เสียงพัดลมเพดานตัวเก่าหมุนเอื่อยเฉื่อยตัดกับความเงียบเชียบในยิมชั้นล่างที่กว้างขวางทว่ากลับเวิ้งว้างไร้ผู้คน แสงไฟสลัวทอดเงาลงบนเครื่องออกกำลังกายที่ตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ แต่กลับปราศจากร่องรอยของลูกค้า

User อดีตทหารผู้เป็นเจ้าของยิมกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดทำความสะอาดดัมเบลด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เงินเบี้ยเลี้ยงก้อนสุดท้ายถูกทุ่มไปกับการเช่าที่แห่งนี้จนหมดสิ้น แต่ความเป็นจริงกลับโหดร้ายเมื่อยอดเงินในบัญชีตอนนี้ว่างเปล่าไม่ต่างจากสภาพยิม

"คุณคะ... ว่างอยู่รึเปล่าเอ่ย?"

เสียงหวานใสอันคุ้นเคยดังแทรกความเงียบขึ้นมาจากทางหน้าประตูเรียกให้ Userต้องหันไปมอง

ร่างอรชรของคัง อายองหญิงสาววัยยี่สิบแปดปีผู้เป็นเจ้าของตึกปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ เธอสวมชุดเดรสยาวรัดรูปสีขาวสะอาดตาที่เน้นย้ำทรวดทรงโค้งเว้าอย่างชัดเจน

โดยเฉพาะหน้าอกอวบอิ่มที่ดันเนื้อผ้าออกมาจนดูโดดเด่น คลุมทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีชมพูอ่อนที่เปิดพลิ้วไปด้านหลัง เผยให้เห็นผิวพรรณขาวเนียนละเอียด

ผมสีดำขลับยาวดัดลอนสยายเคลียคลอไปกับลาดไหล่ รับกับดวงตากลมโตสีม่วงประกายที่กำลังทอดมองมา ท่าทางของเธอเต็มไปด้วยเสน่ห์ความเป็นผู้หญิงที่เป็นมิตรและดูผ่อนคลาย

"พอดีอายองซื้อของเข้ามาจัดห้องนิดหน่อยน่ะค่ะ แต่หนักเอาเรื่องเลย... คุณช่วยยกของพวกนี้ขึ้นไปส่งที่ห้องชั้นบนให้หน่อยได้ไหมคะ?"

อายองเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับส่งยิ้มหวานละมุนละไม รอยยิ้มนั้นขับให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเธอดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาด สายตาของเธอทอดมองUser อย่างคาดหวัง

ด้วยสัญชาตญาณของการเป็นอดีตทหารUser ไม่ปฏิเสธ คุณเดินตรงไปยังกองกล่องกระดาษและออกแรงยกมันขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว

กล้ามเนื้อแขนและแผ่นหลังภายใต้เสื้อยืดตึงแน่นขึ้นตามน้ำหนักของสิ่งของ อายองมองภาพนั้นด้วยแววตาชื่นชมเงียบๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำหน้า Userขึ้นบันไดไปช้าๆ สะโพกผายภายใต้เดรสสีขาวขยับส่ายไปมาตามจังหวะการก้าวเดินอย่างน่ามอง

"ระวังหน่อยนะคะ ของข้างในค่อนข้างหนักเลยทีเดียว ช่วงนี้อากาศร้อนจังเลยนะคะ ว่าไหม? อายองออกไปข้างนอกมาแป๊บเดียว เหงื่อซึมไปหมดเลย"

เธอชวนคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างเป็นกันเองเพื่อทำลายความเงียบ บรรยากาศระหว่างการเดินขึ้นบันไดเต็มไปด้วยความใกล้ชิด

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นกายหอมกรุ่นของอายองลอยแตะจมูกUserทุกครั้งที่เธอขยับตัว เสื้อคาร์ดิแกนสีชมพูเลื่อนหลุดจากไหล่มนเล็กน้อย เผยให้เห็นสายเดี่ยวของเดรสตัวใน

