บทที่ 1 : มักเกิลกับหมอผี

กลิ่นธูปเก่า ๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ

ฉันยืนกอดอกอยู่หน้าสำนักของซินแสข้างบ้านพลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

"หายไปไหนของเขาอีกนะ..."

วันนี้ฉันตั้งใจจะมาหาซินแสเพื่อถามเรื่องแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในละแวกนี้ แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่อยู่

ลานหน้าสำนักเงียบสนิท

เงียบเกินไป...

ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านจนขนแขนลุก

ฉันขมวดคิ้ว

ก่อนจะได้คิดอะไรต่อ เสียงครืดคราดดังมาจากหลังศาลเจ้าไม้เก่า

"ใครน่ะ?"

ไม่มีคำตอบ

มีเพียงเงาดำขนาดใหญ่ค่อย ๆ คลานออกมาจากความมืด

ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องมาที่ฉัน

หัวใจฉันกระตุกวูบ

ผี...

มันเป็นผีจริง ๆ

ร่างนั้นพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วราวกับสัตว์นักล่า

ทันใดนั้น...

เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง

"เจอแล้ว"

เสียงนั้นเย็นชาและแฝงความพอใจอย่างประหลาด

ฉันหันซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่เห็นเจ้าของเสียง

ผีกรีดร้องลั่นก่อนพุ่งใส่ฉันอีกครั้ง

"เฮ้ย!"

ฉันถอยหลังจนสะดุดเก้าอี้ไม้ล้มดังโครม

ในจังหวะที่คิดว่าตัวเองคงโดนเล่นงานแน่ ๆ

ฟุ่บ!

กระดาษยันต์สีเหลืองพุ่งผ่านหน้าฉันไป

แสงสีทองระเบิดออกมา

ผีตนนั้นถูกซัดกระเด็นชนกำแพง

เสียงกรีดร้องดังลั่นก่อนร่างของมันสลายกลายเป็นควันดำ

ฉันอ้าปากค้าง

"มาช้าไปหน่อยนะ"

เสียงคุ้นเคยดังขึ้น

ซินแสเดินเข้ามาจากประตูด้านหน้า

แต่คนที่เดินตามมาข้างหลังต่างหากที่ดึงดูดสายตาฉัน

ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง

ใบหน้าคมคายแบบคนเชื้อสายจีน

ผมสีดำสนิท

ดวงตาเรียวยาวที่ดูเหมือนจะมองโลกด้วยความรำคาญตลอดเวลา

เขาสวมเสื้อคลุมสีเข้มและกำลังมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

แล้วมุมปากก็ยกขึ้น

"...นี่เหรอ"

น้ำเสียงนั้นฟังดูน่าหมั่นไส้ทันที

"อะไร?" ฉันสวนกลับ

เขาหัวเราะเบา ๆ

"คนธรรมดาที่เกือบโดนผีจับกินเมื่อกี้"

ฉันชักสีหน้า

"ฉันไม่ได้—"

"แกมันมักเกิล"

เขาพูดแทรกหน้าตาเฉย

"ไม่เห็นวิญญาณ ไม่ใช้คาถา ไม่มียันต์ติดตัว"

"แล้วไง?"

"แล้วแกคิดว่าจะสู้พวกหมอผีได้ยังไง"

เขากอดอก

สายตาเต็มไปด้วยความดูถูก

"หรือคิดว่าจะสู้พวกเราได้"

ฉันกำหมัดแน่น

ความหมั่นไส้พุ่งขึ้นมาจนแทบทะลุเพดาน

หมอนี่เป็นใครกันแน่?

หล่อก็จริง

แต่ปากเสียชะมัด

"งั้นเหรอ"

ฉันยิ้มเย็น

"ถ้าฉันปราบผีได้ล่ะ?"

เขาเลิกคิ้ว

เหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต

"แกน่ะนะ?"

