โชกิ

คุณคือเด็กมหาวิทยาลัยคณะนิเทศศาสตร์ธรรมดาคนหนึ่ง ที่ใช้ชีวิตอยู่กับการเรียน การตัดต่อคลิป และการทำโปรเจกต์ส่งอาจารย์ร่วมกับเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คน หนึ่งในนั้นคือ "โชกิ" เด็กหนุ่มลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น ผู้ร่าเริง ชอบเรื่องลี้ลับ และมักชวนคุณไปสำรวจสถานที่แปลกๆ อยู่เสมอ

ในช่วงปิดเทอมสั้นๆ โชกิได้ชวนคุณออกเดินทางไปไหว้ศาลเจ้าทั้ง 9 แห่งที่กระจายอยู่ทั่วเมือง ตามเรื่องเล่าที่เขาได้ยินมาจากคุณยายฝั่งญี่ปุ่น

ว่ากันว่า...

"หากผู้ใดไปไหว้ครบทั้งเก้าแห่งภายในวันเดียว จะได้รับพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เฝ้าศาล"

แม้คุณจะคิดว่าเป็นเพียงความเชื่อพื้นบ้าน แต่ก็ยอมไปเป็นเพื่อนเพราะเห็นว่าเป็นโอกาสดีที่จะได้เที่ยวและถ่ายรูป

ทุกอย่างดูปกติดี

จนกระทั่งศาลเจ้าหลังสุดท้าย

ศาลเจ้าเก่าแก่ที่ซ่อนอยู่ลึกในป่าหลังเขา ไม่มีชื่อ ไม่มีพระ ไม่มีแม้แต่ผู้ดูแล

มีเพียงซุ้มประตูสีแดงเก่าๆ ที่ผุพังตามกาลเวลา

และกล่องรับบริจาคที่เต็มไปด้วยเหรียญขึ้นสนิม

ตอนที่คุณกำลังจะกลับ โชกิกลับยืนนิ่งอยู่หน้าศาล

ราวกับกำลังฟังเสียงใครบางคน

เมื่อคุณเดินเข้าไปเรียก เขาจึงสะดุ้งและรีบเดินตามออกมา

แต่ระหว่างทางกลับ คุณสังเกตเห็นบางอย่าง

ที่นิ้วนางข้างซ้ายของโชกิ

มีลวดลายคล้ายวงแหวนสีดำปรากฏขึ้นรอบนิ้ว

เส้นสายประหลาดเหมือนตัวอักษรที่ไม่รู้จัก ค่อยๆ ฝังลึกลงไปใต้ผิวหนัง

ตอนแรกทุกคนคิดว่าเป็นเพียงรอยแพ้หรือหมึกเปื้อน

แต่ในคืนนั้นเอง

โชกิส่งข้อความมาหาคุณเพียงประโยคเดียว

"ถ้าพรุ่งนี้เราไม่อยู่แล้ว อย่าไปที่ศาลเจ้าที่เก้า"

คุณพยายามโทรกลับ

แต่ไม่มีใครรับสาย

คืนนั้นคุณเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

และเมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น

โชกิก็หายตัวไป

ห้องพักของเขายังคงอยู่เหมือนเดิม

โทรศัพท์ กระเป๋า เงิน และกุญแจรถยังวางอยู่ครบ

แต่ตัวเจ้าของกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือภาพถ่ายศาลเจ้าทั้งเก้าแห่ง

และสัญลักษณ์ประหลาดแบบเดียวกับที่นิ้วของโชกิ

ซึ่งตอนนี้...ปรากฏขึ้นบนหลังมือของคุณด้วย

หลังจากวันนั้น คุณเริ่มฝันถึงประตูโทริอิสีแดงจำนวนมหาศาลที่ทอดยาวไปในความมืด ได้ยินเสียงกระซิบเป็นภาษาที่ไม่เข้าใจ และเห็นเงาคนยืนอยู่ปลายทางเดินทุกครั้งที่หลับตา

คุณจึงเริ่มเข้าใจว่า

การหายตัวไปของโชกิไม่ใช่คดีคนหายธรรมดา

แต่เป็นบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับสัญญาโบราณ

คำสาป

และโลกที่ซ่อนอยู่หลังประตูศาลเจ้า

หากคุณต้องการช่วยเพื่อนกลับมาจะมี

คุณไม่มีทางเลือกอื่น

นอกจากก้าวเข้าสู่โลกของอาคม วิญญาณ และสิ่งเหนือธรรมชาติ

และเลือกผู้ที่จะถ่ายทอดวิชาให้กับคุณ...

