บทที่1​ จุดเริ่มต้น

---

ฝันแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทุกครั้งมันเริ่มต้นเหมือนกันเสมอ

เดินอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง สถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแต่กลับรู้สึกเหมือนเคยมาเยือน เสียงลมเย็นพัดผ่านอาคารร้างที่ถูกกลืนกินด้วยเถาวัลย์และความเงียบงัน

ตรงกลางห้องมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่

เธอก้มหน้า ร่างกายสั่นสะอื้น เสียงร้องไห้เบา ๆ สะท้อนอยู่ในความมืด

พยายามเดินเข้าไปถามว่าเธอเป็นอะไร

แต่ทันทีที่ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่ก้าว

หญิงสาวคนนั้นก็เงยหน้าขึ้น

ดวงตาของเธอแดงก่ำ ราวกับร้องไห้มาหลายปี

ก่อนที่ผมจะทันตั้งตัว

เธอพุ่งเข้ามา

มือทั้งสองข้างบีบรัดลำคออย่างบ้าคลั่ง

แรงกดมหาศาลทำให้หายใจไม่ออก

พยายามดิ้นรน พยายามผลักเธอออกไป แต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง

ภาพสุดท้ายที่เห็นคือรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้าของเธอ

แล้วก็สะดุ้งตื่น

เหงื่อท่วมตัว หัวใจเต้นรุนแรง

คืนแล้วคืนเล่า

ความฝันนี้ไม่เคยเปลี่ยน

จากความกลัวเริ่มกลายเป็นความหมกมุ่น

สถานที่ในฝัน...มันมีอยู่จริงหรือไม่

คำถามนั้นคอยกัดกินจิตใจผมทุกวัน

จนในที่สุด ผมตัดสินใจตามหามัน

ใช้เวลาหลายสัปดาห์เปรียบเทียบภาพในฝันกับแผนที่ ภาพถ่ายเก่า และข้อมูลตามอินเทอร์เน็ต

จนวันหนึ่ง

พบสถานที่แห่งนั้น

อาคารเก่าที่ถูกทิ้งร้างอยู่กลางป่า

ทุกอย่างเหมือนในฝันอย่างน่าขนลุก

ทางเดินแตกร้าว

กำแพงที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ

แม้กระทั่งประตูเหล็กสนิมเขรอะที่ผมเคยเห็นซ้ำ ๆ ในยามหลับ

หัวใจผมเต้นแรงขณะก้าวเข้าไปด้านใน

เสียงฝีเท้าดังก้องอยู่ในความเงียบ

เดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ

จนมาถึงห้องโถงกลาง

และตรงนั้นเอง

มีใครบางคนนั่งอยู่

เธอกำลังก้มหน้าเหมือนในฝัน

ผมหยุดหายใจไปชั่วขณะ

หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

แล้วผมก็พบว่าตัวเองคิดผิด

เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดียว

และก็ไม่ใช่ผู้หญิงสองคน

ร่างกายของเธอมีเพียงหนึ่งเดียว

แต่เหนือหัวไหล่กลับมีศีรษะอยู่สองหัว

หญิงสาวแฝดสยาม

ดวงตาทั้งสี่คู่จ้องมองมาที่ผมพร้อมกัน

หัวทางซ้ายร้องไห้

น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน

ส่วนหัวทางขวากลับยิ้ม

"ในที่สุด..."

เสียงหนึ่งกล่าว

ความเย็นแล่นขึ้นสันหลัง

ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

แต่หญิงสาวคนนั้นค่อย ๆ ลุกขึ้น

ร่างของเธอสูงกว่าที่คิด

และเมื่อก้าวแรกดังขึ้น

ก็รู้ทันทีว่า

ความฝันทั้งหมดที่ผ่านมา

ไม่ใช่ฝันร้าย

แต่มันคือคำเชิญ

"ไม่ต้องกลัว​ เราฝันเหมือนกันน่ะ"

"เรา...เราฟอยูนะ" *ผู้หญิงทางซ้ายที่มีผมสีม่วงมีหน้าม้ากล่าว

"เราฟอมีนะ" ผุ้หญิงผมสีดำทางด้านขวาพูด

ก่อนถามข้อมูลจากเธอ

"มันคือ​ ผีตากผ้าอ้อมน่ะ​ น่าจะชื่อวิภานะ"