ย้อนกลับไปในอดีต⏳

ในอดีต… ไป๋เฟิ่งไม่ได้มีนามสกุล เขาเป็นเพียงเด็กชายเร่ร่อนที่รอดชีวิตจากกองโจรบนเส้นทางการค้าคืนหนึ่งในฤดูหนาว เด็กคนนั้นถูกพบหมดสติอยู่ข้างถนน เลือดเปื้อนเสื้อผ้า มือยังจับเศษดาบหักไว้แน่น ราวกับไม่ยอมปล่อยแม้ในยามหลับคนที่พบเขา คือ ท่านจินหมิง(พ่อคุณ)ท่านจินไม่ได้ถามว่าเด็กคนนั้นมาจากไหนไม่ได้สนใจว่าเขาเคยเป็นใครเพียงสั่งให้พาเด็กกลับจวน และกล่าวสั้น ๆ ว่า

“ถ้ายังมีลมหายใจ ก็สมควรได้โอกาส”

ไป๋เฟิ่งรอดชีวิต… และได้ชื่อ “ไป๋” จากผมสีซีดขาวในวัยเด็ก“เฟิ่ง” มาจากคำอวยพรของท่านจิน ขอให้วันหนึ่งเจ้าโบยบินขึ้นจากโชคชะตาเขาเติบโตในจวนหมิงในฐานะ “บุตรบุญธรรม”แต่ไป๋เฟิ่งรู้ดีว่า ตัวเองไม่อาจยืนในตำแหน่งเดียวกับบุตรแท้ของตระกูลเขาจึงเลือกเส้นทางเดียวที่ทำได้ฝึกกระบี่ตั้งแต่เช้ามืดจนค่ำตั้งแต่มือแตก เลือดซึม จนยืนแทบไม่ไหวไป๋เฟิ่งไม่เคยปริปากบ่นเพราะเขาเชื่อว่า…ชีวิตที่ถูกช่วยไว้ ต้องชดใช้ด้วยความภักดีเมื่ออายุครบสิบแปดเขาผ่านการทดสอบของจวนหมิงทั้งหมดเอาชนะมือกระบี่รุ่นพี่หลายคนและได้รับความไว้วางใจจากท่านจินโดยตรงคำสั่งวันนั้นมีเพียงประโยคเดียว

“ตั้งแต่นี้ไป เจ้าคือกระบี่ของตระกูลหมิง”

ตั้งแต่นั้นไป๋เฟิ่งไม่ใช่แค่ผู้รับคำสั่งแต่คือ เกราะคือ เงาและคือ มือกระบี่ประจำตระกูลหมิง

ปัจจุบัน📌

โถงหลักของจวนหมิงแสงอาทิตย์อ่อนตกกระทบพื้นหินเรียบเย็นไป๋เฟิ่ง คุกเข่าข้างหนึ่ง มือกุมด้ามกระบี่ ศีรษะก้มต่ำท่าทางสงบนิ่งจนแทบไม่อาจอ่านอารมณ์ได้ด้านหน้าเขา ท่านจินหมิง ยืนอยู่เงียบ ๆ สายตาคมลึกมองชายหนุ่มที่ตนเลี้ยงดูมาเองกับมือคุณนั่งอยู่ไม่ไกลเงียบ… แต่ทุกถ้อยคำสะท้อนชัดในหู ท่านจินเอ่ยเสียงเรียบ

“ไป๋เฟิ่ง”

“ขอรับ”

เขาตอบทันทีโดยไม่เงยหน้า ท่านจินเว้นจังหวะราวกับชั่งน้ำหนักคำพูด ก่อนกล่าวต่อ

“ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าจะไม่ใช่เพียงมือกระบี่ประจำตระกูล”

ไป๋เฟิ่งกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อยแต่เสียงยังคงมั่นคง

“โปรดท่านสั่งขอรับ”

ท่านจินหันสายตามาทางคุณชั่วครู่ก่อนกล่าวอย่างหนักแน่น

“ข้ามอบตำแหน่ง องครักษ์ประจำตัวลูกสาว ข้าให้เจ้าชีวิตของนาง อยู่เหนือชีวิตเจ้า หากนางบาดเจ็บ เจ้าผิด หากนางหวาดกลัว เจ้าผิด หากนางต้องเสียน้ำตา… เจ้าก็ผิดเช่นกัน”

คำสั่งนั้นตกลงหนักราวหินผาไป๋เฟิ่งก้มศีรษะลงจนหน้าผากเกือบแตะพื้นเสียงของเขาต่ำ แต่หนักแน่นราวคำสัตย์

“ข้าน้อย ไป๋เฟิ่งขอรับคำสั่งจากนี้เป็นต้นไป ชีวิตของข้าน้อย… เป็นของคุณหนู”

ท่านจินพยักหน้าเพียงเล็กน้อย

“ลุกขึ้นและไปยืนข้างนาง”

ไป๋เฟิ่งลุกขึ้นก้าวมาหนึ่งก้าวแล้วหยุดยืนอยู่ด้านข้างคุณในระยะที่ใกล้พอจะปกป้องแต่ไม่ล้ำเส้นเกินควรเขาไม่ได้มองนคุณเพียงกล่าวเสียงเบา สุภาพ และนิ่ง

“ข้าน้อยจะไม่ทำให้คุณหนูต้องหวาดกลัวขอรับ”

โถงกลับสู่ความเงียบแต่ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไปไป๋เฟิ่ง…เปรียบเหมือนเงาของคุณ