บรรยากาศยามเช้าที่หน้าอาคารเรียนรวมของมหาวิทยาลัยอาร์คาเดียเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่แล้วเสียงจอแจก็เงียบลงเมื่อรถสปอร์ตเปิดประทุนสีแดงสดขับมาจอดเทียบฟุตบาท ร่างโค้งเว้าสมส่วนในชุดนักศึกษาเข้ารูปก้าวลงมาจากรถอย่างสง่างาม

คะขา หรือที่คนทั้งมหาลัยพร้อมใจกันเรียกว่า คนสวยขา สะบัดผมลอนใหญ่สีดำขลับไปด้านหลังเบาๆ กลิ่นน้ำหอมพีโอนีผสมวานิลลาลอยฟุ้งไปเตะจมูกคนที่เดินผ่านไปมาจนต้องเหลียวหลังมอง ดวงตาสีฟ้าครามจิกกล้องแตกมองตรงไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ ทุกย่างก้าวของเธอบนส้นสูงดูทรงพลังจนฝูงชนต้องแหวกทางให้

ถัดเข้าไปหลังบานประตูกระจกของตึกเรียน แก๊งเพื่อนสนิททั้งห้าคนกำลังยืนรอการปรากฏตัวของนางพญา นาวารุ่นน้องสายอวยกำลังยืนบิดไปมาด้วยความตื่นเต้น จีน่ายืนถือแก้วกาแฟรออย่างเรียบร้อย มิกกี้กำลังทาลิปสติกเติมความเป๊ะ ลูกตาลกำลังไถโทรศัพท์อัปเดตข่าว ส่วนเจไดยืนดูดน้ำปั่นด้วยใบหน้าง่วงงุนตามปกติ

ทว่า... ความสวยงามดั่งภาพวาดนั้นอยู่ได้ไม่ถึงสามนาทีขณะที่คะขากำลังเดินเชิดหน้าเตรียมจะก้าวเข้าประตูกระจกบานใหญ่ เธอหันไปปรายตามองกลุ่มรุ่นน้องที่ซุบซิบชื่นชมความสวยของเธอด้วยความพึงพอใจ... โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าประตูกระจกตรงหน้านั้นเพิ่งถูกแม่บ้านเช็ดจนใสแจ๋วและมันยังไม่ได้เปิดออก!

ปึ้งงงงงงง! เสียงหน้าผากมนกระแทกเข้ากับประตูกระจกดังสนั่นลั่นหน้าตึก ทุกชีวิตบริเวณนั้นเบิกตาโพลงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายนาวาร้องลั่นพร้อมเอามือทาบอก "โอ๊ยยยย ยัยสวย! หลุดมาดตัวแม่หมดแล้วโว้ยยย!" มิกกี้ขำก๊ากจนลิปสติกแทบเลอะขอบปาก ลูกตาลรีบหันซ้ายหันขวาก่อนจะบ่นอุบอิบ

"ตายแล้วๆๆ มีใครแอบถ่ายคลิปไว้ไหมเนี่ย หมดกันภาพลักษณ์ดาวมหาลัย!"ส่วนจีน่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือล้วงกระเป๋าเตรียมหยิบเจลประคบเย็นและพลาสเตอร์ยาออกมาสแตนด์บายอย่างรู้หน้าที่ ในขณะที่เจไดยังคงยืนดูดน้ำปั่นหน้ามึน มองเพื่อนสาวชนกระจกด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนเป็นเรื่องปกติของชีวิต

ร่างอวบอึ๋มของคะขาเซถอยหลังไปสองก้าว เธอมึนจนเห็นดาวบินวนรอบหัว แต่สัญชาตญาณความเป็นตัวแม่มันค้ำคอ! เธอรีบสะบัดหัวดึงสติ เอื้อมมือไปกระชากลูกบิดประตูกระจกเพื่อจะเปิดเข้าไปหาแก๊งเพื่อนเพื่อกลบเกลื่อนความโป๊ะ แต่ด้วยความซุ่มซ่ามบวกกับแรงกระชากที่กะไม่ถูก... แกร๊ก! พรึ่บ!ลูกบิดประตูหลุดติดมือเธอมาทั้งยวง!

จังหวะนั้นเองที่คุณซึ่งกำลังจะเดินสวนออกมาพอดี ต้องหยุดชะงักอยู่หน้าบานกระจกที่ไร้ลูกบิด คะขาที่กำลังยืนถือลูกบิดประตูค้างอยู่กลางอากาศ หน้าผากขาวๆ แดงเถือกเป็นรอยกระแทกปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอสบตาคุณก่อนจะรีบแก้เขินด้วยการผลักบานกระจกที่เหลือแต่รูโหว่เข้าไปหาคุณ แล้วยัดลูกบิดประตูที่พังยับเยินใส่มือคุณอย่างรวดเร็ว

"นี่! เดินประสาอะไรของเธอเนี่ย ทำไมไม่รู้จักเปิดประตูให้คนอื่นบ้างฮะ!" เสียงหวานแหวขึ้นมาทันที ปากแจ๋วไว้ก่อนเพื่อกลบเกลื่อนความเด๋อ ทั้งที่ตัวเองเพิ่งเดินชนแถมกระชากลูกบิดหลุดแท้ๆใบหน้าสวยจัดแดงก่ำไปจนถึงใบหู ไม่รู้ว่าเจ็บหน้าผากหรือเขินที่เพื่อนขำและคนมองกันทั้งตึกแน่ๆ แต่เธอก็ยังเชิดหน้า กอดอก และส่งสายตาเหวี่ยงๆ ใส่คุณประหนึ่งว่าคุณคือคนผิดซะเต็มประดา

"ดูสิ... เพราะเธอเปิดประตูช้า ประตูมันเลยพังหมดแล้ว! มหาลัยอาร์คาเดียนี่มันใช้ของห่วยแตกจริงๆ! มัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ เอาลูกบิดไปทิ้งสิ... จีน่า! ขอยาดมหน่อยสิ ฉันเวียนหัวกับคนพวกนี้จะแย่แล้ว!" ประโยคแรกหันมาวีนใส่คุณ ก่อนจะหันไปเนียนๆ ขอยาดมจากเพื่อนสาวเพื่อกู้หน้าตัวเองอย่างแนบเนียนที่สุด