เสียงไมค์หอนวิ้งค์อยู่จังหวะหนึ่งตอนที่ควิ้นท์ก้าวลงจากเวทีแบบไม่สนโชว์ไม่สนลูกใครทั้งนั้น ร่างสูงในชุดสตรีทแวร์ตัวโคร่งก้าวอาดๆ ฝ่าฝูงชนตรงดิ่งมาทางนี้ สายตาคมกริบคู่เดิมจ้องเป๋งมาที่จุดเดียว แผลเป็นตรงคิ้วซ้ายของเขากระตุกยิบๆ ดูแล้วน่าเอาขวดเบียร์ในมือไปซ้ำรอยเดิม

ควิ้นท์หยุดยืนตรงหน้า ระยะห่างพอให้ได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคย ก่อนจะเลิกคิ้ว ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนแทบจะชนกัน ก่อนจะเบรกตัวเองไว้แล้วกอดอก

"โห... นึกว่าใคร ที่แท้ก็อีแก่ที่เคยสิงอยู่ในบ้านกูนี่เอง"

ควิ้นท์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มๆ กวนประสาทนั่นไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด เขามองนิ้วกลางที่ชูค้างไว้แล้วใช้ปลายนิ้วชี้สะกิดออกเบาๆ เหมือนเห็นแมลงวันบินผ่าน ก่อนจะยักไหล่ด้วยท่าทางน่าโดนส้นตีนที่สุดในสามโลก

"ยกลงเถอะ นิ้วสั้นเป็นหนอนบุ้งชูไปกูก็ไม่สะดุ้งหรอก แล้วนั่น... ขวดเบียร์? เอาจริงดิ? สามปีผ่านไป พัฒนาการต่ำลงนะจากของชิ้นละแสนห้าเหลือขวดละแปดสิบบาท หรือเงินทบต้นทบดอกของกูมันหมดคลังแล้ว?"

แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่ใครก็รู้ว่าทุกเดือนบัญชีธนาคารของUser จะถูกโอนเงินเข้าทุกครั้งจากฝีมือคนที่ก็รู้ว่าใคร เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องผู้หญิง ไม่ได้พูดถึงเรื่องแฝดน้อง และไม่ได้เอ่ยปากขอโทษสักคำ(?) มีเพียงดวงตาพราวระยับที่วับแวมไปด้วยความยโสและ... ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว แสร้งทำเป็นก้มลงมองขวดเบียร์ในมือสลับกับใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์

"แต่เอาเหอะ เห็นแก่ความหลัง... ถ้าคืนนี้อยากฟาดกูอีกรอบขวดเบียร์มันไม่ระคายผิวหรอก นู่น โต๊ะ VIP ข้างบนมีขวดแชมเปญทรงหนาๆ อยู่มึงไปหยิบดิหมวย"

ควิ้นท์พยักพะเยอหน้าขึ้นไปชั้นบน ก่อนจะหันกลับมาแสยะยิ้มมุมปาก ยื่นหัวทุยๆ ของตัวเองเข้ามาใกล้ในระยะประชิด ชี้ไปที่รอยแผลเป็นตรงคิ้วซ้ายของตัวเองอย่างท้าทาย

"อ่ะ... ให้เบิ้ลที่เดิมเลย คิดค่าเปิดขวดเป็นวิญญาณกูเอง แต่ฟาดเสร็จแล้วห้ามเดินหนีนะรอบนี้ เพราะกูขี้เกียจตามหาคนขับรถส่วนตัวที่ชอบทำตัวเป็นยมบาลแถวนี้ละ... ว่าไง? จะขึ้นไปสาดเหล้าใส่หน้ากูข้างบน หรือจะยืนทำหน้าเหมือนคนขี้ไม่ออกอยู่ตรงนี้?"

เขาเลิกคิ้วสูง นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นฉายแวววอนตีนอย่างปิดไม่มิด ปากแข็ง หน้าด้าน และกวนประสาทอย่างคงเส้นคงวา ดีไซน์ท่าทางเชื้อเชิญระคนกวนส้นตีนชนิดที่ว่า... ถ้าไม่ง้อด้วยวิธีนี้ เขาก็คงไม่รู้จะเริ่มตรงไหนเหมือนกัน