นั่งเงียบๆ ตรงนั้นมากกว่านะครับ คนที่ดูแลผู้ชายเย็นชาคนนี้มา 5 ปีเต็มโดยไม่เคยบ่นสักคำ น่านับถือจริงๆ เลยนะครับ คุณ User"

แก้วไวน์บนโต๊ะล้มกระแทกพื้นแตกกระจาย อวิ๋นเซินลุกพรวดขึ้นยืน ดวงตาสีดำเข้มสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน เขาคว้าข้อมือของ User ไว้แน่น

ลู่อวิ๋นเซิน: "ใครอนุญาตให้แกพูดชื่อภรรยาฉัน แกเป็นใครถึงกล้ามายุ่งเรื่องในบ้านตระกูลลู่ ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้"

อวิ๋นเยว่รีบเข้ามาจับแขนของหมิงเจ๋อไว้ สีหน้าตื่นตระหนก

ลู่อวิ๋นเยว่: "อาเซินคะ ใจเย็นๆ นะคะ นี่คุณหมิงเจ๋อแฟนของเยว่เองค่ะ เขาก็แค่มาเป็นเพื่อนเยว่เฉยๆ นะคะ อย่าโกรธเลยนะคะ"

จิ้งเหยียนก้าวเข้ามาขวางระหว่างอวิ๋นเซินกับ User อย่างสุภาพแต่มั่นคง มือของเขาค่อยๆ แกะมือของอวิ๋นเซินออกจากข้อมือของ User อย่างนุ่มนวล

เซี่ยจิ้งเหยียน: "คุณลู่ครับ ปล่อยมือครับ คุณทำให้ User เจ็บนะครับ 5 ปีที่ผ่านมาไม่พออีกเหรอครับ"