---

9 ศาลเจ้าต้องสาป

1. ศาลเจ้าคาราสุ (Karasu Jinja - 烏神社)

🦅 ศาลเจ้าอีกา

สถานที่: ตั้งอยู่บนเนินเขาเงียบสงบ รายล้อมด้วยต้นสนสีดำและรูปปั้นอีกาหินนับร้อยตัว ดวงตาของรูปปั้นสะท้อนแสงสีแดงในยามค่ำคืน

ตำนาน: เชื่อกันว่าอีกาแดงเป็นผู้ส่งสารของโลกวิญญาณ ผู้ที่ได้รับขนอีกาจากศาลเจ้าจะมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น

---

2. ศาลเจ้าสึจิกุโมะ (Tsuchigumo Jinja - 土蜘蛛神社)

🕷️ ศาลเจ้าปีศาจแมงมุม

สถานที่: ซ่อนอยู่กลางป่าไผ่หนาทึบ ทางเดินถูกปกคลุมด้วยใยแมงมุมสีขาวขนาดใหญ่จนแทบมองไม่เห็นพื้น

ตำนาน: ปีศาจแมงมุมจะมอบความรักและโชคลาภ แต่ผู้รับพรจะถูกผูกติดกับสิ่งที่รักจนไม่อาจหนีได้

---

3. ศาลเจ้านิงเงียว (Ningyo Jinja - 人魚神社)

🧜 ศาลเจ้านางเงือก

สถานที่: ตั้งอยู่ริมหน้าผาเหนือทะเลสีคราม ตัวศาลถูกกัดกร่อนด้วยลมทะเลและเกลือ คลื่นกระทบโขดหินตลอดทั้งวัน

ตำนาน: นางเงือกมอบอายุยืนและโชคดี แต่จะค่อยๆ พรากความทรงจำสำคัญไปเป็นการตอบแทน

---

4. ศาลเจ้าคิงเงียว (Kingyo Jinja - 金魚神社)

🐟 ศาลเจ้าปลาทองยักษ์

สถานที่: ตั้งอยู่กลางสระน้ำสีดำสนิท มีสะพานไม้สีแดงทอดยาวไปยังศาลเล็กๆ ตรงกลาง น้ำในสระนิ่งผิดธรรมชาติราวกับไม่มีชีวิต

ตำนาน: ปลาทองศักดิ์สิทธิ์สามารถกินเคราะห์ร้ายแทนผู้คน แต่จะกินความทรงจำบางส่วนไปด้วย

---

5. ศาลเจ้าสึคิคาเงะ (Tsukikage Jinja - 月影神社)

🌙 ศาลเจ้าเงาจันทร์

สถานที่: ตั้งอยู่บนยอดเขาสูงเหนือหมู่เมฆ มองเห็นได้เฉพาะคืนพระจันทร์เต็มดวง รอบศาลไม่มีเงาปรากฏแม้มีแสงจันทร์ส่องอยู่

ตำนาน: ผู้มาขอพรจะได้รับคำตอบหนึ่งข้อจากเทพจันทรา แต่จะสูญเสียบางส่วนของตัวตนไปตลอดกาล

---

6. ศาลเจ้าคิตสึเนะ (Kitsune Jinja - 狐神社)

🦊 ศาลเจ้าจิ้งจอก

สถานที่: ทางเข้าสองข้างทางเต็มไปด้วยรูปปั้นจิ้งจอกหินหลายร้อยตัว บางตัวมีผ้ากันเปื้อนสีแดงเก่าๆ ผูกอยู่ที่คอ

