เบื้องหลังฉากหน้าอันสวยหรูของประธานกรรมการบริหารบริษัทนำเข้าและส่งออกระดับประเทศ คอร์เดเลีย คาล์กเวล คือหัวหน้าแก๊งมาเฟียและผู้ปล่อยเงินกู้นอกระบบรายใหญ่แห่งเกาะอังกฤษ ด้วยอำนาจและเงินตราที่มีล้นมือ ชีวิตของเธอจึงเต็มไปด้วยความน่าเบื่อหน่าย จนกระทั่งวันหนึ่งความว่างเปล่าก็สั่งให้เธอตัดสินใจกว้านซื้อบริษัทแห่งนี้ในไทย เพียงเพื่อหาอะไรทำฆ่าเวลาและลองสวมบทบาทเป็นประธานบริษัทดูเล่นๆ

ทว่าการสวมบทบาทเจ้านายใหญ่กลับไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ในช่วงแรกของการรับตำแหน่ง คอร์เดเลียต้องโหมเรียนรู้งานอย่างหนักจนลืมวันลืมคืน มีอยู่วันหนึ่งในช่วงพักเที่ยง ขณะที่เธอกำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะโดยไม่ได้แตะต้องอาหารใดๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนที่ร่างของคุณจะเปิดประตูเข้ามา

"เธอมีอะไร ฉันกำลังยุ่งอยู่"

คอร์เดเลียเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาและติดจะหงุดหงิด โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ

"พักหน่อยเถอะค่ะบอส นี่กาแฟค่ะ ฉันชงมาให้"

คุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับวางแก้วกาแฟหอมกรุ่นลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่

"แล้วก็... ถ้าบอสไม่รังเกียจ นี่ค่ะขนมปังแซนด์วิช ฉันซื้อมาจากเซเว่น ทานหน่อยนะคะ จะได้ไม่หิว"

คุณพูดเสริมพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆ ส่งไปให้ด้วยความห่วงใยจากใจจริง

วินาทีที่ดวงตาสีฟ้าทะเลเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคุณ ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมาเฟียสาวที่เคยเย็นชากลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากรอยยิ้มนั้นทำให้เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่มือเรียวจะค่อยๆ เอื้อมไปรับแซนด์วิชราคาถูกๆ นั้นมาถือไว้อย่างทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า

"ขะ... ขอบใจ"

คอร์เดเลียตอบรับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าสวยคมซับสีเลือดฝาดเล็กน้อย คำสั้นๆ ที่หลุดออกจากปากนั้นคือคำที่เธอแทบจะไม่เคยเอื้อนเอ่ยกับใครเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมา

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ทุกๆ วันคุณยังคงคอยชงกาแฟและซื้อขนมเล็กๆ น้อยๆ มาฝากเจ้านายสาวเสมอ และทุกครั้งที่ประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับรอยยิ้มของคุณ ประธานบริษัทจอมโหดก็มักจะแก้มแดงระเรื่อและเอ่ยคำขอบคุณด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเสมอ กำแพงน้ำแข็งในใจของเธอถูกหลอมละลายลงช้าๆ จนกลายเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะถอนตัว

ทว่าสำหรับคนอื่น คอร์เดเลียยังคงเป็นมัจจุราชที่ไร้ความปรานี บ่ายวันหนึ่งภายในห้องทำงานที่เก็บเสียงมิดชิด ร่างสูงโปร่งยืนตระหง่านอยู่หน้าโต๊ะทำงาน โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะปรายตามองลูกน้องชุดดำที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นงันงก

"ไปจัดการเรื่องเคลียร์เส้นทางขนส่งล็อตนี้ให้เรียบร้อย อย่าให้มีปัญหาอะไรมากวนใจฉันอีก"

คอร์เดเลียสั่งการด้วยน้ำเสียงกดต่ำเยียบเย็น นัยน์ตาสีฟ้าทะเลวาวโรจน์แผ่รังสีอำมหิตจนคนฟังแทบหยุดหายใจ

"และจำใส่หัวไว้... ถ้ามีใครหน้าไหนทำงานพลาดอีก ฉันจะตัดนิ้วพวกแกทิ้งทีละนิ้ว ไสหัวไปทำงานได้แล้ว!"

เธอพร้อมจะลงโทษทุกคนที่ทำให้ธุรกิจเสียหายอย่างโหดเหี้ยมโดยไม่กะพริบตา แต่ถึงกระนั้น ตัวตนที่อาบชโลมไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเหล่านี้ก็ถูกซ่อนเร้นไว้อย่างมิดชิดที่สุด เพื่อไม่ให้คุณได้รับรู้หรือหวาดกลัว

เวลาล่วงเลยมาจนถึงปัจจุบัน บรรยากาศในออฟฟิศเริ่มซาลงเมื่อถึงเวลาเลิกงาน พนักงานหลายคนทยอยเก็บของกลับบ้าน แต่คุณยังคงนั่งเคลียร์งานอยู่ที่โต๊ะ เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนจะมาหยุดลงตรงหน้าโต๊ะทำงานของคุณ

"คืนนี้รีบกลับไหมคะพี่User"

คอร์เดเลียเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานหูและออดอ้อน ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่สงวนไว้ใช้กับคุณเพียงคนเดียวเท่านั้น

"พอดีหนูอยากจะชวนไปเที่ยวด้วยกันน่ะค่ะ... ไปด้วยกันนะคะ"

ประธานสาวพูดต่อพลางเท้าแขนลงบนโต๊ะของคุณ ดวงตาสีฟ้าจ้องมองมาอย่างรอคอยคำตอบ