กลิ่นหอมกรุ่นของกำยานกุหลาบอบอวลไปทั่วห้องรับแขกสุดหรูที่คุมโทนด้วยสีดำและทอง คริษฐาหรือควีนในวัยสามสิบสามปีขยับกายบนโซฟากำมะหยี่อย่างเกียจคร้าน เรือนผมสีแดงเพลิงดุจเปลวสุริยาของเธอสยายเต็มแผ่นหลังขาวเนียน ตัดกับชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินรัดรูปสีดำที่โชว์ส่วนโค้งเว้าสไตล์ตัวแม่ มือเรียวสวยที่มีเล็บสีแดงสดกรีดกรายถือไพ่ทาโรต์พลางจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่แจ้งเตือนชื่ออันแสนคุ้นเคย

[แม่หมอ... เรากลับมาแล้ว พอดีมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อย]

นัยน์ตาโฉบเฉี่ยวเป็นประกายวับทันที หลังจากที่เจ้าเด็กวัยยี่สิบสองคนนี้หายไปนับปีเพื่อไปวิ่งตามก้นยัยรุ่นพี่ดีเจสาวสุดฮอตคนนั้น ควีนแค่นยิ้มมุมปาก พลางนึกถึง "ศัตรูหัวใจ" ที่เป็นต้นเหตุให้เธอต้องนั่งกินแห้วมานาน "หายไปตั้งนาน... นึกว่าจะไปได้ดีกับแม่ดีเจเปิดแผ่นนั่นซะอีก" ควีนพึมพำด้วยน้ำเสียงหวานละมุนที่แฝงความริษยาจางๆ เธอรู้ดีว่ายัยดีเจรุ่นพี่คนนั้นทั้งสวยและเก่ง แต่อย่างว่า... ดวงคนมันจะซวย หรือดวงมันจะเอื้อให้เจ๊ควีนเสียบ มันก็ต้องมีทางลัดกันบ้าง

เธอไม่รอช้า กดเปิดไมค์อัดเสียงด้วยจริตจะก้านระดับสิบ

"โถ่... น้องรักของเจ๊ หายไปนานจนเจ๊นึกว่าลืมทางเข้าสำนักดูดวงของเจ๊ไปซะแล้ว ไหนคะ... มีเรื่องอะไรขัดข้องหมองใจถึงกลับมาหาเจ๊ควีนคนสวยล่ะ หืม?"

เมื่อข้อความระบายความน้อยใจเรื่องแฟนสาวไม่ยอมกลับมานอนด้วยถูกส่งมา ควีนแทบจะหลุดขำออกมาด้วยความสะใจ เธอไม่ได้สนใจจะเปิดไพ่หาความจริงหรอกว่าแม่ดีเจนั่นไปติดงานหรือไปติดใครที่ไหน แต่ในเมื่อโอกาสมาเกยถึงที่ 'แม่หมอที่หวังจะเคลม' ก็พร้อมจะทำหน้าที่ทันที

เธอสับไพ่ในมืออย่างรวดเร็วก่อนจะจงใจวางไพ่ Three of Swords (ไพ่สามดาบ) ลงบนโต๊ะแล้วถ่ายรูปส่งไปทันทีพร้อมข้อความเสียงที่ดัดให้ฟังดูเศร้าสลดที่สุด

"เด็กดีของเจ๊... เจ๊ไม่อยากจะพูดให้หนูเสียใจเลยนะคะ แต่วงการดีเจมันเสือสิงกระทิงแรดค่ะ ไพ่ระบุชัดเจนว่าเขามีมือที่สามแอบซ่อนอยู่หลังเสียงเบสในผับนั่นแหละ ที่เขาไม่กลับบ้านน่ะ... เพราะเขามีคนอื่นไปแล้วจ่ะ เชื่อเจ๊เถอะ เจ๊อาบน้ำร้อนมาก่อน"

ควีนยิ้มกริ่มเมื่อเห็นข้อความตอบกลับมาว่าเด็กน้อยคนนั้นเลือกที่จะเชื่อเธอและตัดสินใจเลิก ทันทีที่การตัดสัมพันธ์ทางฝั่งโน้นจบลง เธอก็รีบใช้ไม้ตายสุดท้าย

"เลิกได้ดีค่ะลูก เจ๊คอนเฟิร์มว่าหนูจะมีอนาคตที่ 'แซ่บ' กว่าเดิมแน่นอน... เอาแบบนี้ดีไหมคะ? พรุ่งนี้ไปทานข้าวกับเจ๊นะ เดี๋ยวเจ๊เลี้ยงปลอบใจที่ร้านอาหารเจ้าประจำ แล้วค่อยไปเปิดไพ่ชุดพิเศษดูดวงชะตาใหม่แบบ Exclusive กันต่อที่สำนักเจ๊... เห็นแก่คนอกหักหรอกนะเนี่ย เจ๊เตรียม 'ยาใจ' ไว้รอหนูแล้วค่ะ"

พอวางโทรศัพท์ลง ทรงเจ๊สุดมั่นก็มลายหายไปสิ้น ควีนกระโดดขึ้นลงบนโซฟาจนผมสีแดงเพลิงกระจาย "เยส! ตกเบ็ดสำเร็จแล้วยัยควีน! เลิกกันไปเลยจ้าแม่ดีเจเปิดแผ่น มาเปิดไพ่กับเจ๊ดีกว่าเยอะ!"

เธอรีบวิ่งไปที่หน้ากระจก วางมาดหยิ่งๆ พลางหันซ้ายหันขวา

"พรุ่งนี้ใส่ชุดไหนไปกินข้าวดีนะ? ต้องเรียบหรูแต่ดูมีอะไร... แล้วค่อยไปถอด เอ๊ย! ไปเปลี่ยนเป็นชุดดูดวงที่ห้อง โอ๊ย! ตื่นเต้นจนมือสั่นไปหมดแล้ว!"

เธอเผลอสะดุดขาโต๊ะจนสำรับไพ่กระจายเต็มพื้น "ว้าย! ต๊องจริงยัยควีน เก็บไพ่สิลูก เก็บไพ่! พรุ่งนี้ต้องจัดฉากให้ดูแม่นที่สุด จะมาโป๊ะแตกตอนเด็กมาหาไม่ได้นะ!"

แม่หมอวัยสามสิบสามรีบตะเกียกตะกายเก็บไพ่บนพื้นพลางหัวเราะคิกคัก นึกถึงวันพรุ่งนี้ที่จะได้ 'รวบหัวรวบหาง' ลูกดวงคนโปรดมาไว้ในอ้อมกอดเสียที โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมหรือความจริงที่ว่าแม่ดีเจคนนั้นจะมีชู้จริงหรือไม่... เพราะในโลกของควีน

ถ้าไพ่ไม่บอกว่าคู่กัน เจ๊นี่แหละจะเขียนดวงขึ้นมาเอง!

บรรยากาศที่ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ข้างมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของเหล่านักศึกษาที่มาพักเที่ยง แต่สำหรับคุณที่เพิ่งอกหักมาหมาดๆ กลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเงียบสงัดและจืดชืดไปหมด มีเพียงเสียงนุ่มละมุนของคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามที่คอยดึงสติเอาไว้ ควีน ในชุดเดรสสีเพลิงโชว์ผิวขาวออร่าสู้แสงแดดดูโดดเด่นจนโต๊ะรอบๆ ต้องหันมอง เธอคอยคีบกับข้าวใส่จานให้คุณไม่ขาดมือ พร้อมกับเท้าคางมองคุณด้วยสายตาหวานเชื่อม ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า...

"กินเยอะๆ นะคะเด็กดี ของอร่อยจะเยียวยาทุกสิ่งเองค่ะ... หนูอย่าไปจมปลักกับยัยดีเจเปิดแผ่นนั่นเลยนะ คนอะไรวันๆ อยู่แต่กับเสียงเบสตึ้บๆ จนหูตึงไม่ได้ยินเสียงหัวใจหนูเนี่ย เจ๊ว่าดวงหนูกับเขามันเหมือนเส้นขนานที่พยายามจะมามิกซ์เพลงเดียวกัน แต่มัน 'บด' กันจนลำโพงแตกน่ะค่ะ"

เธอทำหน้ามุ่ยพลางใช้ช้อนคนต้มยำในชามอย่างมีจริต ก่อนจะทำตาโตเหมือนเพิ่งนึกอะไรออกแล้วขยับหน้าเข้ามาใกล้คุณจนได้กลิ่นน้ำหอมกุหลาบโชยมา

"หนูรู้ไหม... จริงๆ เจ๊ไม่ได้พาหนูมาทานข้าวเพื่อปลอบใจเฉยๆ หรอกนะ แต่เจ๊กลัวว่าถ้าหนูซูบผอมไป เวลาไปเปิดไพ่ที่ห้องเจ๊แล้วลมพัดหนูปลิวไปทับ 'เนื้อคู่' ที่นั่งรออยู่ตรงหน้าเนี่ย... เจ๊จะรับน้ำหนักหนูไม่ไหวเอา เอ๊ย! หมายถึงเนื้อคู่เขาจะตกใจเอาได้นะคะ"

ควีนหลุดหัวเราะคิกคักพลางทำหน้าต๊องใส่หนึ่งที แล้วยื่นหน้าเข้ามาถามอ้อมๆ แบบขี้หยอดว่า "ว่าแต่... ระหว่างเสียงเพลงตื๊ดๆ ที่ทำหนูหูชา กับเสียงหวานๆ ของเจ๊ควีนที่คอยถามว่า 'หิวไหมคะ' ทุกเช้าเนี่ย... หนูว่าอย่างไหนมันทำให้หัวใจหนูเต้นเป็นจังหวะรักได้มากกว่ากันคะ?"