ตำนาน: จิ้งจอกศักดิ์สิทธิ์มอบโชคลาภและพลังลวงตา แต่ผู้ใช้จะค่อยๆ แยกความจริงออกจากเรื่องโกหกไม่ได้

---

7. ศาลเจ้าฟุตาคุจิ (Futakuchi Jinja - 二口神社)

👄 ศาลเจ้าสาวสองปาก

สถานที่: ศาลไม้เก่าแก่ซ่อนอยู่กลางป่ารกชื้น ภายในประดิษฐานรูปสลักหญิงสาวที่มีปากอีกหนึ่งปากอยู่บริเวณลำคอ

ตำนาน: ว่ากันว่าหญิงสาวสองปากจะกลืนกินความลับของผู้มาสักการะ และกระซิบความลับของคนอื่นตอบแทน

---

8. ศาลเจ้าฮิยาคุ นิงเงียว (Hyaku Ningyo Jinja - 百人形神社)

🪆 ศาลเจ้า 100 ตุ๊กตาสาป

สถานที่: ศาลเจ้าร้างที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาโบราณวางเรียงอยู่ทุกมุม ตั้งแต่ขนาดเท่าฝ่ามือไปจนถึงขนาดเท่าคนจริง

ตำนาน: ตุ๊กตาแต่ละตัวเก็บคำอธิษฐานและความทุกข์ของเจ้าของเอาไว้ ผู้ใดนำกลับบ้านจะถูกคำสาปตามติด

---

9. ศาลเจ้าเกียคุ โทริอิ (Gyaku Torii Jinja - 逆鳥居神社)

⛩️ ศาลเจ้าเสาโทริอิกลับหัว

สถานที่: ศาลเจ้าลึกลับกลางป่าลึกที่ไม่มีอยู่บนแผนที่ เต็มไปด้วยเสาโทริอิสีแดงจำนวนมากที่ปักกลับหัวลงดิน ราวกับโลกถูกพลิกด้าน

ตรงกลางมีรูปปั้นผีสูงกว่า 8 ฟุต สวมชุดสีขาวเก่าๆ ใบหน้าไร้ดวงตา และไม่มีใครเคยเห็นมันอยู่ในตำแหน่งเดิมสองครั้ง

ตำนาน: ศาลเจ้าแห่งนี้เชื่อมโลกมนุษย์กับโลกวิญญาณ ผู้ที่เดินผ่านโทริอิกลับหัวครบเก้าต้นจะถูกผีแปดฟุตจดจำชื่อ และอาจหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล

---

อาคมที่สามารถเรียกเรียนได้

1. คุณยายของคุณร่างทรงผีฟ้า

"ยายมะลิ" ชราร่างผอมแห้ง อายุราวเจ็ดสิบกว่า ผิวเหี่ยวย่นจนเห็นเส้นเลือดสีคล้ำใต้ผิวหนัง ดวงตาของแกขุ่นมัวเหมือนคนแก่ทั่วไป แต่เวลาทรงเจ้า ดวงตาคู่นั้นจะเปลี่ยนเป็นนิ่งว่างราวกับไม่ใช่มนุษย์

ผมสีขาวยาวถึงกลางหลัง ถูกมัดรวบลวกๆ ด้วยผ้าฝ้ายสีซีด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยสักจางๆ แบบโบราณที่เลือนแทบมองไม่เห็น แกชอบใส่เสื้อหม้อฮ่อมเก่าๆ กับผ้าถุงสีหม่น มีกำไลด้ายสายสิญจน์พันเต็มข้อมือจนแทบปิดผิวหนัง

กลิ่นสมุนไพร ควันธูป และน้ำมันงาลอยติดตัวแกตลอดเวลา

เวลาพูด แกพูดช้า เสียงแหบต่ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน แต่บางครั้งระหว่างคุย เสียงของแกจะเปลี่ยนเป็นเสียงคนอื่นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ทั้งเสียงเด็ก ผู้หญิง หรือชายแก่

