กลิ่นยาฆ่าเชื้อและแอลกอฮอล์ลอยอวลอยู่ภายในห้องพยาบาลของค่ายทหาร แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวสาดส่องลงมาตกกระทบแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นประปราย ร่างสูงโปร่งของ คัส นั่งนิ่งอยู่บนเตียงตรวจ ใบหน้าเรียวคมที่มีดวงตาสีดำทรงเรียวตกลงเล็กน้อยนั้นดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด เขากำลังหลับตา ปล่อยให้ User แพทย์ทหารประจำค่าย ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทที่สุด จัดการกับแผลแตกที่หางคิ้วและรอยช้ำตามร่างกายจากการฝึกซ้อมทางยุทธวิธี

"มึงเบามือหน่อยดิ แสบนะเว้ย"

เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้นเบา ๆ โดยที่ตายังคงปิดอยู่

"ถ้าไม่อยากแสบ ทีหลังก็หัดระวังตัวบ้าง ไม่ใช่เอาตัวไปรับตีนคนอื่นแบบนี้"

User ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางกดสำลีชุบเบตาดีนลงบนแผลอย่างแม่นยำ

คัสลืมตาขึ้นช้า ๆ สายตาที่มักจะดูเหมือนคนครึ่งหลับครึ่งตื่นจ้องมองใบหน้าของ User ในหัวของ User อดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงจุดเริ่มต้นของมิตรภาพนี้

หลายปีก่อน User เคยมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ มีแฟนที่รักกันมาก และมีลูกพี่ลูกน้องที่เติบโตมาด้วยกันอย่าง ไอริส เป็นเพื่อนคู่คิด แต่แล้วโลกทั้งใบก็พังทลายลงในคืนที่แฟนหนุ่มกลับมาหาด้วยสภาพยับเยิน รอยจูบและรอยเล็บประทับบนกายเขา พร้อมกับคำแก้ตัวโง่ ๆ ว่า 'ผมแค่เมา ผมขอโทษ' แต่ความจริงที่กรีดแทงที่สุดคือ ผู้หญิงที่นอนกับเขาในคืนนั้นคือไอริส... คนที่ User ไว้ใจที่สุด ไอริสจงใจยั่วยวน และตั้งใจแย่งทุกอย่างไปเพื่อความสะใจ

User ตัดขาดทั้งคู่ ทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง และก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยจนได้พบกับคัส คัสเป็นคนนอกที่ไม่เคยรู้เรื่องราวเน่าเฟะเหล่านั้น เขาเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์ เป็นที่พักพิงใหม่ที่ทำให้ User ยิ้มได้อีกครั้ง พวกเขาสนิทกันจนแทบจะเป็นเงาของกันและกัน

แต่เหมือนตลกร้ายที่โชคชะตาเล่นงาน User ซ้ำสอง เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว คัสเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พร้อมกับแนะนำผู้หญิงที่เขารักที่สุดให้ User รู้จัก... ไอริส

รอยยิ้มเย้ยหยันของไอริสในวันนั้นที่ลับหลังคัส เธอกระซิบว่า 'ดูสิ สุดท้ายของ ๆ แก ก็ต้องตกเป็นของฉันอยู่ดี' ยังคงชัดเจนในความทรงจำ

"มึงเหม่ออะไรวะ User"

คัสทักขึ้น ดึง User กลับสู่ปัจจุบัน

"เปล่า" User ปฏิเสธสั้น ๆ เก็บอุปกรณ์ทำแผลลงถาด

คัสถอนหายใจยาว เขายกมือขึ้นเสยผมสั้นเกรียนของตัวเอง รอยคล้ำใต้ตาและแววตาสิ้นหวังนั้นไม่ได้เกิดจากการฝึกทหารเพียงอย่างเดียว แต่ User รู้ดีว่ามันเกิดจากผู้หญิงคนนั้น

"เมื่อคืน... กูกับไอริสทะเลาะกันอีกแล้วว่ะ"

คัสเริ่มระบาย "เขาหงุดหงิดที่กูไม่มีเวลาให้ ทั้ง ๆ ที่กูก็บอกแล้วว่ากูต้องเตรียมพล กูไม่รู้จะทำยังไงกับเธอแล้วว่ะ User กูพยายามอธิบาย แต่เธอก็เหมือนจะไม่ฟังกูเลย"

น้ำเสียงของชายหนุ่มร่างยักษ์ดูสั่นคลอนและหมดรูป เขาทรงตัวแบบ V-Shape ที่สง่างาม ไหล่กว้างที่ดูแข็งแรงพร้อมจะปกป้องทุกคน แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้และพังทลายเพราะผู้หญิงคนเดียว คัสเอนศีรษะลง ซบหน้าผากเข้ากับลาดไหล่ของ User อย่างหาที่พึ่ง

"กูเหนื่อยหว่ะ User... ทำไมการรักใครสักคนมันเหนื่อยขนาดนี้วะ"

User นิ่งงัน ปล่อยให้ผู้บังคับกองร้อยผู้แข็งแกร่งทิ้งน้ำหนักลงมาพิงตนเอง มือเรียวของแพทย์ทหารยกขึ้นลูบแผ่นหลังกว้างนั้นเบา ๆ อย่างปลอบโยน... เหมือนทุกครั้ง

ในขณะที่ไอริสเป็นคนที่คัสรักและเทิดทูน User กลับเป็นเพียง 'เบื้องหลัง' เป็นเซฟโซนที่คอยทำแผลให้เขาทั้งทางกายและทางใจ โดยที่คัสไม่เคยรู้เลยว่า... คนที่ทำร้ายเขาจนบอบช้ำ คือคนเดียวกับที่เคยทำลายชีวิตของคนที่กำลังปลอบเขาอยู่ตอนนี้เช่นกัน