บทนำ

เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาตามสายลม

สนามหญ้ากว้างด้านหน้าอาคารอาบไปด้วยแสงแดดยามบ่าย เด็กหลายคนกำลังวิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน บางคนกำลังวาดรูปอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ บางคนกำลังนั่งอ่านนิทานบนม้านั่งสีขาว

ทุกอย่างดูสงบและสวยงาม

ราวกับเป็นภาพในความทรงจำที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี

ป้ายไม้เก่าตรงประตูทางเข้ามีตัวอักษรสีซีดเขียนไว้ว่า

"สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบ้านแสงอรุณ"

สถานที่ที่เคยเป็นบ้านของเด็กหลายสิบชีวิต

รวมถึงเด็กทั้งสิบแปดคนด้วย

...

แต่ไม่มีใครจำมันได้แล้ว

สิบห้าปีผ่านไป

เด็กกำพร้าในวันนั้นเติบโตขึ้น แยกย้ายกันไปคนละเส้นทาง บางคนเรียนจบมหาวิทยาลัย บางคนมีครอบครัว บางคนใช้ชีวิตธรรมดาเสียจนแทบลืมวัยเด็กของตัวเอง

เหมือนอดีตถูกลบเลือนไปตามกาลเวลา

เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

จนกระทั่งคืนหนึ่ง

ทุกคนฝัน

เป็นความฝันเดียวกัน

พวกเขายืนอยู่หน้าประตูเหล็กสีขาวของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง

ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใส

ดอกไม้สองข้างทางกำลังเบ่งบาน

เสียงเด็กหัวเราะดังอยู่ไกล ๆ

ทุกอย่างดูอบอุ่น

ทุกอย่างดูปลอดภัย

แต่ไม่มีใครรู้ว่าทำไม

หัวใจของพวกเขากลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ราวกับร่างกายกำลังเตือนบางอย่าง

ราวกับสัญชาตญาณกำลังกรีดร้องให้หนีไป

ก่อนจะสายเกินไป

"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"

เสียงเด็กคนหนึ่งดังขึ้น

ไม่มีใครเห็นเจ้าของเสียง

แต่ทุกคนได้ยินพร้อมกัน

ชัดเจนราวกับกระซิบอยู่ข้างหู

ประตูเหล็กค่อย ๆ เปิดออกเอง

เอี๊ยด...

เอี๊ยด...

เสียงสนิมเสียดสีกันดังยาวผิดธรรมชาติ

สนามหญ้าที่เคยสดใสกลับดูเงียบลง

เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ หายไป

เหลือเพียงความเงียบที่กดทับอยู่ทั่วบริเวณ

และในวินาทีนั้นเอง

ทุกคนสังเกตเห็นบางสิ่ง

ที่ปลายสนาม

ใต้ต้นไม้ใหญ่

มีเด็กคนหนึ่งกำลังยืนอยู่

เขาสวมชุดผู้ป่วยสีขาว

ยืนนิ่งไม่ไหวติง

ใบหน้าถูกเงามืดบดบังจนมองไม่เห็น

ราวกับกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่

ตลอดเวลา

ลำโพงเก่าบนเสาไฟส่งเสียงแตกพร่า

ก่อนจะมีเสียงประกาศดังขึ้นทั่วสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

"ผู้เข้าร่วมครบแล้ว"

"...สิบแปดคน"

"การทดลองรอบสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้น"

"หากตายในความฝัน"

เสียงประกาศหยุดไปชั่วขณะ

ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"พวกคุณจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก"

และในตอนนั้นเอง

เด็กใต้ต้นไม้ก็เงยหน้าขึ้น

พร้อมรอยยิ้มกว้างผิดมนุษย์

ราวกับกำลังรอคอยวันนี้มานานถึงสิบห้าปี

บทที่ 1 : ผู้เข้าร่วมทั้งสิบแปดคน

ความมืดปกคลุมอยู่ชั่วขณะ

ก่อนที่แสงสีขาวสว่างจ้าจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เมื่อทุกคนลืมตาอีกครั้ง พวกเขากำลังยืนอยู่ในห้องโถงขนาดใหญ่ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

พื้นไม้เก่า ๆ ถูกขัดจนสะอาดราวกับมีคนดูแลอยู่ตลอดเวลา

ผนังถูกทาด้วยสีเหลืองอ่อน

มีภาพวาดของเด็ก ๆ แขวนเรียงรายเต็มสองฝั่งทางเดิน

บรรยากาศดูอบอุ่น

อบอุ่นเสียจนผิดปกติ

เพราะในสถานที่แห่งนี้ ไม่มีผู้ใหญ่สักคน

มีเพียงผู้เข้าร่วมทั้งสิบแปดคนที่ยืนมองหน้ากันด้วยความสับสน

บางคนเริ่มตะโกนถามว่าเกิดอะไรขึ้น

บางคนพยายามหาประตูทางออก

บางคนคิดว่าตัวเองกำลังฝัน

จนกระทั่งเสียงเพลงกล่อมเด็กดังขึ้นจากลำโพงเก่าที่ติดอยู่บนเพดาน

ทุกคนเงียบลงทันที

แกร๊ก...