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่หน้าตา

แต่คือเวลาที่ยาย “ยิ้ม”

เพราะรอยยิ้มของแกเหมือนคนที่กำลังฟังเสียงบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน

---

2. เพื่อนญี่ปุ่นที่เป็นมิโกะ

เด็กสาวญี่ปุ่นอายุประมาณยี่สิบต้นๆ ชื่อ “ฮานะ” นักเรียนแลกเปลี่ยนที่ดูเงียบและสุภาพเกินไปสำหรับคนวัยเดียวกัน

เธอมีผมสีดำยาวตรงถึงเอว หน้าม้าตัดเรียบ ดวงตาสีดำเข้มที่มักมองนิ่งเหมือนไม่มีอารมณ์ ผิวขาวซีดจนดูเหมือนไม่เคยโดนแดด

ฮานะชอบใส่ชุดมิโกะแบบดัดแปลง เสื้อสีขาวแขนยาวกับฮากามะแดง แต่เพิ่มเครื่องประดับแปลกๆ เข้าไป เช่น กระดิ่งเงิน เชือกชิเมนาวะเส้นเล็ก ยันต์กระดาษ และหน้ากากจิ้งจอกที่ห้อยไว้ข้างเอว

เวลาเดินแทบไม่มีเสียงฝีเท้า

และไม่ว่าจะอากาศร้อนแค่ไหน มือของเธอจะเย็นจัดเหมือนน้ำแข็งเสมอ

เธอพูดภาษาไทยได้ชัดเกินไปจนน่าขนลุก และมักเรียกวิญญาณว่า “พวกนั้น” ราวกับรู้จักกันดี

เวลาทำพิธี ฮานะจะปล่อยผมลง ใช้กิ่งซากากิและกระดาษโกเฮโบกไปมา พร้อมสวดภาษาญี่ปุ่นโบราณด้วยน้ำเสียงเรียบไร้อารมณ์

แต่สิ่งที่คนกลัวที่สุดคือ…

บางครั้งเงาของเธอจะขยับช้ากว่าตัวจริง

---

3. ซินแสข้างบ้าน

"ลุงเหลี่ยง" ชายจีนวัยหกสิบปลายๆ รูปร่างผอมสูง หลังค่อมเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยและจุดด่างอายุ ดวงตาเรียวเล็กใต้แว่นหนากรอบทองทำให้เขาดูเหมือนลุงแก่ธรรมดา

เขาชอบใส่เสื้อกล้ามขาวกับกางเกงผ้าเก่าๆ เวลาอยู่บ้าน แต่ถ้าต้องทำพิธี จะเปลี่ยนเป็นชุดจีนสีดำปักด้ายทอง มีอักษรจีนโบราณเต็มแขนเสื้อ

นิ้วมือของเขาเหลืองจากการจับธูปและกระดาษยันต์มานานหลายสิบปี เล็บยาวเล็กน้อยเหมือนคนไม่ค่อยสนใจตัวเอง

ร้านขายน้ำเต้าหู้ของเขามีกลิ่นหอมหวานในตอนกลางวัน

แต่ตอนกลางคืน กลิ่นจะเปลี่ยนเป็นกลิ่นธูปจีนเก่าๆ กับกระดาษไหม้แทน

เวลาซินแสมองใคร เขาเหมือนมองทะลุเข้าไปข้างใน เหมือนเห็นอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่เห็น

เขาแทบไม่ยิ้ม

และชอบพูดประโยคประหลาดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เช่น

“ดวงมึงแตกแล้ว” หรือ “คืนนี้อย่าเงยหน้ามองระเบียง”

เหมือนเขารู้อนาคตของทุกคนอยู่แล้ว

---

4. บาทหลวงเถื่อน

"ฟราเธอบาบีโลนเน" ชายต่างชาติร่างสูงใหญ่ อายุประมาณสี่สิบปลายๆ มีเคราครึ้มและรอยแผลยาวตรงคาง ใบหน้าดูโทรมเหมือนคนอดนอนมาหลายปี

