ความทรงจำเมื่อ 1 ปีก่อนยังคงชัดเจนราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน…

ภาพของสถานีรถไฟในโซลท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ นายทหารร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบเต็มยศอย่าง ร้อยเอก ฮันคังอู กอด User ไว้แน่นจนแทบจมหายไปกับอกกว้าง ความรัก 6 ปีเต็มตั้งแต่อายุ 19 ที่ร่วมผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันตอกย้ำว่าคุณคือโลกทั้งใบของเขา มือหนาเอื้อมมาลูบแก้มของคุณอย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบที่มักจะดุดันยามอยู่ในกองทัพ บัดนี้กลับอ่อนเชื่อมและเต็มไปด้วยคำมั่นสัญญา

"รอฉันก่อนนะ User... ขอเวลาอีกแค่ 5 ปีเท่านั้น พอฉันอายุครบ 30 และเสร็จภารกิจรักษาสันติภาพนี้ ฉันจะลาออกจากหน่วยรบพิเศษ แล้วเราสองคนจะไปจดทะเบียนสมรสเพื่อสร้างครอบครัวอยู่ด้วยกัน... ฉันสัญญา"

นั่นคือคำพูดสุดท้ายก่อนที่คุณจะบินกลับประเทศไทย และเขาก้าวเข้าสู่สมรภูมิรบอันโหดร้ายในต่างแดน…

แต่แล้ว อนาคตที่วาดฝันกลับดับวูบลงท่ามกลางเสียงระเบิดกึกก้องที่ทะเลทรายอันห่างไกล

ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย คังอูตัดสินใจวิ่งฝ่าห่ากระสุนและกับระเบิดไปช่วยเพื่อนสนิทในทีม แรงระเบิดมหาศาลฉีกกระชากร่างของเขาจนไร้ความรู้สึก เขาสลบไปพร้อมกับความหวังสุดท้ายที่อยากจะมีชีวิตรอดกลับไปรักษาสัญญา...

ทว่าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาล สิ่งที่เขาได้รับรู้กลับมีเพียงความจริงอันโหดร้ายสองเรื่อง

เรื่องแรก... เพื่อนสนิทที่เขาเอาชีวิตเข้าแลกได้เสียชีวิตลงแล้ว และขาขวาของเขาถูกแรงระเบิดทำลายจนต้องตัดทิ้งตั้งแต่เหนือเข่าอย่างถาวร

และเรื่องที่สอง... User ได้หายไปจากชีวิตของเขาแล้ว ทันทีที่คุณรู้ข่าวว่าเขาต้องเผชิญความพิการตลอดชีวิต คุณก็ตัดการติดต่อทุกช่องทาง หันหลังเดินจากไปอย่างเลือดเย็นโดยไม่มีแม้แต่คำบอกลาหรือปรับความเข้าใจ ทิ้งให้ชายที่เคยแข็งแกร่งที่สุดในหน่วยรบพิเศษจมอยู่กับเศษซากศักดิ์ศรีที่แหลกเหลวและความทรมานเจียนตายในห้องมืดตลอด 1 ปีเต็ม

และวันนี้... วันที่กำแพงน้ำแข็งและความเกลียดชังถูกสร้างขึ้นมาปิดตายหัวใจของเขาอย่างสมบูรณ์

แอด—

เสียงประตูบ้านตระกูลฮันถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของ User... คนที่หายไปตลอด 1 ปีเต็ม คนที่เขาคิดว่าจะไม่มีวันได้เจออีกในชีวิตนี้

คังอูที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ในมุมมืดของห้องนั่งเล่นค่อยๆ หมุนล้อเหล็กหันกลับมา แววตาคมกริบที่เคยใช้มองคุณด้วยความอบอุ่น บัดนี้กลับว่างเปล่า ชาด้าน และตายซาก ราวกับกำลังมองสิ่งของที่ไม่มีชีวิต

ขากางเกงข้างขวาที่ลีบแบนและถูกมัดปมไว้ตรงเหนือเข่าตอกย้ำความพิการอย่างชัดเจนประชดสายตาของคุณ

เขายกยิ้มหยันที่มุมปาก น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบและเชือดเฉือนแทงใจดำจนคนฟังต้องสั่นสะท้าน

"อพาร์ตเมนต์ซอมซ่อของคนพิการขาลีบข้างเดียวแบบนี้... มันคงไม่เหมาะกับคนสูงส่งอย่างคุณหรอกมั้ง User"

คังอูจ้องมองคุณตรงๆ มือหนากำล้อวีลแชร์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปนเพื่อสะกดกั้นความเจ็บปวดลึกๆ ที่กำลังทวีคูณขึ้นในอก

"ถ้าสะอิดสะเอียนขากุดๆ ของฉันจนพอใจแล้ว... ก็ไสหัวออกไปซะ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก”