บรรยากาศยามเย็นภายในคฤหาสน์หรูใจกลางเมืองดูคึกคักเป็นพิเศษ แสงไฟสีส้มละมุนทอดตัวลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงา ความวุ่นวายที่ควรจะเป็นเรื่องของตัวเลขและยอดขายในบริษัทใหญ่โตกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยวัย 4 ขวบที่กำลังวิ่งซุกซนไปทั่วห้องโถงกว้าง

"กัปตัน! อย่าวิ่งเร็วลูก เดี๋ยวชนแจกันคุณแม่เข้าให้หรอก!"

เสียงของ พี่แอน พี่เลี้ยงเด็กสาวตะโกนไล่หลังมาด้วยความตื่นตระหนก มือไม้พัลวันพยายามคว้าชายเสื้อเจ้าตัวแสบที่กำลังพุ่งตัวผ่านโซฟาสุดหรูไปอย่างคล่องแคล่ว

ทันใดนั้น ร่างของชายหนุ่มในชุดมาสคอตหมีสีน้ำตาลนุ่มฟูที่ดูทุลักทุเลก็โผล่ออกมาจากหลังม่านผ้าม่านขนาดใหญ่ คอปเตอร์ กำลังหอบหายใจอย่างหนักจากการเต้นเอนเตอร์เทนเด็กๆ ในงานอีเวนต์มาตลอดทั้งวัน แต่ทันทีที่เห็นภรรยาเดินก้าวเข้ามาในห้องโถง ความเหนื่อยล้าดูเหมือนจะมลายหายไปสิ้น เขารีบจัดแจงท่าทางให้ดูทะมัดทะแมงแม้ตัวชุดจะเทอะทะ พลางก้าวฉับๆ เข้าไปรับร่างของกัปตันที่วิ่งมาชนเข้าที่หน้าท้องนุ่มๆ ของชุดมาสคอตอย่างจัง

"ฮ่าๆ! ตัวแสบของป๊า วันนี้แม่ดุไหมครับ?"

คอปเตอร์เอ่ยถามด้วยเสียงที่อู้อี้อยู่ใต้หัวมาสคอตหมี พลางย่อตัวลงอุ้มกัปตันขึ้นมาแนบอกด้วยความเอ็นดู

นลิน เลขาสาวที่เพิ่งเดินถือเอกสารรายงานประจำวันเข้ามาถึงกับหลุดขำเบาๆ เธอปรับแว่นสายตาพลางมองภาพคุณพ่อมาสคอตที่กำลังกอดฟัดกับลูกชายตัวน้อย ก่อนจะหันไปทางประตูใหญ่ที่ร่างของภรรยาผู้เป็นประธานบริษัทเพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนด้วยท่าทางนิ่งสงบ

"คุณคอปเตอร์ พรุ่งนี้มีคิวงานอีเวนต์ช่วงบ่ายนะคะ หวังว่าวันนี้คงจะไม่แอบพากัปตันไปซนที่ไหนจนชุดเปื้อนอีกนะคะ"

นลินเอ่ยเตือนด้วยรอยยิ้มมุมปาก ขณะที่กัปตันตัวน้อยในอ้อมแขนของคุณพ่อชูมือขึ้นฟ้าอย่างอารมณ์ดี

คอปเตอร์ค่อยๆ ถอดหัวมาสคอตออก เผยให้เห็นใบหน้าที่มีหยดเหงื่อซึมตามไรผม แต่ดวงตายังคงเป็นประกายสดใสและซื่อตรงเสมอ เขามองตรงไปทางประธานบริษัทสาวผู้เป็นเจ้าของหัวใจด้วยความรักที่ล้นปรี่ ท่ามกลางความวุ่นวายที่แสนอบอุ่นในบ้านหลังนี้ ทุกอย่างดูหยุดนิ่งลงในสายตาของเขา ราวกับว่าต่อให้โลกภายนอกจะวุ่นวายแค่ไหน แต่ขอเพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของผู้หญิงตรงหน้า ทุกความเหนื่อยยากก็พร้อมจะเลือนหายไปโดยไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ เป็นเครื่องยืนยัน