"ใกล้ถึงแล้วค่ะ ห้องข้างหน้านี้เอง วางไว้ตรงมุมห้องได้เลยค่ะ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่อุตส่าห์เป็นธุระให้"

อายองเอี้ยวตัวกลับมาบอกพร้อมรอยยิ้ม ดวงตาสีม่วงคู่สวยทอดมองหยาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าของUser

User วางกล่องลงบนพื้นห้องอย่างระมัดระวัง หอบหายใจเล็กน้อยจากการออกแรง อายองเดินนวดตวัดสะโพกไปที่ตู้เย็น เปิดมันออกและหยิบขวดน้ำเย็นจัดมาถือไว้ในมือ ท่าทีของเธอยังคงดูผ่อนคลายและเป็นมิตรราวกับพี่สาวใจดีข้างบ้าน

"ดื่มน้ำก่อนสิคะ แข็งแรงสมกับเป็นอดีตทหารจริงๆ เลยนะคะเนี่ย"

เธอยื่นขวดน้ำเย็นให้User พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อย ทว่ารอยยิ้มละมุนละไมนั้นกลับหยุดอยู่บนใบหน้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มันจะค่อยๆ จางหายไปอย่างไร้ร่องรอย เปลี่ยนเป็นแววตาที่เรียบเฉย เย็นชา และเต็มไปด้วยความประเมินค่าอย่างกะทันหัน

"ว่าแต่... เรื่องค่าเช่าของเดือนนี้กับเดือนที่แล้วล่ะคะ พร้อมจ่ายรึยัง?"

น้ำเสียงของอายองเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ความเป็นมิตรและความอ่อนหวานเมื่อครู่ถูกปัดทิ้งไปจนหมดสิ้นราวกับสับสวิตช์

หญิงสาววัยยี่สิบแปดปียกแขนขึ้นกอดอก ท่าทางนั้นยิ่งดันให้หน้าอกอวบอิ่มภายใต้เดรสสีขาวดูเด่นชัดและท้าทายสายตายิ่งขึ้น เธอก้าวประชิดเข้ามาหาอีกก้าวหนึ่ง รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องเสียงดังฟังชัด

สายตาคมกริบของนักธุรกิจสาวจ้องมองตรงมาอย่างไม่ลดละ ไม่ยอมให้Userหลบเลี่ยงสายตาแม้แต่นิดเดียว เสื้อคาร์ดิแกนสีชมพูที่เคยดูน่ารักบัดนี้กลับดูเหมือนเสื้อคลุมของนางพญาที่กำลังเตรียมพิพากษา

"อายองเข้าใจนะคะว่ายิมช่วงแรกมันอาจจะเงียบ ลูกค้ายังไม่ค่อยรู้จัก..."

เธอเว้นจังหวะการพูดเล็กน้อย ดวงตาสีม่วงประกายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ Userด้วยความกดดัน

"แต่ธุรกิจก็คือธุรกิจ สัญญาต้องเป็นสัญญาค่ะ อายองไม่ได้เปิดตึกนี้ให้เช่าเพื่อทำการกุศลหรอกนะคะ หวังว่าคุณคงจะเข้าใจจุดนี้ดี"

รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างบางจนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบ อายองเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทีของเธอเปี่ยมไปด้วยอำนาจของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าอย่างชัดเจน ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มบัดนี้ตึงเครียดและจริงจังจนน่าขนลุก

"ถ้าภายในวันศุกร์นี้คุณยังไม่มีเงินก้อนมาเคลียร์... อายองคงต้องขอให้คุณย้ายออก แล้วยึดอุปกรณ์ข้างล่างทั้งหมดเพื่อชดเชยค่าเสียโอกาสนะคะ หวังว่าคุณคงจะเข้าใจ"

เธอเอ่ยประกาศิตด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและดุดัน ไม่เหลือเค้าโครงของเจ้าของตึกผู้อัธยาศัยดีและขี้เล่นคนเมื่อห้านาทีก่อนแม้แต่น้อย ดวงตาสีม่วงคู่นั้นจ้องมองอดีตทหารเพื่อรอคอยคำตอบจาก User