"ใช่ ฉันนี่แหละ"

ฉันชี้หน้าเขา

"แข่งกันไหม"

ซินแสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสำลักน้ำชา

"เดี๋ยวก่อนนะ—"

"แข่งอะไร"

ชายหนุ่มถามด้วยสีหน้าสนใจขึ้นมาเล็กน้อย

ฉันยิ้มกว้าง

"ใครปราบผีได้สิบตัวก่อนชนะ"

บรรยากาศเงียบลงทันที

ดวงตาสีเข้มของเขาจ้องฉันนิ่ง

ก่อนรอยยิ้มท้าทายจะปรากฏขึ้น

"ตกลง"

เขายื่นมือออกมา

"ฉันชื่อหลินเซวียน"

"แล้วเตรียมแพ้ได้เลย"

ฉันจับมือเขาแน่น

"ฝันไปเถอะ"

ไม่รู้เลยว่า...

การแข่งปราบผีสิบตัวในครั้งนี้

กำลังจะพาเราเข้าไปพัวพันกับบางสิ่งที่อันตรายกว่าวิญญาณธรรมดาหลายเท่า

และเสียงลึกลับที่พูดว่า

'เจอแล้ว'

เมื่อครู่นั้น

ก็กำลังเฝ้ามองพวกเราอยู่เช่นกัน...

บทที่ 2 : การฝึกของมักเกิล

"เดี๋ยว ๆ พวกเธอสองคนจะจับมือกันอีกนานไหม"

เสียงซินแสดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศมาคุ

ฉันกับผู้ชายหน้าจีนคนนั้นสะบัดมือออกจากกันแทบจะพร้อมกัน

ซินแสถอนหายใจยาว

"นิสัยเหมือนกันจริง ๆ"

"ไม่เหมือน"

"เหมือน"

พวกเราพูดสวนกันทันที

ซินแสยกมือกุมขมับ

ก่อนจะหันมาทางฉัน

"เขาชื่อ เจ่อหลง เปาเปา"

ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย

"คนส่วนใหญ่เรียกผมว่าหลงเปา"

"หลานชายของฉันเอง"

ฉันมองเขาอีกครั้ง

ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนปากเสียแบบนี้จะเป็นญาติซินแส

"เขาอายุยี่สิบสาม เพิ่งมาจากจีน มาเยี่ยมฉันสักพัก"

หลงเปายักไหล่

"แล้วก็ช่วยงานปราบผีนิดหน่อย"

คำว่า "นิดหน่อย" ของเขาทำเอาฉันอยากกลอกตา

คนที่จัดการผีเมื่อกี้ในพริบตาเรียกว่านิดหน่อยงั้นเหรอ

"ส่วนเรื่องเดิมพัน"

ซินแสหันมามองฉัน

"เธอแน่ใจนะ"

"แน่ใจ"

ฉันตอบทันที

หลงเปาหัวเราะเบา ๆ

"อีกสามวันก็ยอมแพ้แล้ว"

"ไม่มีทาง"

"งั้นขอให้โชคดีนะ มักเกิล"

ฉันแทบจะปรี่เข้าไปต่อยหน้าเขา

แต่ซินแสรีบเข้ามาขวางก่อน

"พอเลยทั้งคู่"

หลังจากนั้นฉันก็ขอตัวกลับบ้าน

แต่ระหว่างทางกลับ

คำพูดของหลงเปายังคงวนอยู่ในหัว

'แกมันมักเกิล'

'จะสู้พวกหมอผีได้ยังไง'

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด

พอกลับถึงบ้าน

ฉันวิ่งไปหายายของฉันที่เป็น ร่างทรงผีฟ้า ถามว่า

"ยายรู้จักใครบ้างอะที่เป็นคนปราบผีเอาทุกศาสตร์เลยนะ"

"ถ้าจะปราบผี..."

"ก็ต้องเรียนจากหมอผีสินะ"

ก่อนยายมะลิยื่นนามบัตรแต่ละคนให้

เพราะถ้าอยากชนะหลงเปา

ฉันไม่มีเวลามากนัก

โดยที่ไม่รู้เลยว่า...

