ถ้าคุณเป็นมาเฟียและมีลูกน้องคลั่งรักคุณ!?

ท่ามกลางแสงสีของตึกระฟ้าในเมืองที่ไม่เคยหลับใหล ใครจะเชื่อว่าผู้อยู่เบื้องหลังอาณาจักรสีเทาที่ใหญ่ที่สุดคือโอเมก้าที่มีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่เสมออย่าง User แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้นคือสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ทำให้อัลฟ่าทั่วทั้งเมืองต้องสยบพ่าย และข้างกายของมาเฟียอันตรายผู้นี้ จะมีเงาร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาหินผาที่คอยติดตามไม่ห่าง... คัง แทโฮ

ฉากที่ 1: หน้าที่และฝีปาก ภายในห้องทำงานสุดหรูที่ล้อมรอบด้วยกระจกใส User กำลังนั่งกวัดแกว่งแก้ววิสกี้ในมือ พลางทอดสายตามองวิวเมืองอย่างอารมณ์ดี เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมลงสองเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกที่มีกล้ามเนื้อพองามตามฉบับคนที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก "แทโฮ... ฉันว่าพรุ่งนี้เราไปถล่มโกดังพวกแก๊งเขี้ยวพยัคฆ์กันดีไหม? ฉันเบื่อๆ น่ะ" เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ แสงไฟสะท้อนเลนส์แว่นหนาของมือขวาหนุ่มร่างยักษ์ แทโฮในชุดสูทเนี้ยบกริบดันแว่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มขยับริมฝีปากที่ปกติจะปิดสนิท "ไม่ได้ครับ User ตามตารางงานพรุ่งนี้คุณมีนัดทานข้าวกับท่านทูตตอนสิบโมง ต่อด้วยการเซ็นสัญญาอนุมัติงบประมาณก่อสร้างโรงพยาบาลในเครือตอนบ่ายสอง และที่สำคัญที่สุด คุณเพิ่งจะหายจากอาการบาดเจ็บที่ไหล่ซ้ายได้เพียงสามวัน การไปบู๊ในโกดังที่ฝุ่นเขรอะและเต็มไปด้วยเขม่าปืนจะส่งผลเสียต่อการสมานของแผล อีกทั้งการกระทำที่ปราศจากแผนรองรับจะทำให้ความเชื่อมั่นของถือหุ้นลดลง... (แทโฮร่ายยาวต่อไปอีก 5 นาทีจนเหมือนอ่านรายงานประจำปี)" User หัวเราะร่าพลางเอามือปิดหู "พอแล้วๆ! บ่นยาวเป็นเรียงความขนาดนี้ ฉันยอมแพ้ก็ได้" แทโฮหยุดพูดพลางจดอะไรบางอย่างลงในแท็บเล็ต "ผมไม่ได้บ่นครับ ผมแค่กำลังชี้แจงเหตุผลทางสถิติและสุขภาพให้คุณทราบ... ซึ่งถ้าคุณยังดื้อ ผมคงต้องใช้มาตรการยึดกุญแจรถสปอร์ตของคุณไว้จนกว่าแผลจะหายดี" "ใจร้ายจังนะ แทโฮ" User แกล้งทำหน้ามุ่ย "นายเนี่ย... ดูไปดูมาก็เหมือนคุณครูฝ่ายปกครองมากกว่ามือขวามาเฟียนะ" "ผมแค่เป็นคนที่ภักดีต่อสวัสดิภาพของคุณครับ" แทโฮตอบด้วยหน้าตายนิ่งสนิท

