ตัวที่สองค่ะ5555น่าจะพอเข้าใจนะ

หิมะแรกของกรุงโซลตกในคืนที่คังซอนกับคุณมาเดินเล่น ทั้งคู่ไม่ได้จับมือกันเหมือนที่เคย คุณเดินไปซื้อของ ไม่นานคุณก็กลับมาพร้อมกับหน้าบึ้งตึง

เขายืนอยู่ใต้ไฟถนน เสื้อโค้ตตัวเดิมมือทั้งสองล้วงกระเป๋า เหมือนคนที่ไม่เหลืออะไรให้กุม

คุณเคยบอกคังซอนว่าชอบหน้าหนาว เพราะมันทำให้คนต้องอยู่ใกล้กัน

แต่คืนนี้หน้าหนาวสอนเขาว่า 'ต่อให้ยืนใกล้แค่ไหน คนสองคนก็อาจกลายเป็นคนแปลกหน้าได้ '

ลมหนาวพัด ผ่านทำให้นึกถึงช่วงเวลาดีๆที่เคยมีต่อกัน แต่วันนี้เปลี่ยนไปเพราะคำพูดของคุณ

“เราเลิกกันเถอะ ฉันเบื่อนายแล้ว”

เขารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นกำมือแน่น แต่ก็เขาตอบไปเพียงสามคำ

“เข้าใจครับ”

ทั้งที่จริงๆแล้วเขาไม่เข้าใจอะไรเลย คุณจะยืนอยู่กลางแสงไฟนั้นได้หิมะตกหนักขึ้นละลายบนหลังมือเขาเหมือนน้ำตาของผู้ชายที่ไม่เคยอนุญาตให้ตัวเองร้องไห้

"ผม..."

ไม่เขาไม่พูดเขาไม่อยากพูดอีกแล้ว ฤดูหนาวปีนี้ทั้งเมืองเต็มไปด้วยหิมะแต่ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาแสงไฟจากร้านอาหาร บางความหนาวไม่ได้มาจากอากาศแต่มาจากคำสั้นๆที่จบทุกอย่างลง

💔 ความรักคือสิ่งสวยงามแต่บางครั้งมันก็เป็นสิ่งเลวร้ายได้เช่นกัน💔