นอกหน้าต่างห้องนอน

เงาดำปริศนากำลังยืนมองอยู่เงียบ ๆ

และดวงตาสีแดงคู่นั้น

กำลังจ้องมาที่ฉันไม่กะพริบ

*อาคมที่สามารถเรียกเรียนได้ *

1. คุณยายของคุณร่างทรงผีฟ้า

"ยายมะลิ" ชราร่างผอมแห้ง อายุราวเจ็ดสิบกว่า ผิวเหี่ยวย่นจนเห็นเส้นเลือดสีคล้ำใต้ผิวหนัง ดวงตาของแกขุ่นมัวเหมือนคนแก่ทั่วไป แต่เวลาทรงเจ้า ดวงตาคู่นั้นจะเปลี่ยนเป็นนิ่งว่างราวกับไม่ใช่มนุษย์

ผมสีขาวยาวถึงกลางหลัง ถูกมัดรวบลวกๆ ด้วยผ้าฝ้ายสีซีด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยสักจางๆ แบบโบราณที่เลือนแทบมองไม่เห็น แกชอบใส่เสื้อหม้อฮ่อมเก่าๆ กับผ้าถุงสีหม่น มีกำไลด้ายสายสิญจน์พันเต็มข้อมือจนแทบปิดผิวหนัง

กลิ่นสมุนไพร ควันธูป และน้ำมันงาลอยติดตัวแกตลอดเวลา

เวลาพูด แกพูดช้า เสียงแหบต่ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน แต่บางครั้งระหว่างคุย เสียงของแกจะเปลี่ยนเป็นเสียงคนอื่นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ทั้งเสียงเด็ก ผู้หญิง หรือชายแก่

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่หน้าตา

แต่คือเวลาที่ยาย “ยิ้ม”

เพราะรอยยิ้มของแกเหมือนคนที่กำลังฟังเสียงบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน

---

2. เพื่อนญี่ปุ่นที่เป็นมิโกะ

เด็กสาวญี่ปุ่นอายุประมาณยี่สิบต้นๆ ชื่อ “ฮานะ” นักเรียนแลกเปลี่ยนที่ดูเงียบและสุภาพเกินไปสำหรับคนวัยเดียวกัน

เธอมีผมสีดำยาวตรงถึงเอว หน้าม้าตัดเรียบ ดวงตาสีดำเข้มที่มักมองนิ่งเหมือนไม่มีอารมณ์ ผิวขาวซีดจนดูเหมือนไม่เคยโดนแดด

ฮานะชอบใส่ชุดมิโกะแบบดัดแปลง เสื้อสีขาวแขนยาวกับฮากามะแดง แต่เพิ่มเครื่องประดับแปลกๆ เข้าไป เช่น กระดิ่งเงิน เชือกชิเมนาวะเส้นเล็ก ยันต์กระดาษ และหน้ากากจิ้งจอกที่ห้อยไว้ข้างเอว

เวลาเดินแทบไม่มีเสียงฝีเท้า

และไม่ว่าจะอากาศร้อนแค่ไหน มือของเธอจะเย็นจัดเหมือนน้ำแข็งเสมอ

เธอพูดภาษาไทยได้ชัดเกินไปจนน่าขนลุก และมักเรียกวิญญาณว่า “พวกนั้น” ราวกับรู้จักกันดี

เวลาทำพิธี ฮานะจะปล่อยผมลง ใช้กิ่งซากากิและกระดาษโกเฮโบกไปมา พร้อมสวดภาษาญี่ปุ่นโบราณด้วยน้ำเสียงเรียบไร้อารมณ์

แต่สิ่งที่คนกลัวที่สุดคือ…

บางครั้งเงาของเธอจะขยับช้ากว่าตัวจริง

---

3. ซินแสข้างบ้าน

"ลุงเหลี่ยง" ชายจีนวัยหกสิบปลายๆ รูปร่างผอมสูง หลังค่อมเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยและจุดด่างอายุ ดวงตาเรียวเล็กใต้แว่นหนากรอบทองทำให้เขาดูเหมือนลุงแก่ธรรมดา

เขาชอบใส่เสื้อกล้ามขาวกับกางเกงผ้าเก่าๆ เวลาอยู่บ้าน แต่ถ้าต้องทำพิธี จะเปลี่ยนเป็นชุดจีนสีดำปักด้ายทอง มีอักษรจีนโบราณเต็มแขนเสื้อ

นิ้วมือของเขาเหลืองจากการจับธูปและกระดาษยันต์มานานหลายสิบปี เล็บยาวเล็กน้อยเหมือนคนไม่ค่อยสนใจตัวเอง

ร้านขายน้ำเต้าหู้ของเขามีกลิ่นหอมหวานในตอนกลางวัน

แต่ตอนกลางคืน กลิ่นจะเปลี่ยนเป็นกลิ่นธูปจีนเก่าๆ กับกระดาษไหม้แทน

เวลาซินแสมองใคร เขาเหมือนมองทะลุเข้าไปข้างใน เหมือนเห็นอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่เห็น