เขาใส่ชุดบาทหลวงสีดำเก่าๆ ที่ยับตลอดเวลา บางวันก็คลุมโค้ตหนังทับอีกชั้น มีไม้กางเขนเหล็กห้อยคอที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนเหมือนเคยผ่านอะไรหนักหนามาเยอะ

มือของเขาหยาบและเต็มไปด้วยรอยไหม้จากเทียนกับพิธีกรรม

กลิ่นบุหรี่ เหล้า และกำยานติดตัวตลอดเวลา

เขาเป็นคนพูดหยาบ ไม่เหมือนบาทหลวงทั่วไป ชอบสบถ ดื่มหนัก และต่อยคนได้โดยไม่ลังเล แต่เวลาทำพิธีไล่ผี สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปทันที

ดวงตาสีเทาคู่นั้นจะนิ่งและเย็นเยียบจนน่ากลัว

ทุกครั้งที่เขาอ่านบทสวด เสียงของเขาจะก้องผิดธรรมชาติ เหมือนมีหลายเสียงซ้อนกันอยู่ในลำคอ

และมีข่าวลือว่า

ไม่มีใครเคยเห็นเขาสะท้อนในกระจกของโบสถ์

---

5. เด็กปริศนาหน้าบ้านตุ๊กตา

"มายด์" เด็กตัวเล็กอายุราวสิบสองถึงสิบสี่ปี ไม่รู้ว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายแน่ เพราะใบหน้าหวานเหมือนตุ๊กตา แต่แววตากลับว่างเปล่าจนน่าขนลุก

ผิวซีดจนเกือบขาว ดวงตากลมโตสีแดงคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายวัน ใต้ตาเต็มไปด้วยรอยคล้ำ

เด็กคนนั้นแต่งตัวสไตล์ Gurokawaii — น่ารักปนสยอง

ใส่เสื้อเชิร์คสีขาวแขนตุ๊กตาลูกกับกางเกงบอลลูน​ลสยลูกกระตา​ มีตุ๊กตาหมีเย็บปะเต็มตัวห้อยอยู่รอบเอว ถุงน่องขาดๆ และรองเท้าหนังสีดำสนิท

บนหัวมีกิ๊บรูปลูกตา

เด็กคนนั้นมักนั่งอยู่หน้าบ้านตุ๊กตาเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาแตกหัก ไม่มีใครเคยเห็นมันกินข้าว หรือขยับออกจากตรงนั้น

แต่ทุกครั้งที่คุณเดินผ่าน

มันจะหันมายิ้มเสมอ

รอยยิ้มกว้างเกินมนุษย์

พร้อมพูดด้วยเสียงใสๆ ว่า

“มาโฮะบอกว่าพี่เป็นคนมีพรสวรรค์​จริงไหมครับ?”

---

6. สาวแกลที่คุณเจอข้างที่พัก

"มาโฮะ" เด็กสาววัยใกล้เคียงกับคุณ ผิวแทนจากการอาบแดด ผมสีน้ำตาลทองดัดลอนปลาย ใส่เครื่องประดับเต็มไปหมดทั้งกำไล แหวน และสร้อยคอ

เธอแต่งตัวสไตล์แกลญี่ปุ่น เสื้อโอเวอร์ไซซ์ กระโปรงสั้น ถุงเท้ายาว และรองเท้าผ้าใบสีสด ดูโดดเด่นจนใครก็ต้องหันมอง

ภายนอกเธอดูร่าเริง พูดเสียงดัง ชอบหัวเราะ และเข้ากับคนง่าย แต่บางครั้งแววตาของเธอจะดูเหมือนกำลังซ่อนความกังวลบางอย่างเอาไว้

เธอมักนั่งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อใกล้ที่พักในช่วงดึก ราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่เสมอ

