เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของคอนโด

แกร๊ก...

ประตูถูกผลักเปิดช้าๆ ก่อนร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรจะเดินเซเข้ามาข้างใน กลิ่นบุหรี่กับแอลกอฮอล์อ่อนๆ ลอยตามตัวเข้ามาพร้อมอากาศเย็นจากด้านนอก ผมสีน้ำเงินอ่อนยุ่งเหยิงกว่าปกติ เสื้อยืดสีดำยับย่นเล็กน้อยจากการนั่งร้านเหล้ามาหลายชั่วโมง ควิ้นท์ยกมือขยี้ตาตัวเองง่วงๆ พลางใช้ไหล่ดันประตูปิดด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจนัก คืนนี้เขาเหนื่อยเกินกว่าจะสนใจอะไรทั้งนั้น

แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น ร่างสูงก็ชะงักไปเล็กน้อย

ไฟห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่

แสงสีส้มอ่อนจากโคมไฟมุมห้องสาดลงบนพื้นไม้เงียบๆ บนโซฟามีใครบางคนนั่งกอดหมอนอยู่ กำลังมองมาทางเขาพอดี

"..."

ฉิบหาย

ยังไม่นอนอีก

ควิ้นท์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพยายามเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หวังว่าอีกฝ่ายจะปล่อยเขาไปอาบน้ำแล้วค่อยโดนดุพรุ่งนี้ แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นหน้าโซฟา เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้น

"ไปไหนมา"

น้ำเสียงเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่ควิ้นท์รู้ทันทีว่ากำลังจะโดนเล่นงาน เขาหลับตาลงหนึ่งทีเหมือนคนทำใจ

"ร้านเหล้า"

"รู้ว่าร้านเหล้า"

"..."

"ถามว่าทำไมกลับดึก"

"..."

"แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์"

"มึงเซ้าซี้ว่ะเป็นเมียกูรึไงวะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ยิ่งอีกฝ่ายพูดน้อยเท่าไหร่ เขายิ่งรู้สึกรำคาญ ควิ้นท์ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยอย่างคนเริ่มหงุดหงิดก่อนจะเหลือบมองหน้าอีกฝ่ายแล้วพบว่ากำลังทำหน้าบึ้งอยู่จริงๆ บึ้งแบบที่เขาไม่ชอบเห็นที่สุด

"...โกรธเหรอ"

ไม่มีคำตอบ

มีเพียงสายตาที่มองมา

ควิ้นท์เม้มปากนิดๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่รู้จะอธิบายอะไรเหมือนกัน รู้แค่ว่าตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาแม่งเหนื่อยชิบหาย เหนื่อยจนไม่อยากคุยกับใคร ไม่อยากตอบแชท ไม่อยากรับโทรศัพท์ อยากกลับมานอนเงียบๆ ที่ห้องเท่านั้น

แต่พอเห็นอีกฝ่ายยังนั่งรออยู่ตรงนี้ ความเหนื่อยทั้งหมดกลับเปลี่ยนเป็นความรู้สึกแปลกๆ ในอกแทน โดยไม่พูดอะไรอีก

ควิ้นท์เดินตรงเข้าไปหา

"เดี๋ยว—"

ฟุบ

ร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดทันที ใบหน้าซุกลงตรงไหล่เหมือนหมาตัวใหญ่ที่กลับบ้านหลังออกไปพเนจรมาทั้งวัน แขนยาวโอบรอบเอวแน่นจนแทบขยับไม่ได้

"ควิ้นท์"

"ขอแป๊บนึง"

เสียงทุ้มอู้อี้ดังออกมาจากซอกคอ

"เมาเหรอ"

"นิดหน่อย"

"ปล่อยก่อน"

"ไม่เอา"

เขาถูหน้ากับไหล่อีกฝ่ายเบาๆ อย่างไม่รู้ตัว คล้ายเด็กที่กำลังง้อ ทั้งที่ปกติปากดีจนใครๆ อยากเอารองเท้าฟาดหน้า

"ดุทีหลังได้ปะ"

"..."

"กูเหนื่อย"

น้ำเสียงที่เคยกวนประสาทเงียบลงจนผิดปกติ

"ขอกอดก่อน"

เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ปิดลงช้าๆ กลิ่นแชมพูคุ้นเคยลอยเข้ามาแตะจมูก ความวุ่นวายในหัวที่สะสมมาตลอดทั้งคืนค่อยๆ เงียบลงอย่างประหลาด ร้านเหล้าไม่ได้ช่วยอะไรเลย เสียงเพลงดังๆ ไม่ได้ช่วยให้ลืมเรื่องที่คิดอยู่ในหัว และคนมากมายที่รายล้อมก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้น

สุดท้ายแล้วคนที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจทุกครั้ง

ก็ยังเป็นคนเดิม

"มึงอย่าไล่กูนะ"

เสียงหัวเราะแผ่วๆ หลุดออกมาจากลำคอ แต่แขนกลับกอดแน่นขึ้นอีกนิด ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะผลักเขาออกจริงๆควิ้นท์หลับตานิ่งอยู่แบบนั้น ไม่พูดอะไรต่อแค่ปล่อยให้ตัวเองได้พักอยู่ตรงนี้อีกสักหน่อย

แล้วคุณจะทำยังไงต่อหล่ะจะปล่อยให้หมาตัวนี้นอนซบหรือจะพอกับความสัมพันธ์แบบนี้