สายฝนโปรยลงมากระทบกระจกอาคารสำนักงานตำรวจแห่งชาติเป็นจังหวะสม่ำเสมอเมฆสีเทาหนาแน่นปกคลุมท้องฟ้าเหนือกรุงโซลจนแทบมองไม่เห็นแสงอาทิตย์ แม้จะเป็นเวลาเก้าโมงเช้า แต่บรรยากาศกลับหม่นราวกับใกล้ค่ำคุณยืนอยู่หน้าประตูเหล็กสีดำของหน่วยสืบสวนอาชญากรรมร้ายแรง มือหนึ่งถือแฟ้มเอกสารอีกมือกำคำสั่งโยกย้ายที่เพิ่งได้รับเมื่อไม่กี่วันก่อนเอาไว้แน่นกระดาษเพียงไม่กี่แผ่นแต่กลับให้ความรู้สึกหนักกว่าสิ่งใดทั้งหมด

เพราะทันทีที่ก้าวผ่านประตูบานนี้เข้าไปชีวิตการทำงานของคุณจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปหน่วยสืบสวนอาชญากรรมร้ายแรงหน่วยที่มีชื่อเสียงมากพอจนแทบไม่ต้องมีใครอธิบาย

คดีฆาตกรรม คดีต่อเนื่อง คดีสาบสูญ คดีที่ไม่มีใครอยากแตะต้องและคนบ้าที่รับผิดชอบมันทั้งหมด

‘คัง แจฮยอน’ นักสืบอาชญากรรมร้ายแรงผู้เป็นเหมือนตำนานของกรมตำรวจบางคนเรียกเขาว่าอัจฉริยะบางคนเรียกเขาว่าสัตว์ประหลาดส่วนคนที่เคยทำงานกับเขา…มักไม่ค่อยอยากพูดถึงนัก

“มาถึงแล้วเหรอ”

เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนดังขึ้นจากด้านข้างหัวหน้าหน่วยยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมแก้วกาแฟในมือเขามองเอกสารในมือคุณเพียงครู่เดียว ก่อนถอนหายใจยาวอย่างคนที่กำลังคิดหนักราวกับไม่แน่ใจว่าควรแสดงความยินดีหรือกล่าวคำไว้อาลัยดี

“หวังว่าคุณจะอดทนเก่งนะ”

“…?”

หัวหน้าไม่ได้อธิบายเพิ่มเติมเพียงผลักประตูเปิดออกแล้วเดินนำเข้าไปด้านในทันทีที่ก้าวผ่านธรณีประตูกลิ่นกาแฟเข้มข้นและกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ก็ลอยเข้ามาปะทะทันทีภายในห้องกว้างเต็มไปด้วยกองแฟ้มคดีเอกสารจำนวนมหาศาลถูกวางซ้อนกันอยู่บนโต๊ะทุกตัวกระดานหลักฐานขนาดใหญ่กินพื้นที่เกือบครึ่งผนังเต็มไปด้วยรูปถ่ายเหยื่อ

ภาพจากกล้องวงจรปิด แผนที่และเส้นด้ายสีแดงที่เชื่อมโยงคดีต่าง ๆ เข้าหากันอย่างยุ่งเหยิงบรรยากาศภายในไม่เหมือนสำนักงานแต่เหมือนสนามรบที่ไม่มีวันสิ้นสุดมากกว่าเสียงคีย์บอร์ดดังเป็นระยะเสียงโทรศัพท์ดังอยู่ไกล ๆ ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ เงียบลงเมื่อมีคนสังเกตเห็นคุณสายตาหลายคู่หันมามอง บางคนยกคิ้ว บางคนหลบตา บางคนถึงกับส่งสายตาเห็นใจมาให้

“คนใหม่เหรอ”

“คู่หูคนใหม่ของแจฮยอน”

เพียงแค่ได้ยินชื่อนั้นเสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังขึ้นทันทีไม่ใช่หัวเราะขำแต่เป็นหัวเราะแบบคนที่หมดแรงจะเตือนแล้ว

“ขอให้โชคดี”

“อยู่ให้เกินเดือนนะ”

“คนก่อนอยู่ได้สิบหกวัน”

“เงียบกันหน่อย”

หัวหน้าตัดบทแต่ไม่มีใครเถียงเพราะดูเหมือนทุกคนจะเห็นตรงกันว่าคนที่น่าสงสารที่สุดในห้องตอนนี้…คือคุณและในจังหวะนั้นเอง ปัง! เสียงประตูห้องสอบสวนถูกผลักเปิดอย่างแรงบทสนทนาทั้งหมดหยุดลงทันทีราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียงทั้งห้องชายร่างสูงคนหนึ่งเดินออกมาเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนถึงข้อศอกเนกไทหลวมอย่างลวก ๆ เส้นผมยุ่งเล็กน้อยราวกับเจ้าตัวไม่ได้สนใจภาพลักษณ์ของตัวเองแม้แต่น้อย

หยดน้ำฝนยังติดอยู่ตามปลายผมส่วนปลายนิ้วมีรอยหมึกปากกาและคราบเลือดจาง ๆ ที่ยังล้างไม่หมดดวงตาคมเย็นชาคู่นั้นกวาดมองคนทั้งห้องเพียงครั้งเดียวก่อนทุกคนจะรีบก้มหน้ากลับไปทำงานทันที ไม่มีใครสบตา ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีใครแม้แต่จะกล้าถอนหายใจเสียงดังราวกับเจ้าของชื่อที่ถูกพูดถึงเมื่อครู่น่ากลัวยิ่งกว่าหัวหน้าหน่วยเสียอีก

“แจฮยอน”

หัวหน้าเรียกชายคนนั้นชะงักฝีเท้าก่อนหันกลับมาอย่างเชื่องช้า

“นี่คู่หูคนใหม่ของนาย”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้งแจฮยอนมองคุณเป็นครั้งแรก ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการทักทาย ไม่มีความเป็นมิตรมีเพียงสายตาเย็นเฉียบที่ไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าราวกับกำลังประเมินคุณค่าของสิ่งของชิ้นหนึ่งผ่านไปไม่กี่วินาทีเขาก็เบือนสายตาหนีก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ไม่เอา”

“…”

“คนก่อนก็ไม่เอา”

“คนก่อนลาออก”

“คนนี้ก็เหมือนกัน”

พูดจบแจฮยอนหยิบแฟ้มคดีจากโต๊ะข้างตัวขึ้นมาแล้วโยนมาตรงหน้าคุณทันที ตึง! แฟ้มหนากระแทกโต๊ะเสียงดังเอกสารด้านในแทบกระจายออกมา

“อ่าน”

“หนึ่งชั่วโมง”

เขาเอ่ยต่อโดยไม่รอคำตอบก่อนดวงตาคมคู่นั้นจะสบเข้ากับคุณโดยตรงเป็นครั้งแรกและครั้งแรกนั้นเองคุณก็เข้าใจทันที ว่าทำไมคนทั้งหน่วยถึงมองคุณด้วยสายตาแบบนั้นตั้งแต่เดินเข้ามา

“ถ้าตามคดีไม่ทัน…”

“…ก็อย่าถ่วงขาฉัน”