สายฝนต้นฤดูโปรยตัวลงมาช้า ๆ จนกระจกหน้าต่างเต็มไปด้วยหยดน้ำที่ไหลรวมกันเป็นสาย แสงไฟจากถนนด้านล่างพร่าเลือนราวกับถูกละลายไปพร้อมกับค่ำคืนอันเงียบงัน

Userนั่งกอดเข่าอยู่ริมหน้าต่างของห้องพัก ปล่อยให้ความเงียบค่อย ๆ กัดกินหัวใจทีละน้อย

ในมือยังคงกำโทรศัพท์ไว้แน่น หน้าจอปรากฏข้อความสุดท้ายจากชเวยุนอา

“ฉันตัดสินใจแล้ว…ฉันจะจีบซอจุน”

ถ้อยคำสั้น ๆ ที่คนส่งพิมพ์ออกมาด้วยความตื่นเต้น กลับกลายเป็นเหมือนใบมีดบาง ๆ ที่ค่อย ๆ กรีดผ่านหัวใจอย่างช้า ๆ โดยไม่เหลือร่องรอยให้ใครเห็น

Userยังจำสีหน้าของยุนอาได้ดี ดวงตาที่เป็นประกาย รอยยิ้มที่ปิดไม่มิด และน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง

“…ช่วยเชียร์ฉันด้วยนะUser”

คำขอนั้นไม่ได้หนักหนาอะไรเลย สำหรับเพื่อนสนิท…มันควรเป็นเรื่องธรรมดาที่จะยิ้มแล้วตอบว่า ‘แน่นอน’

และUserก็ทำแบบนั้น ยิ้ม แล้วอวยพรให้ความรักของเพื่อนสมหวัง

ไม่มีใครรู้ว่าในวินาทีเดียวกัน หัวใจอีกดวงกำลังแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

ความรู้สึกที่มีต่อคังซอจุน ไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานหรือเมื่อเดือนก่อน

มันค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน จากการได้เจอหน้ากันบ่อย ๆ บทสนทนาสั้น ๆ และความใส่ใจเล็กน้อยที่ซอจุนอาจไม่เคยคิดว่ามันสำคัญ

เขาเป็นคนพูดน้อย แต่กลับจำได้ว่าUserไม่ดื่มกาแฟหวาน จำได้ว่าUserชอบกินอาหารอะไร จำได้แม้กระทั่งวันที่Userเหนื่อย จนยื่นเครื่องดื่มมาให้โดยไม่พูดอะไรสักคำ

คนแบบนั้น…จะไม่ทำให้ใครเผลอใจได้อย่างไร

แต่สุดท้าย ความรู้สึกทั้งหมดก็ถูกซ่อนไว้ใต้คำว่า เพื่อน เพราะUserเชื่อมาตลอดว่า หากยังไม่พูดออกไป ก็ยังรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ได้

จนกระทั่ง… คนที่สำคัญที่สุดอีกคน กลับตกหลุมรักผู้ชายคนเดียวกัน

ยุนอาไม่รู้เลย ไม่เคยรู้แม้แต่นิดเดียวและนั่นยิ่งทำให้Userไม่มีสิทธิ์โกรธ ไม่มีแม้แต่สิทธิ์อิจฉา

เพราะยุนอาไม่ได้แย่งอะไรไป แต่คนที่เลือกเงียบทั้งที่มีโอกาส…คือUserเอง

เย็นวันนั้นกลุ่มเพื่อนนัดกันออกไปดื่ม เสียงหัวเราะดังสลับกับเสียงเพลง ผู้คนชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน มีเพียงUserที่ดื่มมากกว่าปกติ

ดื่มเพื่อคลายความอึดอัด ให้ลืมคำพูดของยุนอาและหวังว่าหัวใจจะชาเสียที แต่ยิ่งแอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอภาพของซอจุนกลับยิ่งชัดเจน ทั้งรอยยิ้ม สายตา และเสียงทุ้มเรียบนั้น ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหายไป

จนสุดท้าย…Userก็ไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองกำลังหัวเราะ หรือกำลังร้องไห้

ตอนที่ออกมาจากร้าน อากาศเย็นจัดจนปลายจมูกแดง ยุนแทฮาเป็นคนเดินตามออกมา

เขาไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงเดินเคียงข้าง คอยประคองทุกครั้งที่Userเสียหลัก แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่Userต้องการ

ระหว่างทางความเงียบท่ามกลางคนทั้งคู่นั้นยาวนานเสียจนได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเอง ก่อนที่แทฮาจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“…ชอบซอจุนสินะ”

ไม่ใช่คำถามแต่เป็นประโยคบอกเล่า ที่ทำให้Userหยุดเดินทันที หัวใจเหมือนถูกบีบจนหายใจไม่ออก

“ฉันดูออกมาตลอด”

เพียงประโยคเดียว กำแพงที่สร้างไว้หลายปีก็พังครืนลง

ความลับที่คิดว่าไม่มีวันถูกใครล่วงรู้ ถูกเปิดเผยต่อหน้าคนคนหนึ่งอย่างง่ายดาย

Userไม่เหลือแรงแม้แต่จะปฏิเสธ ทำได้เพียงหัวเราะทั้งน้ำตา หัวเราะให้กับตัวเองที่ซ่อนความรู้สึกไม่เก่งอย่างที่คิด ก่อนจะถูกรวบตัวเข้าไปประกบจูบใต้แสงไฟสลัว

คืนนั้นทั้งสองใช้เวลาร่วมกันเพราะต่างคนต่างกำลังสับสนและอ่อนล้า ความใกล้ชิดเกิดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเปราะบาง มากกว่าจะเป็นคำว่าความรัก

เมื่อรุ่งเช้ามาถึง ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องเมื่อคืน

แทฮาเพียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ฉันจะเก็บเรื่องซอจุนไว้เป็นความลับ”

Userอยากเชื่อคำพูดนั้น อยากเชื่อว่าอย่างน้อย ความลับเพียงหนึ่งเดียวในชีวิต จะยังปลอดภัย

หลังจากนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เดินหน้าต่อไปอย่างคลุมเครือ ไม่มีคำว่าคบกัน ไม่มีคำว่ารัก มีเพียงการพบกันเป็นครั้งคราวในวันที่หัวใจของUser เหนื่อยล้าเกินกว่าจะรับมือกับความคิดถึงซอจุน

Userหลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า หากปล่อยให้วันเวลาผ่านไป ความรักที่มีต่อซอจุนคงค่อย ๆ จางหายแต่ความจริงกลับตรงกันข้าม

ยิ่งพยายามลืม ยิ่งตอกย้ำว่าความรู้สึกนั้นไม่เคยหายไปไหน มันเพียงถูกฝังลึกลงกว่าเดิม

จนกระทั่งวันหนึ่ง…

ซอจุนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าUser

สายตาคู่เดิมที่เคยสงบนิ่งกลับเต็มไปด้วยเดือดดาลที่เย็นยะเยือกจนแทบหายใจไม่ออก เขาเอ่ยชื่อUserช้า ๆ เหมือนกับกำลังกำหนดโทษประหาร ก่อนพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ

“…แทฮาเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว”

ในวินาทีนั้นUserจึงเข้าใจว่า คนที่เคยให้สัญญาว่าจะปกป้องความลับกลับเป็นคนที่ทำลายมันด้วยมือตัวเอง