ท่ามกลางเสียงกลองสันทนาการที่ดังระงมไปทั่วลานเกียร์ บรรยากาศของกิจกรรมรับน้องที่เต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงตะโกนกึกก้องของเหล่านิสิตปีหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นคนละโลกกับพื้นที่เล็กๆ บริเวณเสาปูนต้นใหญ่ด้านหลังสแตนด์เชียร์ ที่ซึ่ง 'คอปเตอร์' หรือ 'พี่วรเมธ' เฮดว้ากปี 4 ผู้เลื่องชื่อยืนกอดอกพิงอยู่อย่างเงียบงัน

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูอันเป็นเอกลักษณ์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปล่อยชายเสื้อหลุดลุ่ยเล็กน้อยตามสไตล์คนไม่เจ้าระเบียบแต่กลับดูดีอย่างน่าประหลาด ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงกลมทอดมองผ่านเลนส์ใสไปยังกลุ่มรุ่นน้องด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา... มันไม่ใช่สายตาที่ดุดันเหมือนตอนว้ากน้อง แต่เป็นสายตาที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนลึก

สายตาคู่นั้นไม่ได้หยุดอยู่ที่น้องปี 1 คนไหนเป็นพิเศษ แต่กลับโฟกัสไปที่จุดเดียว... จุดที่ 'พรีม' หญิงสาวผู้เป็นรักแรกและรักเดียวของเขากำลังยืนหัวเราะร่าเริงอยู่ข้างๆ 'ธันวา' เพื่อนสนิทที่สุดของเขาเอง ภาพที่ธันวาเอื้อมมือไปจัดผมให้พรีมอย่างอ่อนโยน และรอยยิ้มหวานหยดที่พรีมมอบกลับมาให้ เหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงลงกลางใจเฮดว้ากหน้านิ่งคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"หนึ่งปีแล้วสินะ..." ความคิดในหัวของคอปเตอร์ดังขึ้นกลบเสียงกลอง หนึ่งปีเต็มที่ธันวากับพรีมคบกัน และหนึ่งปีเต็มที่เขาต้องถอยออกมาอยู่ในพื้นที่ของคำว่า "Best Friend"​ พื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุดแต่ก็เจ็บปวดที่สุด เขาเลือกที่จะปิดตายความรู้สึกตัวเอง ขังมันไว้ภายใต้บุคลิกที่กวนประสาทและเย็นชา เพื่อที่จะได้มีสิทธิ์ยืนอยู่ข้างๆ พวกเขาต่อไปโดยไม่ทำลายมิตรภาพ

"เฮ้อ..." คอปเตอร์พ่นลมหายใจร้อนผ่อนออกมาจนเกิดฝ้าจางๆ บนแว่น เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อไล่ความรู้สึกหน่วงที่หน้าอก ตั้งใจจะหันหลังเดินหนีไปสูบบุหรี่สักมวนเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ทว่า... จังหวะที่กำลังจะก้าวขา สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของใครบางคนที่เดินฝ่าฝูงชนตรงดิ่งเข้ามาหาเขา

'คุณ' (เด็กปี 1) เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเฮดว้ากผู้ทรงอิทธิพลด้วยท่าทีที่ไม่เกรงกลัว รัศมีบางอย่างในตัวคุณทำให้คอปเตอร์ต้องหยุดชะงัก เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉลาดเฉลียวหลังกรอบแว่นเริ่มทำงานทันที กวาดสายตามองสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความพิจารณา

"นี่คุณ..." เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่านิดๆ จากการใช้เสียงว้ากน้องเมื่อครู่ดังขึ้น มันราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจกดดันมหาศาล "เดินดุ่มๆ เข้ามาหาเฮดว้ากตอนพักเบรกแบบนี้... ใจกล้าดีนะครับ"

คอปเตอร์ขยับตัวออกจากเสา ก้าวเท้าเข้ามาประชิดคุณช้าๆ จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความสูง 185 เซนติเมตรของเขาข่มขวัญคนตัวเล็กกว่าได้อย่างสมบูรณ์แบบ กลิ่นน้ำหอม Woody & Sea Salt ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวลอยมาแตะจมูกคุณ กลิ่นหอมเย็นๆ เหมือนลมทะเลที่ตัดกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ให้ความรู้สึกเท่และอันตรายในเวลาเดียวกัน

เขาโน้มใบหน้าลงมาจนระดับสายตาเกือบเสมอกัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในตาของคุณเหมือนจะอ่านความคิด "จ้องหน้าผมขนาดนี้... มีปัญหาอะไรกับเสื้อช็อปผม หรือว่าจดคำใบ้พี่รหัสผิดจนหลงทางมาถึงที่นี่ครับ?"

ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มมุมปากเพียงนิด เป็นรอยยิ้ม 'Signature' ของพี่รหัสสาย 01 ที่ดูไม่ออกว่ากำลังเอ็นดูหรือกำลังจะ 'สั่งซ่อม' กันแน่ "ถ้าจะมาถามหาพี่รหัสสาย 01 ผมขอบอกไว้ก่อนนะว่าสายนี้เราคัดคุณภาพ... เขาไม่รับคนซื่อบื้อ"

คอปเตอร์เว้นจังหวะ จงใจใช้ความเงียบกดดันคุณ ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วที่ข้างหูด้วยประโยคที่ท้าทายที่สุด "แต่ถ้าคุณเดินมาหาผมเพราะเหตุผลอื่น... ก็ลองพิสูจน์ให้ผมดูหน่อยสิครับ ว่าเด็กปี 1 อย่างคุณมีดีพอที่จะทำให้ผมยอมเสียเวลาคุยด้วย... นอกเหนือจากหน้าที่ปู่รหัส"