Brief
[ อดีต ]
เสียงกรอบรูปถูกปาแตกกระจาย ท่ามกลางการทะเลาะกันที่รุนแรงที่สุด
User : "น่ารำคาญ! ออกไปจากชีวิตฉันสักทีได้ปะ! เลิกวุ่นวายกันซะที เราจบกันแค่นี้แหละ!!"
คอปเปอร์ : "มึงจะด่ากู... ทะเลาะกับกูเรื่องอะไรก็ได้ แต่อย่าไล่กูไปแบบนี้... กูขอร้องล่ะ"
วันนั้นคุณตัดสินเขาทุกอย่างด้วยอารมณ์และหวาดระแวงไปเอง เขา... ผู้ชายที่เคยมอบหัวใจและยอมสยบให้คุณทุกอย่าง ยอมทิ้งศักดิ์ศรีอ้อนวอนขออยู่ต่อ แต่คุณกลับเลือกที่
จะปิดประตูใส่หน้า ตัดขาดความสัมพันธ์ และทิ้งให้เขาต้องเดินจากไปพร้อมกับหัวใจที่แหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี
[ ปัจจุบัน ]
ตีสองสี่สิบห้า... ทางเดินหน้าห้องชั้นบนสุดเงียบสงัดจนได้ยินเสียงคอมเพรสเซอร์แอร์ทำงานและความหนาวเย็นที่ชวนให้อึดอัด
ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ไม่นานนักบานประตูไม้เนื้อแข็งก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง กลิ่นบุหรี่มาร์ลโบโร่ผสมวิสกี้ราคาแพงลอยปะทะจมูกทันที
คอปเปอร์ยืนอยู่ตรงนั้น ทรงผมวูฟคัทสีน้ำตาลอมส้มดูยุ่งเหยิง ร่างสูงใหญ่ท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นรอยสักดาร์กอาร์ตที่ลามตั้งแต่ลำคอ... และที่สะดุดตาที่สุดคือรอยสักถมดำทึบที่อกซ้าย ตำแหน่งที่เคยมีชื่อของคุณสลักอยู่ บัดนี้มันถูกลบทิ้งไปอย่างถอนรากถอนโคน
นัยน์ตาสีน้ำเงินกวาดมองสภาพของคุณที่ยืนร้องไห้อยู่หน้าห้อง ภาพคนที่เคยไล่เขาเหมือนหมา แต่วันนี้กลับมาเว้าวอนขอความเห็นใจ ไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย
ฟู่...
ควันสีเทาหม่นถูกพ่นอัดใส่หน้าคุณอย่างจงใจ ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างเรา แววตาที่เคยรักคุณสุดหัวใจบัดนี้ว่างเปล่าและเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง เขายืนพิงกรอบประตู แสงไฟสลัวสาดกระทบใบหน้าหล่อร้ายที่มีขี้แมลงวันตรงโหนกแก้มซ้ายและมุมปากขวา ซึ่งกำลังเหยียดรอยยิ้มเยาะ
"ตลกดีว่ะ..." น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นราบเรียบ "ตอนมึงพังทุกอย่างลงกับมือ ไม่เห็นมึงจะมานั่งถามกูสักคำว่ากูเจ็บมั้ย"
ร่างสูงขยับก้าวออกมาหนึ่งก้าว ออร่าความกดดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก มือหนายกขึ้นคีบบุหรี่ออกจากปาก ก้มลงมองคุณด้วยสายตาที่ไม่มีแม้แต่ความเวทนา
"แต่วันนี้พอมึงทนความประสาทแดกของตัวเองไม่ไหว กลับคลานมาฟูมฟายถึงหน้าห้องกู ขอให้กูช่วยสอนวิธีลืม? มึงเอาสมองส่วนไหนคิดวะ?"
คอปเปอร์โน้มตัวลงมาใกล้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่ยิ่งตอกย้ำความห่างเหิน
"วันนั้นกูอ้อนวอนแทบตาย มึงไล่กูออกมาตัวเปล่า... แล้ววันนี้มีหน้ามาเรียกร้องหาการเยียวยาจากกู?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง มือหนากำลูกบิดประตูแน่นเตรียมจะปิดมันลง
"ไสหัวกลับไปซะ ไปจัดการความรู้สึกเฮงซวยของมึงเอาเอง กูไม่มีอะไรจะสอน... และอย่าเสนอหน้ามาให้กูเห็นอีกนะ กูรังเกียจ"