เสียงไฟกะพริบดังขึ้น

จากนั้นหน้าจอขนาดใหญ่ที่ไม่เคยมีอยู่ในความทรงจำของใคร ก็ปรากฏขึ้นบนผนังด้านหน้า

ตัวอักษรสีขาวค่อย ๆ ปรากฏทีละบรรทัด

PROJECT DREAM

รายชื่อผู้เข้าร่วม : 18 คน

สถานะ : กำลังดำเนินการ

ผู้คนเริ่มหันมองหน้ากัน

บางคนเริ่มหน้าซีด

โดยเฉพาะเมื่อเห็นคำว่า

"PROJECT DREAM"

แม้จะจำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน

แต่ทุกคนกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

ทันใดนั้น เสียงเด็กคนเดิมก็ดังขึ้น

เสียงของเขาฟังดูอ่อนโยน

เหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่ง

แต่กลับทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวเยือก

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ"

"ผู้เข้าร่วมหมายเลข 1 ถึง 18"

"ผมรอพวกคุณมานานแล้ว"

ไม่มีใครตอบ

ไม่มีใครกล้าตอบ

เด็กคนนั้นหัวเราะเบา ๆ

ก่อนพูดต่อ

"ก่อนเริ่มเกม ผมจะอธิบายกติกา"

หน้าจอเปลี่ยนเป็นตัวอักษรสีแดง

กฎข้อที่ 1

นี่ไม่ใช่ความฝันธรรมดา

หากเสียชีวิตภายในเกม

ร่างกายในโลกแห่งความจริงจะเสียชีวิตเช่นกัน

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

บางคนหัวเราะออกมา

คิดว่าเป็นเรื่องตลก

แต่ไม่มีใครหัวเราะตาม

เพราะลึก ๆ แล้ว ทุกคนรู้สึกได้ว่าเสียงนั้นไม่ได้โกหก

---

กฎข้อที่ 2

ผู้เข้าร่วมไม่สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ได้

จนกว่าเกมทั้งหมดจะสิ้นสุด

---

กฎข้อที่ 3

ผู้เข้าร่วมสามารถร่วมมือกันได้

สามารถหักหลังกันได้

สามารถเสียสละกันได้

ทุกการตัดสินใจถือว่าเป็นสิทธิ์ของผู้เล่น

---

กฎข้อที่ 4

ผู้เล่นที่ถูกกำจัด

จะหายไปจากโลกแห่งความฝันทันที

และจะไม่มีสิทธิ์กลับเข้าร่วมอีก

---

กฎข้อที่ 5

ผู้เล่นที่ละเมิดกฎเฉพาะของแต่ละเกม

จะถูกกำจัดโดยอัตโนมัติ

---

กฎข้อที่ 6

ผู้เล่นสามารถสะสม "ความทรงจำ"

จากการผ่านด่านต่าง ๆ

ความทรงจำเหล่านี้อาจช่วยเปิดเผยความจริงของอดีต

หรืออาจทำลายจิตใจของพวกคุณเอง

---

กฎข้อที่ 7

ห้ามค้นหาห้องหมายเลข 19

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท

ผู้เล่นหลายคนขมวดคิ้ว

"ห้องหมายเลข 19?"

"มันคืออะไร?"

เสียงเด็กหัวเราะดังขึ้น

ก่อนตัวอักษรบนจอจะเปลี่ยนทันที

คำเตือน

ผู้เล่นที่พยายามค้นหาห้องหมายเลข 19

จะต้องรับผิดชอบผลลัพธ์ด้วยตนเอง

...

ไม่มีใครรู้ว่าทำไม

แต่คำเตือนข้อนี้

กลับทำให้ทุกคนอยากรู้มากกว่าเดิม

---

ทันใดนั้น

เสียงกริ่งโรงเรียนก็ดังขึ้น

กริ๊งงงงงงงงง...

ไฟในห้องกะพริบถี่ขึ้น

ภาพบนหน้าจอเริ่มบิดเบี้ยว

และเป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นเงาของเด็กคนหนึ่ง

สะท้อนอยู่บนจอ

เด็กในชุดผู้ป่วยสีขาว

ใบหน้าถูกขีดฆ่าด้วยรอยปากกาสีดำ

เขายืนอยู่ตรงนั้น

นิ่งสนิท

ก่อนจะพูดประโยคสุดท้าย

"ขอให้สนุกนะครับ"

"เกมแรกกำลังจะเริ่มในอีกห้านาที"

บนหน้าจอปรากฏตัวเลขนับถอยหลัง

05:00

04:59

04:58

04:57

...

และเป็นครั้งแรก

ที่ผู้เข้าร่วมทั้งสิบแปดคนเริ่มเข้าใจว่า

สิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

ไม่ใช่ความฝัน

แต่เป็นการทดลองที่ไม่เคยจบลงตั้งแต่สิบห้าปีก่อน