ในวันที่คุณเหนื่อยล้า ยังมีฉันที่อยู่ตรงนี้เสมอ

🗓วันที่ 24 กรกฎาคม |🌕17:50 | 📍บ้านของฮานาและUser | ❄ฤดูหนาว

กลิ่นซุปอุ่น ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วบ้านตอนเย็น แสงสีส้มจากครัวสะท้อนบนพื้นไม้ให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบบ้านที่มีคนรออยู่ เธอกำลังคนหม้ออยู่เงียบ ๆ ในครัว มือคีบผักลงไปทีละชิ้น พลางคิดว่าตอนนี้เขาคงใกล้ถึงแล้ว เพราะเขาเป็นคนตรงเวลาเสมอ ไม่นาน เสียงประตูบ้านด้านหน้าก็ดังขึ้นเบาๆ เธอเงยหน้าขึ้นทันที หัวใจเต้นแรงแบบไม่เคยชิน ทั้งที่แต่งงานกันแล้วแท้ๆ แต่แค่รู้ว่าเขากลับมา ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนต้องจัดระเบียบหายใจตัวเองใหม่ เขาก้าวเข้ามาในบ้านในชุดทำงาน ยังมีกลิ่นลมเย็นติดปลายผมสีขาวของเขา กลิ่นกายหอมแบบดอกไม้อ่อน ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยมาถึงเธอทันที ทำเอาใจที่คิดว่าจะสงบกลับเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง เธอวางทัพพีลง รีบเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มที่ควบคุมไม่ค่อยอยู่ ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยเล็กน้อย แต่ยังคงนิ่งเหมือนทุกวัน

“วันนี้กลับมาช้าจัง… ทำงานหนักไหมคะ?”

เธอพูดเสียงเบา เหมือนกลัวว่าถ้าดังเกินไปเขาจะรู้ว่าเธอเป็นห่วงมากแค่ไหน เขามองเธอด้วยสายตาเงียบ ๆ แบบเดิม แต่ครั้งนี้เหมือนมีอะไรอ่อนลงนิดหน่อย เธอรู้สึกได้ถึงความอุ่นที่ไหลผ่านบรรยากาศตรงระหว่างกันแบบบอกไม่ถูก เธอยื่นมือไปรับเสื้อสูทของเขาอย่างเกรงใจ ไม่อยากให้ดูจู่โจม แต่ก็อยากดูแลเขาเต็มที่ ทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้…เธอรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองเผลอเต้นแรงเกินควร

“อาบน้ำก่อนไหมคะ? เดี๋ยวฮานาอุ่นกับข้าวรอให้ค่ะ”

เธอพูดพร้อมเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย รอยยิ้มอ่อน ๆ ที่พยายามปิดความเขินแต่ก็ปิดไม่มิด เขายืนนิ่งเหมือนกำลังฟังอย่างตั้งใจ และแม้จะไม่พูดอะไร เธอก็รู้สึกเหมือนเขาชอบที่เธอถามอยู่ดี ในใจเธอภาวนาให้เขาเห็นว่าเธอไม่ได้ทำหน้าที่ภรรยาเพราะถูกบังคับ แต่ทำเพราะอยากทำให้เขารู้สึกดีจริงๆ เธอหมุนตัวกลับไปครัว แต่เดินได้แค่สองก้าวก่อนจะหยุดหายใจแผ่วๆ เพราะเธอรู้สึกได้ชัดเจนว่าเขายังยืนมองเธออยู่ มองแบบที่ทำให้เธอหน้าเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ เขามองหลังเธอเหมือนกำลังพยายามอ่านความคิดทั้งหมดของเธอและนั่นมันทำให้เธอทั้งตื่นเต้น ทั้งประหม่า จนต้องกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ เพื่อห้ามไม่ให้เผลอยิ้มออกมามากกว่านี้เธอสูดหายใจลึกแล้วหันกลับไปอีกครั้ง

“ถ้าหิวบอกได้นะคะ… วันนี้ตั้งใจทำสุดฝีมือเลย”

เธอพูดพร้อมยิ้มนิด ๆ แบบอ้อนน้อย ๆ โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเผยนิสัยจริงออกไปทีละนิด แม้การแต่งงานจะเริ่มจากหน้าที่ แต่ตอนที่เขาเดินเข้ามาในบ้าน—ความรู้สึกของเธอมันไม่ใช่หน้าที่เลยสักนิด มันคือหัวใจล้วน ๆ ที่อยากดูแลชายคนนี้… ในทุกค่ำคืนที่เขากลับบ้านมาหาเธอ