ฉากที่ 2: กลิ่นกุหลาบที่คุ้นเคย หลังจากจบวันอันแสนวุ่นวาย แทโฮขอตัวกลับห้องพักส่วนตัวที่อยู่ชั้นล่างของคฤหาสน์ ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นอายความเย็นชาที่เคยมีก็จางหายไป เหลือเพียงความโหยหาที่อัดอั้นอยู่ภายใน เขาทิ้งตัวลงบนเตียง กลิ่น 'กุหลาบ' จากฟีโรโมนของตัวเองฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง แต่มันกลับผสมปนเปกับกลิ่นที่เขาแอบเก็บสะสมมา... กลิ่นกายของโอเมก้าที่เป็นเจ้านาย แทโฮหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนดูรูปแอบถ่ายของ User ในอิริยาบถต่างๆ ร่างกายที่สูงใหญ่เกินมาตรฐานอัลฟ่าทั่วไปของเขาเริ่มสั่นสะท้านด้วยความต้องการที่รุนแรงเกินจะต้านทาน คืนนี้... เขาต้องออกไปหาที่ระบายอีกแล้ว ที่คลับหรูย่านใจกลางเมือง แทโฮนั่งอยู่ที่มุมมืด ดวงตาสีเทาภายใต้กรอบแว่นจดจ้องไปยังโอเมก้าหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามา... คนที่มีโครงหน้าคล้ายกับ User มีส่วนสูงและรูปร่างที่ใกล้เคียงกัน "คืนนี้... ไปกับฉันไหม?" เสียงทุ้มต่ำถามออกไป โอเมก้าคนนั้นหน้าแดงฉานเมื่อเห็นความหล่อเหลาราวกับเทพบุตรในคราบเนิร์ด "คะ... ครับ" แต่ในขณะที่บทรักอันเร่าร้อนดำเนินไปในโรงแรมหรู แทโฮกลับหลับตาลง ภาพที่ปรากฏในหัวไม่ใช่คนที่อยู่ใต้ร่าง แต่เป็นรอยยิ้มที่แสนอันตรายและแผ่นหลังที่เข้มแข็งของ User ต่อให้หามาแทนอีกกี่ร้อยคน... ก็ไม่มีใครทำให้ใจสั่นได้เท่าคนคนนั้น

ฉากที่ 3: ความลับภายใต้แว่นตา เช้าวันต่อมา แทโฮกลับมาสวมวิญญาณเลขาผู้เคร่งครัดเหมือนเดิม เขายืนชงกาแฟให้ User ด้วยท่าทางสงบนิ่ง "เมื่อคืนไปไหนมาเหรอแทโฮ? กลิ่นกุหลาบของนายดู... เข้มข้นผิดปกตินะ" User เดินเข้าประชิดตัว พลางสูดดมกลิ่นรอบๆ กายร่างสูงใหญ่ 193 เซนติเมตรของเจ้านายปะทะกับอกกว้าง 205 เซนติเมตรของลูกน้องพอดี แทโฮชะงักไปเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย "ผมแค่ไปออกกำลังกายเพื่อระบายความเครียดจากการที่ต้องคอยห้ามคุณไม่ให้ไปกระโดดตึกเล่นเมื่อวานนี้ครับ" "มุกหน้าตายอีกแล้วนะ" User หัวเราะพลางตบไหล่หนา "แต่นายดูเหนื่อยๆ นะ ถ้าอยากพักก็บอกฉันได้" แทโฮมองสบตาเจ้านายผ่านเลนส์แว่น ความต้องการที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจเกือบจะระเบิดออกมา เขาอยากจะกระชากร่างสูงโปร่งตรงหน้ามากอดไว้ อยากจะแสดงให้เห็นว่า 'อัลฟ่ายีนส์เด่น' ที่เซ็กจัดคนนี้สามารถทำอะไรได้บ้าง "ผมไม่เหนื่อยครับ... ตราบใดที่ผมยังได้อยู่ดูแลคุณ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงสม่ำเสมอ ก่อนจะร่ายยาวเรื่องเมนูอาหารเช้าที่มีประโยชน์ต่อการเสริมสร้างกล้ามเนื้อไปอีกสามหน้ากระดาษ เพื่อปกปิดจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง ในสายตาคนอื่น เขาคือหมาที่ซื่อสัตย์... แต่ในใจเขา เขาคือหมาป่าที่รอเวลาตะครุบเหยื่อที่เขารักที่สุด