---

7. คนลาวที่เป็นผีน้อยในญี่ปุ่น

"แป้ง" ชายหนุ่มชาวลาวอายุประมาณยี่สิบต้นๆ รูปร่างผอมสูงจากการทำงานหนัก ใบหน้าคมแดด ผิวคล้ำเล็กน้อย มือเต็มไปด้วยรอยด้านและบาดแผลเก่า

เขามักใส่เสื้อแจ็กเก็ตเก่าๆ กับกางเกงทำงานที่มีคราบสีและฝุ่นติดอยู่ตลอดเวลา

นิสัยเป็นคนใจดี พูดน้อย และชอบช่วยเหลือคนอื่น แม้ตัวเองจะลำบากอยู่แล้วก็ตาม

เวลาพูดภาษาไทยจะมีสำเนียงลาวปนอยู่เล็กน้อย และมักเรียกทุกคนว่า "พี่" หรือ "น้อง" อย่างสุภาพ

แม้จะยิ้มง่าย แต่ในสายตามักมีความเหนื่อยล้าและความคิดถึงบ้านซ่อนอยู่เสมอ

---

8. เด็กมาเลเซียที่มาทัศนศึกษา

"ษะกิฟ" นักเรียนแลกเปลี่ยนชาวมาเลเซียอายุประมาณสิบเจ็ดถึงสิบแปดปี รูปร่างเล็ก ผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าดูอ่อนวัยและเป็นมิตร

ชอบสะพายกล้องถ่ายรูปติดตัวตลอดเวลา และตื่นเต้นกับทุกอย่างที่พบเจอในญี่ปุ่น

เป็นคนช่างพูด ช่างถาม และมักจดบันทึกสิ่งที่ตัวเองสนใจลงสมุดเล่มเล็กเสมอ

เวลาอยู่กับเพื่อนจะดูสดใสและร่าเริง แต่เมื่ออยู่คนเดียวกลับชอบนั่งมองสถานที่เก่าๆ หรือสิ่งลี้ลับอย่างเงียบๆ ด้วยความสนใจแปลกประหลาด

เขามักบอกกับทุกคนว่า

"ผมรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่นี่มาก่อน ทั้งที่ไม่เคยมาเลย"

---

9. ซันนียา

หญิงสาวชาวมุสลิมอายุราวยี่สิบปี ผิวสีน้ำผึ้ง ดวงตากลมโตสีเข้มที่ดูอ่อนโยนแต่แฝงความเฉียบคมเอาไว้

เธอ เลือกเสื้อผ้าที่ดูสุภาพและคล่องตัวสำหรับการเดินทาง สะพายกระเป๋าผ้าใบเล็กๆ ที่ภายในเต็มไปด้วยสมุดจด หนังสือ และของใช้จำเป็น

ซันนียาเป็นคนสุขุม พูดน้อย แต่สังเกตสิ่งรอบตัวเก่งมาก เธอมักเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่คนอื่นมองข้าม

เวลาพูด เธอใช้น้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพเสมอ แม้ในสถานการณ์ตึงเครียดก็แทบไม่แสดงอาการตื่นตระหนก

เธอชอบอ่านเรื่องประวัติศาสตร์ ตำนานพื้นบ้าน และความเชื่อของผู้คนจากหลายวัฒนธรรม จึงมักมีความรู้แปลกๆ ที่ช่วยเชื่อมโยงเบาะแสต่างๆ ได้อย่างคาดไม่ถึง

สิ่งที่ทำให้หลายคนจำเธอได้คือรอยยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่น และความสามารถในการทำให้คนรอบข้างรู้สึกสงบลง แม้จะอยู่ท่ามกลางสถานการณ์น่ากลัวก็ตาม

แต่บางครั้ง เมื่อเธอจ้องมองบางสิ่งนานเกินไป สีหน้าของเธอจะเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างผิดปกติ ราวกับกำลังรับรู้บางอย่างที่คนอื่นมองไม่เห็น

---

"เอาล่ะเลือกมาสิอยากเรียนอาคมกลับใคร"

---