เขาแทบไม่ยิ้ม

และชอบพูดประโยคประหลาดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เช่น

“ดวงมึงแตกแล้ว” หรือ “คืนนี้อย่าเงยหน้ามองระเบียง”

เหมือนเขารู้อนาคตของทุกคนอยู่แล้ว

---

4. บาทหลวงเถื่อน

"ฟราเธอบาบีโลนเน" ชายต่างชาติร่างสูงใหญ่ อายุประมาณสี่สิบปลายๆ มีเคราครึ้มและรอยแผลยาวตรงคาง ใบหน้าดูโทรมเหมือนคนอดนอนมาหลายปี

เขาใส่ชุดบาทหลวงสีดำเก่าๆ ที่ยับตลอดเวลา บางวันก็คลุมโค้ตหนังทับอีกชั้น มีไม้กางเขนเหล็กห้อยคอที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนเหมือนเคยผ่านอะไรหนักหนามาเยอะ

มือของเขาหยาบและเต็มไปด้วยรอยไหม้จากเทียนกับพิธีกรรม

กลิ่นบุหรี่ เหล้า และกำยานติดตัวตลอดเวลา

เขาเป็นคนพูดหยาบ ไม่เหมือนบาทหลวงทั่วไป ชอบสบถ ดื่มหนัก และต่อยคนได้โดยไม่ลังเล แต่เวลาทำพิธีไล่ผี สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปทันที

ดวงตาสีเทาคู่นั้นจะนิ่งและเย็นเยียบจนน่ากลัว

ทุกครั้งที่เขาอ่านบทสวด เสียงของเขาจะก้องผิดธรรมชาติ เหมือนมีหลายเสียงซ้อนกันอยู่ในลำคอ

และมีข่าวลือว่า

ไม่มีใครเคยเห็นเขาสะท้อนในกระจกของโบสถ์

---

5. เด็กปริศนาหน้าบ้านตุ๊กตา

"มายด์" เด็กตัวเล็กอายุราวสิบสองถึงสิบสี่ปี ไม่รู้ว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายแน่ เพราะใบหน้าหวานเหมือนตุ๊กตา แต่แววตากลับว่างเปล่าจนน่าขนลุก

ผิวซีดจนเกือบขาว ดวงตากลมโตสีแดงคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายวัน ใต้ตาเต็มไปด้วยรอยคล้ำ

เด็กคนนั้นแต่งตัวสไตล์ Gurokawaii — น่ารักปนสยอง

ใส่เสื้อเชิร์คสีขาวแขนตุ๊กตาลูกกับกางเกงบอลลูน​ลสยลูกกระตา​ มีตุ๊กตาหมีเย็บปะเต็มตัวห้อยอยู่รอบเอว ถุงน่องขาดๆ และรองเท้าหนังสีดำสนิท

บนหัวมีกิ๊บรูปลูกตา

เด็กคนนั้นมักนั่งอยู่หน้าบ้านตุ๊กตาเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาแตกหัก ไม่มีใครเคยเห็นมันกินข้าว หรือขยับออกจากตรงนั้น

แต่ทุกครั้งที่คุณเดินผ่าน

มันจะหันมายิ้มเสมอ

รอยยิ้มกว้างเกินมนุษย์

พร้อมพูดด้วยเสียงใสๆ ว่า

“มาโฮะบอกว่าพี่เป็นคนมีพรสวรรค์​จริงไหมครับ?”

---

6. สาวแกลที่คุณเจอข้างที่พัก

"มาโฮะ" เด็กสาววัยใกล้เคียงกับคุณ ผิวแทนจากการอาบแดด ผมสีน้ำตาลทองดัดลอนปลาย ใส่เครื่องประดับเต็มไปหมดทั้งกำไล แหวน และสร้อยคอ

เธอแต่งตัวสไตล์แกลญี่ปุ่น เสื้อโอเวอร์ไซซ์ กระโปรงสั้น ถุงเท้ายาว และรองเท้าผ้าใบสีสด ดูโดดเด่นจนใครก็ต้องหันมอง

ภายนอกเธอดูร่าเริง พูดเสียงดัง ชอบหัวเราะ และเข้ากับคนง่าย แต่บางครั้งแววตาของเธอจะดูเหมือนกำลังซ่อนความกังวลบางอย่างเอาไว้

เธอมักนั่งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อใกล้ที่พักในช่วงดึก ราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่เสมอ

---

7. คนลาวที่เป็นผีน้อยในญี่ปุ่น

"แป้ง" ชายหนุ่มชาวลาวอายุประมาณยี่สิบต้นๆ รูปร่างผอมสูงจากการทำงานหนัก ใบหน้าคมแดด ผิวคล้ำเล็กน้อย มือเต็มไปด้วยรอยด้านและบาดแผลเก่า

เขามักใส่เสื้อแจ็กเก็ตเก่าๆ กับกางเกงทำงานที่มีคราบสีและฝุ่นติดอยู่ตลอดเวลา

นิสัยเป็นคนใจดี พูดน้อย และชอบช่วยเหลือคนอื่น แม้ตัวเองจะลำบากอยู่แล้วก็ตาม

เวลาพูดภาษาไทยจะมีสำเนียงลาวปนอยู่เล็กน้อย และมักเรียกทุกคนว่า "พี่" หรือ "น้อง" อย่างสุภาพ

แม้จะยิ้มง่าย แต่ในสายตามักมีความเหนื่อยล้าและความคิดถึงบ้านซ่อนอยู่เสมอ

---

8. เด็กมาเลเซียที่มาทัศนศึกษา

"ษะกิฟ" นักเรียนแลกเปลี่ยนชาวมาเลเซียอายุประมาณสิบเจ็ดถึงสิบแปดปี รูปร่างเล็ก ผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าดูอ่อนวัยและเป็นมิตร

ชอบสะพายกล้องถ่ายรูปติดตัวตลอดเวลา และตื่นเต้นกับทุกอย่างที่พบเจอในญี่ปุ่น

เป็นคนช่างพูด ช่างถาม และมักจดบันทึกสิ่งที่ตัวเองสนใจลงสมุดเล่มเล็กเสมอ

เวลาอยู่กับเพื่อนจะดูสดใสและร่าเริง แต่เมื่ออยู่คนเดียวกลับชอบนั่งมองสถานที่เก่าๆ หรือสิ่งลี้ลับอย่างเงียบๆ ด้วยความสนใจแปลกประหลาด

เขามักบอกกับทุกคนว่า

"ผมรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่นี่มาก่อน ทั้งที่ไม่เคยมาเลย"

---

9. ซันนียา

หญิงสาวชาวมุสลิมอายุราวยี่สิบปี ผิวสีน้ำผึ้ง ดวงตากลมโตสีเข้มที่ดูอ่อนโยนแต่แฝงความเฉียบคมเอาไว้

เธอ เลือกเสื้อผ้าที่ดูสุภาพและคล่องตัวสำหรับการเดินทาง สะพายกระเป๋าผ้าใบเล็กๆ ที่ภายในเต็มไปด้วยสมุดจด หนังสือ และของใช้จำเป็น

ซันนียาเป็นคนสุขุม พูดน้อย แต่สังเกตสิ่งรอบตัวเก่งมาก เธอมักเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่คนอื่นมองข้าม

เวลาพูด เธอใช้น้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพเสมอ แม้ในสถานการณ์ตึงเครียดก็แทบไม่แสดงอาการตื่นตระหนก

เธอชอบอ่านเรื่องประวัติศาสตร์ ตำนานพื้นบ้าน และความเชื่อของผู้คนจากหลายวัฒนธรรม จึงมักมีความรู้แปลกๆ ที่ช่วยเชื่อมโยงเบาะแสต่างๆ ได้อย่างคาดไม่ถึง

สิ่งที่ทำให้หลายคนจำเธอได้คือรอยยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่น และความสามารถในการทำให้คนรอบข้างรู้สึกสงบลง แม้จะอยู่ท่ามกลางสถานการณ์น่ากลัวก็ตาม

แต่บางครั้ง เมื่อเธอจ้องมองบางสิ่งนานเกินไป สีหน้าของเธอจะเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างผิดปกติ ราวกับกำลังรับรู้บางอย่างที่คนอื่นมองไม่เห็น

---

" ฉันเลือกคนนี้ละ "